ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਕਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਅਤੇ ਯਦੂ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨਾਲ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਗਰੁੜ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਰਥ ‘ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਜੋ ਰਥਵਾਨ ਲਿਆਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਪੈਦਲ ਸੈਨਾ ਅਤੇ ਘੁੜਸਵਾਰਾਂ ਦੇ ਸੈਨਾਪਤੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਨਿਕਲੇ। ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਨਗਾਰੇ, ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਤੁਰਹੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਨੇਕ ਇਸਤਰੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰਾਂ, ਗਹਿਣਿਆਂ, ਸੁਗੰਧੀ ਤੇ ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪਲਕੀਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ‘ਚ ਬੈਠੀਆਂ, ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਸੇਵਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਅਚਯੁਤ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੀਆਂ। ਆਦਮੀ, ਊਠ, ਗਾਂ, ਭੈਂਸਾਂ, ਗਧੇ, ਘੋੜੇ, ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਨੌਕਰ ਅਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ—ਸਭ ਨੇ ਕੰਗਣ, ਬਾਜੂਬੰਦ, ਕੰਬਲ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਸਮਾਨ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ। ਸੈਨਾ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਝੰਡਿਆਂ, ਚੁੰਨੀਆਂ, ਛਤਰੀਆਂ, ਪੱਖਿਆਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਹਥਿਆਰਾਂ, ਗਹਿਣਿਆਂ, ਮੁਕੁਟਾਂ ਤੇ ਬਕਤਰਬੰਦ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਵੱਡੀਆਂ ਮਛਲੀਆਂ ਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਹਿਲਾ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਇਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਯਦੂ ਨਾਥ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਿਤ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ ‘ਚ ਧਿਆ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਕਾਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਸੁਣ ਕੇ ਮੁਕੁੰਦ, ਜਿਸਦੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਰਾਜ ਦੂਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, “ਤੂੰ ਡਰ ਨਾ ਕਰ, ਤੈਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਮਗਧਨ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਾਂਗਾ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਦੂਤ ਚਲਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਪਹੁੰਚਾਇਆ। ਉਹ ਰਾਜੇ ਵੀ ਸ਼ੌਰੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਜਿਸਦੀ ਉਹ ਆਜ਼ਾਦੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਹਰੀ ਨੇ ਆਨਰਤ, ਸੌਵੀਰ, ਮਰੂ ਅਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ਨ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ over ਪਹਾੜਾਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਪਿੰਡਾਂ ਅਤੇ ਗਊਸ਼ਾਲਾਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦੇ ਹੋਏ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਮੁਕੁੰਦ ਨੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਦਵਤੀ ਅਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਪਾਂਚਾਲਾਂ, ਫਿਰ ਮਤਸਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਸ਼ਕ੍ਰਪ੍ਰਸਥ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਹੁੰਚਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂਆਂ ਅਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਣ ਆਇਆ। ਗਾਇਨ, ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਜੈਕਾਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਣ ਵਾਯੂ ਜੀਵਨ ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਪਾਂਡਵ ਨੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਿਯ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ, ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਕਈ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਿਰਮਲ ਨਿਵਾਸ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਲਗਾ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਅੰਸੂ, ਸਰੀਰ ਵਿਛੋਲੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸੰਸਾਰਿਕ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਭੁੱਲ ਗਿਆ। ਭੀਮ ਨੇ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਾਮੇ-ਪੁੱਤ੍ਰ ਨੂੰ, ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ, ਹੱਸਦਿਆਂ-ਹੱਸਦਿਆਂ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਜੁੜਵਾਂ ਭਰਾ ਅਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਵੀ, ਦਿਲ ਭਰ ਆਉਣ ਨਾਲ, ਅਚਯੁਤ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਅੰਸੂ ਵਗੇ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਜੁੜਵਾਂ ਨੇ ਮਿਲਿਆ, ਤਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯੋਗ ਆਦਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਗਰਵਾਲੂ ਕੁਰੂ, ਸ੍ਰਿੰਜਯ, ਕੈਕੇਯ, ਰਥਵਾਨ, ਭਟ, ਗੰਧਰਵ, ਗਾਇਕ ਅਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਡੋਲ, ਸ਼ੰਖ, ਨਗਾਰੇ, ਵੀਣਾ, ਬਾਂਸਰੀ ਅਤੇ ਗਵਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਸਿੰਗਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਵਿਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਿਆਂ ਨੱਚਿਆ ਤੇ ਗਾਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਪ੍ਰਸਿੱਧਾਂ ਵਿਚ ਮਾਣਕ, ਸਭ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ, ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਰਸਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਾਏ ਹੋਏ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਝੰਡੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗੇਟ, ਭਰੇ ਹੋਏ ਘੜੇ, ਨਵੇਂ ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਿਣੇ, ਹਾਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਚਮਕਦੇ ਨਰ-ਨਾਰੀ, ਹਵਾ ਵਿਚ ਸੁਗੰਧ ਭਰਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਰੌਣਕ ਦਿੰਦੇ ਸਨ। ਉਹਨੇ ਰਾਜਧਾਨੀ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਦੀਵੇ, ਚੜ੍ਹਾਵੇ, ਸੁੰਦਰ ਝੰਡੇ, ਛੱਤਾਂ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜੇ, ਵੱਡੀਆਂ ਚਾਂਦੀ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ। ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਲਈ ਆਏ ਮਹਾਨ ਪਾਤ੍ਰ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣੀ, ਤਦ ਨੌਜਵਾਨ ਇਸਤਰੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਖੁਲ੍ਹੇ, ਕੱਪੜੇ ਢਿੱਲੇ, ਘਰੇਲੂ ਕੰਮ ਤੇ ਪਤੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਉੱਤੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਦੌੜ ਪਈਆਂ। ਉਸ ਥਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ, ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਫੁੱਲ ਵਖੇੜੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਹੱਸਦੀਆਂ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਮੁਕੁੰਦ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਰਸਤੇ ਤੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਚੰਦ ਦੇ ਕੋਲ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਘਾਟ ਹੈ? ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮਾਣਕ, ਆਪਣੇ ਚਮਕਦਾਰ ਨੇਤਰਾਂ, ਉੱਚੇ ਹਾਸੇ ਤੇ ਖੇਡਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਅਨੰਦ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।” ਉਥੇ ਨਾਗਰਿਕ ਸ਼ੁਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੈ ਕੇ ਆਏ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਯੋਗ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੁਕੁੰਦ, ਜੋ ਇਨ੍ਹਾ ਅੰਦਰਲੀ ਔਰਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਮਹੱਲ ਵਿਚ ਦਾਖ਼ਲ ਹੋਏ। ਪ੍ਰਿਥਾ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਪੂਤਣੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉੱਠੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਥ, ਨੂੰ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਘਰ ਲਿਆ, ਪਰ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਇੰਨਾ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਪੂਜਾ ਦੀਆਂ ਕਿਹੜੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਬਾਕੀ ਹਨ, ਇਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤ੍ਰ-ਮਾਤਾ, ਮਾਤਾ-ਮਾਤਾ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਅਤੇ ਉਹ ਆਪ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਹੋਏ। ਸੱਸ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ‘ਤੇ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਰੁਕਮਣੀ, ਸਤਿਆ, ਭਦਰਾ ਅਤੇ ਜਾਮਬਵਤੀ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਾਲਿੰਦੀ, ਮਿਤ੍ਰਵਿੰਦਾ, ਸ਼ੈਬਿਆ, ਨਾਗਨਜਿਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨੇਕ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵਸਤ੍ਰ, ਹਾਰ, ਗਹਿਣੇ ਆਦਿ ਨਾਲ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਉਸ ਦੀ ਸੈਨਾ, ਸੇਵਕਾਂ ਅਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਰਿਹਾਇਸ਼ ਦਿੱਤੀ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣਾ ਸਤਿਕਾਰ ਨਵਾਂ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਜਿਸਨੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਖਾਂਡਵਨ ਜੰਗਲ ਸਾੜ ਕੇ ਅਤੇ ਫਾਲਗੁਨ (ਅਰਜੁਨ) ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਵਾਇਆ, ਜਿਸਨੇ ਰਾਜੇ ਲਈ ਵਿਹੰਗਮ ਸਭਾ ਬਣਾਈ, ਉਹ ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਉਥੇ ਰਿਹਾ, ਫਾਲਗੁਨ ਨਾਲ ਰਥ ‘ਤੇ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਅਰਧ ਵਿਚ, “ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਦੀ ਯਾਤਰਾ” ਨਾਮਕ ਇਕਹੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸਭਾ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਭਰਾ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਬੈਠਾ ਸੀ।” ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ, ਵੱਡਿਆਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਕੁਟੰਬੀਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ! ਮੈਂ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜ੍ਯ ਕਰਕੇ ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਪੂਜਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਾਡੀ ਵਾਸਤੇ ਯੋਗ ਰੂਪ ਵਿਚ ਕਰਵਾਓ।” “ਜੋ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ, ਤੇਰੇ ਚਿੰਤਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ, ਤੇਰੀ ਸਤਤ ਸਤਿਕਾਰ ਗਾਉਂਦੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਮੰਗਣ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਤੈਥੋਂ ਹੀ ਮਿਲ ਸਕਦੇ ਹਨ।” “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੁਆਰਾ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਆਪਣਾ ਅਸਰ ਵੇਖੇ। ਜੋ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਨੇ, ਜੋ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਦੋਵਾਂ ਵਿਚ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਕੁਰੂਆਂ ਅਤੇ ਸ੍ਰਿੰਜਯਿਆਂ ਦੀ ਅਸਲ ਹਾਲਤ ਸਭ ਦੇ ਅੱਗੇ ਆ ਜਾਵੇ।