ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਉਸ ਸਮੇਂ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾ ਸਿਰਫ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਮੁਕਤੀ, ਗੋਪੀਆਂ, ਹਾਥੀ-ਪਤੀ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਜਨਕ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਓਟ ਆਏ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਵਲੋਂ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉੱਤਮ ਕੰਮ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਉਦੋਂ ਸਭ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਨਾਲ ਕਈ ਲਾਭ ਹੋਣਗੇ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਿਤ ਯਜਨਾ ਵੀ ਇਸ ਕਾਰਜ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, “ਹੇ ਰਾਜਨ! ਉਦਧਵ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਬਚਨ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਚੁਤ ਦੇ ਹਿਤ ਲਈ ਸਨ, ਉਹ ਸਭ ਨੇ—ਦਿਵ੍ਯ ਰਿਸ਼ੀ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ, ਅਤੇ ਖੁਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ—ਮੰਨ ਲਏ।” ਫਿਰ ਦੇਵਕੀਪੁਤਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਰਵਾਨਗੀ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਦਾਰੁਕ, ਜੈਤ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦੇ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਏ। ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ—ਔਰਤਾਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ, ਸੇਵਕਾਂ—ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਅਤੇ ਯਾਦਵ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਗਰੁੜ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਜੋ ਰਥਵਾਨ ਲਿਆਇਆ ਸੀ। ਫਿਰ, ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਪੈਦਲ ਫੌਜ ਅਤੇ ਘੁੜਸਵਾਰਾਂ ਵਾਲੀ ਆਪਣੀ ਸੈਨਾ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਨਗਾਰੇ, ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਤੁਰੀਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਚੱਲ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਧਰਮਪਤਨੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਿਣੇ, ਚੰਦਨ ਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਲੰਘਾਂ ਤੇ ਰਥਾਂ 'ਚ ਬੈਠੀਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਢਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਅਚੁਤ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਲੱਗੀਆਂ। ਮਰਦ, ਉੱਠ, ਗਾਂ, ਭੈਂਸਾਂ, ਗਧੇ, ਘੋੜੇ, ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਸੇਵਕ, ਅਤੇ ਰਾਜ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ—ਸਭ ਕੁੰਗਣ, ਬਾਂਹ-ਬੰਦ, ਚਾਦਰਾਂ, ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਆਪਣਾ ਸਮਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਏ। ਸੈਨਾ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਝੰਡਿਆਂ, ਚਾਦਰਾਂ, ਛਤਰਾਂ, ਪੱਖਿਆਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਹਥਿਆਰ, ਗਹਿਣੇ, ਮੁਕੁਟ ਤੇ ਕਵਚ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਸ਼ੋਰ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਜਲ-ਜੰਤੂਆਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਸਾ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁਕੁੰਦ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਯਥਾਵਿਧਿ ਭੇਟਾਂ ਭੇਟ ਕੀਤੀਆਂ। ਪਰਮ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਰਾਜ ਦੂਤ ਨੂੰ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ, “ਡਰ ਨਾ ਕਰ, ਤੈਨੂੰ ਵਧਾਈ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਮਗਧਨ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਾਂਗਾ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੂਤ ਚਲਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਦੇਸ਼ ਪਹੁੰਚਾਇਆ। ਉਹ ਰਾਜੇ ਵੀ ਸ਼ੌਰੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ, ਜਿਸ ਦੀ ਉਹ ਆਜ਼ਾਦੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਹਰੀ ਨੇ ਆਨਰਟ, ਸੌਵੀਰ, ਮਾਰੂ ਅਤੇ ਵਿਨਸ਼ਨ ਪਾਰ ਕੀਤੇ, ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਦਰਿਆ ਲੰਘੇ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਪਿੰਡਾਂ ਅਤੇ ਗੋਸ਼ਾਲਾਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਗੁਜ਼ਰਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਮੁਕੁੰਦ ਨੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਦਵਤੀ ਅਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਕੀਤੇ, ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਪਹੁੰਚੇ, ਫਿਰ ਮਤਸਿਆਂ, ਅਤੇ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਸ਼ਕ੍ਰਪ੍ਰਸਥ ਆਏ। ਉਸ ਦੀ ਆਮਦ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਦਾ ਪ੍ਰਿਅ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਔਖਾ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂਆਂ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਣ ਆਇਆ। ਕੀਰਤਨ, ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਜੈਕਾਰਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਣ ਵਾਯੂ ਜੀਵਨ ਵਾਯੂ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪੂਰੇ ਆਦਰ ਨਾਲ। ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹਿਰਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਨਿਰਮਲ ਦੇਹ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਭੁਲਾ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਚੋਂ ਹੰਝੂ ਵਹਿ ਪਏ, ਸਰੀਰ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਭੀਮ ਨੇ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਾਮੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਜੱਫੀ ਪਾਈ, ਦੋਹਾਂ ਜੁੜਵਾਂ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੀ ਅਚੁਤ ਨੂੰ, ਹਿਰਦੇ ਭਰ ਆਉਂਦੇ, ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਜੁੜਵਾਂ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਯਥਾਵਿਧਿ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕੌਰਵਾਂ, ਸ੍ਰਿੰਜਯਾਂ, ਕੈਕੇਯਾਂ, ਰਥਵਾਨਾਂ, ਭਾਣਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਗਾਇਕਾਂ, ਅਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਡੋਲ, ਸ਼ੰਖ, ਨਗਾਰੇ, ਤਾਨਪੂਰੇ, ਵਾਂਸੀਆਂ, ਤੇ ਗਉ-ਸ਼ਿੰਗਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ 'ਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਨੱਚਿਆ ਤੇ ਗਾਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ਸਵੀ, ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖ਼ਲ ਹੋਏ। ਰਸ ਭਰੇ ਹਾਥੀ-ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਿਆ ਰਸਤਾ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਝੰਡੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਭਰੇ ਹੋਏ ਘੜੇ, ਨਵੀਂ ਪੋਸ਼ਾਕਾਂ, ਗਹਿਣੇ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਨਰ-ਨਾਰੀ, ਮਹਿਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹਵਾ—ਇਹ ਸਭ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਜਧਾਨੀ ਦੇ ਘਰਾਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਚਮਕਦਾਰ ਦੀਵੇ, ਭੇਟਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਝੰਡੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜੇ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਤੋਪ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਹ ਨੈਣਾਂ ਦੀ ਪਿਆਸ ਬੁਝਾਉਣ ਵਾਲਾ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿੱਚ ਵਲਕਰੇ ਵਾਲ, ਖੁੱਲੀਆਂ ਪੋਸ਼ਾਕਾਂ, ਘਰੇਲੂ ਕੰਮ ਅਤੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਉੱਤੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਦੌੜੀਆਂ। ਉਸ ਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ, ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਫੌਜ ਦੀ ਭੀੜ 'ਚ, ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੇ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਫੁੱਲ ਵੰਞਾਏ, ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾਈ, ਤੇ ਹੱਸਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਸੁਆਗਤ ਕੀਤਾ। ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਮੁਕੁੰਦ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਆਖਿਆ, “ਚੰਦ ਦੇ ਕੋਲ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਘਾਟ ਹੈ? ਉਹ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਤਾਜ, ਨਿਵੇਕਲੇ ਹਾਸੇ ਤੇ ਖਿਲਾਰੇ ਨੈਣਾਂ ਨਾਲ ਹਰ ਵੇਲੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ।” ਉਥੇ, ਨਾਗਰਿਕ ਸ਼ੁਭ ਭੇਟਾਂ ਲੈ ਕੇ ਆਏ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਯਥਾਵਿਧਿ ਪੂਜਨ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਮੁਕੁੰਦ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਆਦਰ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸੁਆਗਤ ਕੀਤਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖ਼ਲ ਹੋਏ। ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਕੇ, ਪਲੰਗ ਤੋਂ ਉੱਠੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪੂਤਣੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਸਮੇਤ ਘਰ ਲਿਆਇਆ, ਪਰ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਇਨਾ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਪੂਜਾ ਦੇ ਕਿਸ ਕੰਮ ਦੀ ਕਮੀ ਹੈ, ਇਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਤਰ-ਫੁਫੜ, ਮਾਵਾਂ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਭੈਣ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਸਾਸ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਭ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਰੁਕਮਣੀ, ਸਤਿਆ, ਭਦਰਾ ਅਤੇ ਜਾਮਬਵਤੀ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਾਲਿੰਦੀ, ਮਿਤ੍ਰਵਿੰਦਾ, ਸ਼ੈਬਿਆ, ਨਾਗਨਜਿਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਧਰਮਣੀਆਂ ਦਾ ਵੀ, ਜੋ ਆਈਆਂ ਸਨ, ਵਸਤ੍ਰ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਗਹਿਣਿਆਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ, ਸੇਵਕਾਂ ਅਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਦੀ ਬੜੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਖਾਤਿਰਦਾਰੀ ਕੀਤੀ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਖਾਂਡਵਨ ਜੰਗਲ ਸਾੜ ਕੇ, ਫਾਲਗੁਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਛੁਡਾਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਲਈ ਦਿਵ੍ਯ ਸਭਾ ਬਣਾਈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਤਕ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ, ਫਾਲਗੁਨ ਨਾਲ ਰਥ 'ਤੇ, ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਉਥੇ ਹੀ ਰਹੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਦੇ ਇਕਹੱਤਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਯਾਤਰਾ' ਦਾ ਸਮਾਪਨ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: “ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸਭ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਖਸ਼ਤਰੀਆਂ, ਵੈਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਸਭਾ ਵਿਚ ਬੈਠਾ ਸੀ।