ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਪ੍ਰਭੂ ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ ਅਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਮੂਲ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਜੈਯ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਹੀਰਣਯਗਰਭ ਅਤੇ ਸ਼ਰਵ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਤੱਬ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਵਧ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਗੋਪੀਆਂ, ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਦੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ, ਜਨਕ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਸਾਧੂ-ਸੰਤ, ਜਾਂ ਅਸੀਂ ਆਪ। ਉੱਧਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ! ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਵਧ ਨਾਲ ਅਨੇਕ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰੇ ਹੋਣਗੇ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਜਿਸ ਯਜਨਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਵੀ ਇਸ ਕਾਰਜ ਰਾਹੀਂ ਸੰਪੰਨ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਆਪ ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਉੱਧਵ ਦੇ ਸ਼ੁਭ ਵਚਨਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਦੇਵਕੀ ਨੰਦਨ ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਸੇਵਕਾਂ—ਦਾਰੂਕ, ਜੈਤ੍ਰ ਆਦਿ—ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਰਵਾਨਾ ਕੀਤਾ, ਸੰਗੇ ਸੰਗਰਸ਼ਣ ਅਤੇ ਯਾਦਵ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਗਰੁੜ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਰਥੀ ਲੈ ਆਇਆ ਸੀ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਪੈਦਲ ਸੈਨਾ ਅਤੇ ਘੁੜਸਵਾਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਯਾਤਰਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਨਗਾਰੇ, ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਤੁਰੀਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਧਰਮਪਤਨੀਆਂ, ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਣੇ, ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਡੋਲੀਆਂ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਢਾਲਾਂ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੀਆਂ। ਮਰਦ, ਊਠ, ਗਾਂ, ਮੱਝਾਂ, ਖਚਰ, ਘੋੜੇ, ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਸੇਵਕ ਅਤੇ ਮਹਾਰਾਣੀਆਂ—ਸਭ ਆਪਣੇ ਗਹਣੇ, ਕੰਗਣ, ਚਾਦਰਾਂ, ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਸਮਾਨ ਸਮੇਤ ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਏ। ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਝੰਡੇ, ਚਾਦਰਾਂ, ਛਤਰੀਆਂ, ਪੱਖੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਹਥਿਆਰ, ਮੁਕੁਟ ਅਤੇ ਕਵਚ ਨਾਲ ਸਜੀ ਫੌਜ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਮਾਨੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀਆਂ ਮੱਛੀਆਂ ਅਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਇਆ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਚਿੱਤ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਕਰਕੇ, ਅਕਾਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਲਤਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁਕੁੰਦ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸੀ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਥੋਚਿਤ ਭੇਟਾਂ ਭੇਟੀਆਂ। ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਰਾਜਦੂਤ ਨੂੰ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ, "ਕੋਈ ਡਰ ਨਾ ਕਰ, ਦੂਤ। ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਮਗਧਨ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੂਤ ਵਾਪਸ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਪਹੁੰਚਾਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੀ ਸੌਰੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਹਰੀ ਨੇ ਆਨਰਟ, ਸੌਵੀਰ, ਮਾਰੂ ਅਤੇ ਵਿਨਸ਼ਨ ਦੇਸ਼ ਪਾਰ ਕਰ ਲਏ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਦਰਿਆ ਲੰਘੇ, ਅਤੇ ਕਈ ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਪਿੰਡਾਂ ਤੇ ਗੋਚਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ। ਫਿਰ ਮੁਕੁੰਦ ਨੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਦਵਤੀ ਅਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਕੀਤੇ, ਪਾਂਚਾਲਾਂ, ਮਤਸਿਆਂ ਤੋਂ ਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਸ਼ਕ੍ਰਪ੍ਰਸਥ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਹੁੰਚਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਦਾ ਪ੍ਰਿਅ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਦੁਲਭ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂਆਂ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਸਾਜ਼-ਸਮੇਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਵਾਗਤ ਲਈ ਆਇਆ। ਗੀਤਾਂ, ਵਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਜਾਪ ਨਾਲ, ਉਹ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੇ ਕੋਲ, ਪ੍ਰਾਣ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਾਣ ਵਿੱਚ ਮਿਲਣ, ਭਾਵਨਾ ਭਰਕੇ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਪਾਂਡਵ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਿਅ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਕਈ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ ਸੀ। ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਸ਼ੁੱਧ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ, ਸਰੀਰ ਵਿਲੀਨ, ਸੰਸਾਰ ਭੁੱਲ ਗਿਆ। ਭੀਮ ਨੇ ਵੀ ਪ੍ਰੇਮ-ਭਾਵ ਵਿੱਚ, ਹੱਸਦਿਆਂ, ਆਪਣੇ ਮਾਮੇ-ਪੁੱਤ੍ਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਜੁੜਵਾ ਭਰਾ ਅਤੇ ਰਾਜਤਿਲਕ ਵਾਲੇ ਨੇ ਵੀ, ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅਚੁਤ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਜੁੜਵਿਆਂ ਨੇ ਮਿਲਿਆ, ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਨੂੰ ਯਥੋਚਿਤ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੌਰਵਾਂ, ਸਰੰਜਯਾਂ, ਕੈਕੇਯਾਂ, ਰਥੀਆਂ, ਗਾਇਕਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਭੱਟਾਂ ਅਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਡੋਲ, ਸ਼ੰਖ, ਨਗਾਰੇ, ਵੀਣਾ, ਵਾਂਸਲੀ ਅਤੇ ਗੋ-ਸ਼ਿੰਗਾ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਮਲ-ਨੈਣ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰ ਰਹੇ, ਨੱਚ ਰਹੇ, ਗਾ ਰਹੇ। ਇੰਝ, ਸੱਜਣ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਸ਼ਹੂਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮੋਤੀ, ਸਭ ਵਲੋਂ ਸਲਾਹਿਆ ਗਿਆ, ਧੰਨ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ੋਭਤ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਰਸਮ-ਰਿਵਾਜ ਮੁਤਾਬਕ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਰਸਤਾ ਛਿੜਕਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਝੰਡੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਦੁਆਰ, ਭਰੇ ਘੜੇ, ਨਵੇਂ ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਣੇ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਨਰ-ਨਾਰੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਮਹਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰਾਜਧਾਨੀ ਮਾਨੋ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ—ਮਹਲਾਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਚਮਕਦਾਰ ਦੀਵੇ, ਚੜ੍ਹਦੇ ਭੋਗ, ਸੁੰਦਰ ਝੰਡੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜੇ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਕਿਲਸ। ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਦਾ ਪਾਤਰ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਨੌਜਵਾਨ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਉਤਸੁਕਤਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਖੁਲ੍ਹੇ, ਕਪੜੇ ਢੀਲੇ, ਘਰ-ਕੰਮ, ਪਤੀ ਸਭ ਛੱਡ, ਰਾਜ-ਮਾਰਗ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਈਆਂ। ਉੱਥੇ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਵਿੱਚ, ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਦੇਖਿਆ, ਫੁੱਲ ਵਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਔਰਤਾਂ, ਮੁਕੁੰਦ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਕੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀਆਂ: "ਚੰਦ ਦੇ ਨਾਲ ਤਾਰੇ ਵਰਗੀਆਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਘਾਟ? ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮੋਹ-ਮੁਕੁਟ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ, ਹਾਸਾ ਤੇ ਚੰਚਲ ਨੈਣਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਗਰਿਕ, ਮੰਗਲ ਭੇਟਾਂ ਲੈ ਕੇ ਆਏ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਅਗਵਾਂ, ਪਾਪ-ਰਹਿਤ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੀ ਯਥਾਵਿਧੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਮੁਕੁੰਦ, ਰਾਣੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਨੈਣਾਂ ਨਾਲ, ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਪ੍ਰਿਥਾ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਮ-ਭਾਵ ਨਾਲ ਚੌਕੀ ਤੋਂ ਉਠੀ, ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਵਧੂਆਂ ਸਮੇਤ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਗੋਵਿੰਦ ਦਾ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ, ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਵਿੱਚ ਉਹ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਕਿ ਹੋਰ ਕਿਹੜਾ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨਾ ਬਾਕੀ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ-ਪੱਖੀ ਮਾਸੀ, ਮਾਤਾ-ਪੱਖੀ ਮਾਸੀ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਉਹਦੀ ਭੈਣ ਨੇ ਯਥੋਚਿਤ ਸਤਕਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਸ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੀਆਂ ਸਭ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਰੁਕਮਣੀ, ਸਤਿਆ, ਭਦਰਾ ਅਤੇ ਜਾਮਵਤੀ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਾਲਿੰਦੀ, ਮਿਤ੍ਰਵਿੰਦਾ, ਸ਼ੈਬਿਆ, ਨਾਗਨਜਿਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵਸਤ੍ਰ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਗਹਣਿਆਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਸੇਵਕਾਂ, ਅਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਠਿਕਾਣਾ ਦਿੱਤਾ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਮਿਹਮਾਨਨਵਾਜ਼ੀ ਨਵੀਕਰਤ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਅੱਗ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਲਈ, ਫਾਲਗੁਨ (ਅਰਜੁਨ) ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਖਾਂਡਵ ਵਨ ਦਾ ਦਾਹਨ ਕੀਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰਾਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਲਈ ਦਿਵ੍ਯ ਸਭਾ ਬਣਾਈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਉਥੇ ਰੁਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ, ਫਾਲਗੁਨ ਨਾਲ ਰਥ ਵਿਚ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੇ, ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ, ਦੂਜੇ ਭਾਗ, ਦੇ ਮਹਾਨ ਪੁਰਾਣ—ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤਮ—ਦੇ ਇਕਹੱਤਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦਾ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਨੂੰ ਜਾਨਾ," ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਸੰਪੂਰਨ ਹੋਈ।