ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਹਰਾਉਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਤਾਕਤਵਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਭੀਮ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੋਈ ਉਸਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਉਸਨੂੰ ਸੌ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇਕੱਲੇ ਹੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈ ਅਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਨੂੰ ਠੁਕਰਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ (ਭੀਮ) ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਭੇਜੋ, ਉਹ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਕੋਲ ਭਿਖ ਮੰਗੇ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਭੀਮ ਉਸਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਕੱਲੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦਿਹ ਨਹੀਂ। ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦਾ ਕਾਰਣ ਪਰਮਾਤਮਾ ਆਪ ਹੈ; ਹਿਰਣਯਗਰਭ ਅਤੇ ਸ਼ਰਵ ਵੀ ਤੇਰੀ ਅਜੋਨੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ: ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ, ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਦੀ ਮੁਕਤੀ, ਗੋਪੀਆਂ, ਹਾਥੀ-ਪਤੀ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਜਨਕ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਤੇਰੇ ਮਾਪੇ ਜੋ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਏ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਵੀ। ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਨਾਲ ਕਈ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰੇ ਹੋਣਗੇ ਅਤੇ ਜੋ ਯਜ੍ਯ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਵੀ ਇਸ ਕਰਕੇ ਸੰਪੰਨ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉੱਧਵ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਬਚਨ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਅਚੂਤ ਲਈ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਸਨ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਬਜ਼ੁਰਗ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ ਦੇਵਕੀ ਨੰਦਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਚੱਲਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ; ਆਪਣੇ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲਿਆ, ਆਪਣੇ ਸੇਵਕ ਦਾਰੂਕ, ਜੈਤ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਭੇਜਿਆ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਅਤੇ ਯਾਦਵ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਗਰੁੜ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋ ਰਥੀ ਲੈ ਆਇਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਅਤੇ ਘੁੜਸਵਾਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਚੱਲ ਪਿਆ। ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਨਗਾਰੇ, ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਤੁਰਹੀਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਨੇਕ-ਚਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰਾਂ, ਗਹਿਣਿਆਂ, ਚੰਦਨਾਂ ਅਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਲੰਘਾਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਢਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨਾਲ ਚੱਲ ਪਈਆਂ। ਮਰਦ, ਊਠ, ਗਾਂ, ਭੈਂਸਾਂ, ਗਧੇ, ਘੋੜੇ, ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਸੇਵਕ ਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ—ਸਭ ਚੂੜਿਆਂ, ਬਾਜੂਬੰਦਾਂ, ਚਾਦਰਾਂ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਸਮਾਨ ਚੁੱਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਫੌਜ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਝੰਡਿਆਂ, ਚਾਦਰਾਂ, ਛਤਰੀਆਂ, ਪੱਖਿਆਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਹਥਿਆਰਾਂ, ਗਹਿਣਿਆਂ, ਮੋਰ ਪੱਗਾਂ ਅਤੇ ਬਖਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਗੂੰਜ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਵੱਡੀਆਂ ਮਛਲੀਆਂ ਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਹਿਲਾ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ। ਫਿਰ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵਸਾ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸਦੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁਕੁੰਦ ਨੇ, ਜਿਸਦੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਉਚਿਤ ਭੇਟਾਂ ਭੇਟ ਕੀਤੀਆਂ। ਧੰਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਦੂਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ: "ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਹੇ ਦੂਤ! ਤੈਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਮਗਧਨ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੂਤ ਚਲਾ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੁਨੇਹਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਵੀ ਸ਼ੌਰੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੀ ਉਹ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਹਰੀ ਨੇ ਆਨਰਟ, ਸੌਵੀਰ, ਮਰੂ ਅਤੇ ਵਿਨਸ਼ਨ ਦੇਸ਼ ਪਾਰ ਕੀਤੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਲੰਘਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਪਿੰਡਾਂ ਤੇ ਗੋਚਰਾਂ 'ਚ ਪਹੁੰਚੇ। ਫਿਰ ਮੁਕੁੰਦ ਨੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਦਵਤੀ ਅਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਕੀਤੇ, ਪਾਂਚਾਲਾਂ, ਮਤਸਿਆਂ ਤੋਂ ਹੋਦੇ ਹੋਏ, ਅਖੀਰਕਾਰ ਸ਼ਕ੍ਰਪ੍ਰਸਥ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਸਦੀ ਆਮਦ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਔਖਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਣ ਆਇਆ। ਗਾਇਨ ਤੇ ਵਾਧ-ਯੰਤਰਾਂ ਦੀ ਧੁਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਜੈਕਾਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਣ ਵਾਯੂ ਜੀਵਨ ਵਾਯੂ ਕੋਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪੂਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਦਾ ਦਿਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ, ਜਿਸਨੂੰ ਕਈ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ ਸੀ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗਲੇ ਲੱਗਿਆ। ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਲਗਾ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਭੁੱਲ ਗਿਆ, ਉਸਦੀ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ, ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਭੀਮ ਵੀ ਆਪਣੇ ਮਾਮੇ-ਪੁੱਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਉਸਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਿਆ। ਜੁੜਵਾ ਭਰਾ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਵੀ, ਦਿਲ ਭਰ ਆਏ, ਅਚੂਤ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਲੈ ਕੇ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਜੁੜਵਿਆਂ ਨੇ ਮਿਲਿਆ, ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਉਸਨੇ ਘਮੰਡੀ ਕੌਰਵਾਂ, ਸ੍ਰੰਜਯਾਂ, ਕੈਕੇਯਾਂ, ਰਥੀਆਂ, ਭਟਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਗਾਇਕਾਂ ਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਨਗਾਰੇ, ਸ਼ੰਖ, ਨਗਾਰੇ, ਤੰਤੂ-ਵਾਧ, ਬਾਂਸਰੀਆਂ ਅਤੇ ਗਵਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਬੂਟੀਆਂ ਵੱਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲੋਟਸ-ਨੇਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ, ਨੱਚ ਰਹੇ ਤੇ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਸਿੱਧਾਂ ਵਿੱਚ ਮਣੀ, ਸਭ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ, ਧੰਨ ਪ੍ਰਭੂ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਕੀਤੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਰਸਦ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਹਾਥੀਆਂ ਤੋਂ ਛਿੜਕਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਝੰਡੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਭਰੇ ਘੜੇ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਨਵੇਂ ਕਪੜੇ, ਗਹਿਣੇ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਚਮਕਦੇ ਨਰ-ਨਾਰੀ, ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਹਵਾ ਭਰਦੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਰੌਣਕ ਲੈ ਆਏ। ਉਸਨੇ ਰਾਜਧਾਨੀ ਦੇ ਘਰ ਵੇਖੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਚਮਕਦਾਰ ਦੀਵੇ, ਭੇਟਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਝੰਡੇ, ਛੱਤਾਂ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜੇ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਚਾਂਦੀ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਖੁਲ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਕਪੜੇ ਖੁਲ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਘਰ ਦੇ ਕੰਮ ਤੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਉੱਤੇ ਆ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਥਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ, ਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਾ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ, ਔਰਤਾਂ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਏ, ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਗਲੇ ਲਗਾਇਆ ਤੇ ਹੱਸਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਸੁਆਗਤ ਕੀਤਾ। ਮੁਕੁੰਦ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਔਰਤਾਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀਆਂ: “ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਕੋਲ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਘਾਟ ਹੈ? ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਮੋਹਕ ਮੁਸਕਾਨ ਅਤੇ ਖੇਡਦੇ ਨੈਤਰਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਰਚਦਾ ਹੈ।” ਉਥੇ ਨਗਰ ਵਾਸੀ ਸ਼ੁਭ ਭੇਟਾਂ ਲੈ ਕੇ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਸੰਤੋਖ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਮੁਕੁੰਦ, ਜੋ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਲੋਂ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪਿਆਰ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਖਿੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਪ੍ਰਿਥਾ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਲੰਗ ਤੋਂ ਉਠੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪੂਤਣਾਂ ਸਮੇਤ ਉਸਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲਿਆ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਇੰਨਾ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਕਿ ਪੂਜਾ ਦੀਆਂ ਜਿੰਨੀ ਵੀ ਰੀਤੀਆਂ ਬਾਕੀ ਸਨ, ਉਹ ਭੁੱਲ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ, ਮਾਂ ਦੀ ਭੈਣ ਤੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ; ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਭੈਣ ਨੇ ਵੀ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਸ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਭ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਰੁਕਮੀਣੀ, ਸਤਿਆ, ਭਦ੍ਰਾ ਅਤੇ ਜਾਂਬਵਤੀ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਾਲਿੰਦੀ, ਮਿਤ੍ਰਵਿੰਦ, ਸ਼ੈਬਿਆ, ਨਾਗਨਜਿਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨੇਕ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵਸਤ੍ਰ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਗਹਿਣਿਆਂ ਆਦਿਕ ਨਾਲ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ, ਸੇਵਕਾਂ ਅਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਟਿਕਾਇਆ, ਅਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣਾ ਸੁਆਗਤ ਨਵਾਂ ਕੀਤਾ।