ਉੱਧਵ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ, "ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਜੇਤੂ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਰਾਸੰਧ ਦਾ ਪਰਾਜਿਤ ਹੋਣਾ, ਮੇਰੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ, ਦੋਹਾਂ ਹੀ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰੇ ਕਰੇਗਾ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸਾਡੇ ਲਈ ਵੀ ਇਹ ਵੱਡਾ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੋਵੇਗਾ, ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਕੈਦ ਕੀਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਛੁਡਵਾਓਗੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਕੀਰਤੀ ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਜਾਵੇਗੀ।" ਉੱਧਵ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਜਰਾਸੰਧ ਬੜਾ ਹੀ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਉਸ ਨਾਲ ਭੀਮਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਟੱਕਰ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦਾ। ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਸੌ ਸੈਨਾ-ਵਿਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇਕੱਲਾ-ਇਕੱਲਾ ਯੁੱਧ ਕਰਕੇ ਹੀ ਹਰਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਮਾਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਵੀ ਮੰਗ ਕਦੇ ਅਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਉੱਧਵ ਨੇ ਸੁਝਾਅ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ (ਭੀਮ) ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਉਸ ਕੋਲੋਂ ਕੁਝ ਮੰਗੇ। ਜਰਾਸੰਧ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਇਕੱਲਾ-ਇਕੱਲਾ ਯੁੱਧ ਕਰੇਗਾ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਭੀਮ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਉੱਧਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਆਪ ਹੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ ਅਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੋ। ਹਿਰਣਯਗਰਭ ਅਤੇ ਸ਼ਰਵ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਹੀ ਅਨਾਦਿ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ।" ਉੱਧਵ ਨੇ ਯਾਦ ਕਰਵਾਇਆ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਗੋਪੀਆਂ, ਹਥੀ-ਪਤੀ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਜਨਕ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਮਾਪੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਜਾਂ ਅਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਹੋਈਏ। ਜਰਾਸੰਧ ਦਾ ਬਧ ਕਰਨਾ ਕਈ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰੇ ਕਰੇਗਾ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਯਜਨ ਵੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉੱਧਵ ਦੇ ਇਹ ਮੰਗਲਮਈ ਬਚਨ ਸਭ ਨੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੇ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਅਚ੍ਯੁਤ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਹੋਣ, ਯਾਦਵ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਬਜ਼ੁਰਗ ਹੋਣ ਜਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ।" ਫਿਰ ਦੇਵਕੀ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਰਵਾਨਗੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸੇਵਕ ਦਾਰੂਕ, ਜੈਤ੍ਰ ਆਦਿਕ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਰਵਾਨਾ ਕੀਤਾ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਅਤੇ ਯਾਦਵ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਗਰੁੜ-ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਜੋ ਰਥੀ ਲੈ ਆਇਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜਾ, ਪੈਦਲ ਫੌਜ ਦੇ ਸੈਨਾ-ਪਤੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਨਿਕਲੇ। ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਨਗਾਰੇ, ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਤੁਰੀਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਧਰਮਪਤਨੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਸੋਹਣੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਿਣੇ, ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਲੰਗਾਂ ਤੇ ਰਥਾਂ 'ਚ ਬੈਠੀਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਢਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰਮੀਆਂ ਨਾਲ, ਅਚ੍ਯੁਤ ਪਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੀਆਂ। ਮਰਦ, ਊਠ, ਗਾਂ, ਭੈਸਾਂ, ਗਧੇ, ਘੋੜੇ, ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਸੇਵਕ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ—ਸਭ ਨੇ ਚੂੜੀਆਂ, ਬਾਂਹ-ਬੰਦ, ਕੰਬਲ ਅਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਸਮਾਨ ਚੁੱਕ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰਵਾਨਗੀ ਕੀਤੀ। ਸੈਨਾ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਝੰਡਿਆਂ, ਛਤਰਾਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਹਥਿਆਰਾਂ, ਗਹਿਣਿਆਂ, ਮੌਰਾਂ ਅਤੇ ਕਵਚਾਂ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹਦੀ ਗੂੰਜ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਮਹਾਨ ਮੱਛੀਆਂ ਅਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਹਿਲਾ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਵਿਚ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਯਾਦਵ ਨਾਥ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਕੇ ਆਕਾਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਮੁਕੁੰਦ ਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਿੱਤਤਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਯੋਗ੍ਯ ਭੇਟਾਂ ਭੀ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਰਾਜਦੂਤ ਨੂੰ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਡਰੋ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਦੂਤ; ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਮਗਧਨ (ਜਰਾਸੰਧ) ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗਾ।" ਰਾਜਦੂਤ ਨੇ ਜਾ ਕੇ ਇਹ ਸੁਨੇਹਾ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਇਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੀ ਆਸ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੌਰਿਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ ਆਨਰਟ, ਸੌਵੀਰ, ਮਾਰੂ ਅਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ਨ ਖੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦਿਆਂ over ਪਹਾੜਾਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਪਿੰਡਾਂ ਅਤੇ ਗੋਚਰਾਂ ਨੂੰ ਲੰਘਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਮੁਕੁੰਦ ਨੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਦਵਤੀ ਅਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਕੀਤੇ, ਫਿਰ ਪਾਂਚਾਲ, ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਂ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਸ਼ਕ੍ਰਪ੍ਰਸਥ (ਇੰਦ੍ਰਪ੍ਰਸਥ) ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਮਿਲੀ, ਤਾਂ ਸਭ ਦਾ ਪ੍ਰਿਅ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂਆਂ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਵਾਗਤ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ। ਗੀਤ-ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਧੁਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਜੈਕਾਰਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਣ ਵਾਯੂ ਆਤਮਾ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਿਅ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ, ਜਿਸਨੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ ਸੀ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗਲੇ ਲਗਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲੱਗ ਕੇ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਸਥਾਨ ਸੀ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਭੁੱਲ ਕੇ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਸਰੀਰ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਭੀਮ ਨੇ ਭੀ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਝੂਮ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਾਮੇ-ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਜੁੜਵਾਂ ਭਰਾ ਅਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਵੀ ਹਿਰਦੇ ਭਰ ਕੇ ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੀ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਜੁੜਵਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯੋਗ੍ਯ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕੌਰਵਾਂ, ਸ੍ਰੰਜਯਾਂ, ਕੈਕੇਯਾਂ, ਰਥੀ, ਭੱਟ, ਗਾਂਧਰਵ, ਗਾਇਕ ਅਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਤਬ, ਨਗਾਰੇ, ਸ਼ੰਖ, ਨਗਾਰੇ, ਵੀਣਾ, ਵਾਸ਼ੀ ਅਤੇ ਰਿੰਘਾ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਨੱਚੇ ਤੇ ਗੀਤ ਗਾਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ਸਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਸਭ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਹਣੀ ਸਜੀ ਹੋਈ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਰਸਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕੇ ਹੋਏ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਝੰਡੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਤੋरण, ਪੂਰਨ ਘੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਨਵੇਂ ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਿਣੇ ਅਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਚਮਕਦਾਰ ਮਰਦ ਤੇ ਔਰਤਾਂ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਸੁਗੰਧ ਵੰਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਨਗਰੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਜਧਾਨੀ ਦੇ ਘਰਾਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਚਮਕਦਾਰ ਦੀਵੇ, ਭੋਗ-ਪਾਤਰ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਅਤੇ ਛੱਤਾਂ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਘੜੀਆਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਕੰਗੂਰੇ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਨੈਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਾਤ੍ਰ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਨੌਜਵਾਨ ਔਰਤਾਂ, ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਕੱਪੜੇ ਢੀਲੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਘਰ ਦੇ ਕੰਮ ਤੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸੌਂਦੇ ਛੱਡ, ਰਾਜ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਦੌੜ ਪਈਆਂ। ਉਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਾ ਦਾ ਹਜੂਮ ਸੀ, ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਫੁੱਲ ਵੰਞੇ, ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਹੱਸਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਹੀ ਸੁਆਗਤ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਔਰਤਾਂ, ਮੁਕੁੰਦ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਰਸਤੇ ਤੇ ਵੇਖ ਕੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀਆਂ, "ਚੰਦ ਦੇ ਕੋਲ ਤਾਰੇ ਵਾਂਗ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਘਾਟ ਹੈ? ਕਿਉਂਕਿ ਪੁਰਸ਼-ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਧੁਰ ਮੁਸਕਾਨ ਤੇ ਚੰਚਲ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।" ਉਥੇ ਨਗਰਵਾਸੀਆਂ ਨੇ, ਸ਼ੁਭ ਭੇਟਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪਾਪ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਮੁਕੁੰਦ, ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਆਦਰ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਸੁਆਗਤ ਪਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਥ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਿਰਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਸੋਫੇ ਤੋਂ ਉੱਠ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਪੁੱਤਰ-ਵਧੂਆਂ ਸਮੇਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਥ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਘਰ ਲੈ ਕੇ, ਐਨੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ ਕਿ ਪੂਜਾ ਦੇ ਕੌਣ-ਕੌਣ ਕਰਮ ਬਾਕੀ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਭੁੱਲ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਤ੍ਰੀ-ਫੁਆ, ਮਾਤਾ-ਮਾਮੀ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗ੍ਯ ਸਤਿਕਾਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭੈਣ ਨੇ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਸ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਰੁਕਮਣੀ, ਸਤ੍ਯਾ, ਭਦ੍ਰਾ ਅਤੇ ਜਾਮ੍ਬਵਤੀ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡਾ ਹੀ ਮੰਗਲਮਈ, ਪ੍ਰੇਮ ਭਰਿਆ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਇਹ ਪਾਵਨ ਪ੍ਰਸੰਗ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ।