ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਉਧਵ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ swami ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਹੁਕਮ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਅਰਧ ਵਿੱਚ ‘ਦਿਵਯ ਗਿਆਨ ਦੀ ਪੜਚੋਲ’ ਨਾਮਕ ਸੱਤਵਾਂ ਚੈਪਟਰ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਜਦੋਂ ਉਧਵ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਅਤੇ ਸਭਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਮਨੋਵਿਰਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਧਵ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਜਿਵੇਂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੁਸੀਂ ਯਜਨ ਲਈ ਸਲਾਹਕਾਰ ਬਣੋ, ਆਪਣੇ ਪਿਤ੍ਰ-ਭਾਈ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਜੋ ਸ਼ਰਨ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦਿਓ। ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਆਰਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ! ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਨਾਲ ਦੋਹਾਂ ਲਕੜੀਆਂ ਚਿੱਕੀਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਹੇ ਗੋਵਿੰਦਾ! ਸਾਡੇ ਲਈ ਵੀ ਇਹ ਕਾਰਜ ਵੱਡਾ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੋਵੇਗਾ; ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕੈਦ ਹੋਏ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਛੁਡਾਉਣਗੇ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕੀਰਤੀ ਫੈਲ ਜਾਵੇਗੀ। ਜਰਾਸੰਧ, ਜੋ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾਉਣਾ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ; ਭੀਮ ਹੀ ਉਸ ਨਾਲ ਟੱਕਰ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਸੌ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਇਕੱਲਾ ਜੰਗ ਕਰਕੇ ਹੀ ਹਰਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਰਾਸੰਧ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਟਾਲਦਾ। ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ (ਭੀਮ) ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਮੰਗ ਕਰੇ; ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ! ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੋ; ਹਿਰਣਯਗਰਭ ਅਤੇ ਸ਼ਰਵ ਤੁਹਾਡੀ ਅਜਰ ਅਮਰ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ। ਤੁਹਾਡੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਤਬ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ: ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਤੁਹਾਡੀ ਮੁਕਤੀ, ਹਾਥੀ-ਪਤੀ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਜਨਕ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਵੀ। ਜਰਾਸੰਧ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਈ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰੇ ਕਰੇਗਾ; ਅਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਯਜਨ ਵੀ ਇਸ ਕਾਰਜ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸਭ ਨੇ ਉਧਵ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ—ਚਾਹੇ ਵੈਦਿਕ ਰਿਸ਼ੀ ਹੋਣ, ਯਦਵਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ, ਜਾਂ ਸਵੈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ। ਫਿਰ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਲਈ ਹੁਕਮ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ—ਦਾਰੂਕ, ਜੈਤ੍ਰ, ਆਦਿ—ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਰਵਾਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਅਤੇ ਯਦਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਗਰੁੜ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਆਪਣੇ ਚਰ-ਪ੍ਰਮੁੱਖਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਅਤੇ ਘੁੜਸਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਨਗਾਰੇ, ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਤੁਰਹੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ, ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਣੇ, ਸੁਗੰਧੀ ਤੇ ਗੁਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਲੰਕਾਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਢਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸੇਵਕਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸੁਆਮੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਮਰਦ, ਊਠ, ਗਾਂ, ਭੈਸ, ਗਧੇ, ਘੋੜੇ, ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਸੇਵਕ, ਅਤੇ ਉੱਚ ਜਾਤ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਚੂੜੀਆਂ, ਬਾਂਹ-ਬੰਦ, ਕੰਬਲ, ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਸਮਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਚੱਲ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਫੌਜ, ਵੱਡੇ ਝੰਡੇ, ਕਪੜੇ ਦੀਆਂ ਛਤਰੀਆਂ, ਛਾਤਾ, ਪੱਖੇ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹਥਿਆਰ, ਗਹਣੇ, ਮਕੁਟ ਤੇ ਬਚਾਵ ਵਾਲਾ ਆਰਮਰ ਲੈ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਮਹਾਂ-ਵਹਲਾਂ ਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਉਤਲ-ਪਤਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ੀ, ਯਦਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੁਆਰਾ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਮਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਮੁਕੁੰਦ, ਜਿਸ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਸ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਸੁਣ ਕੇ ਉਚਿਤ ਭੇਂਟ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਭਗਵਾਨ, ਰਾਜ-ਦੂਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ: “ਡਰੋ ਨਾ, ਹੇ ਦੂਤ! ਤੁਸੀਂ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦੀ ਹੋ। ਮੈਂ ਮਗਧਨ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਾਂਗਾ।” ਦੂਤ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਦੇਸ਼ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਵੀ, ਸੌਰੀ ਦੇ ਆਵਿਰਭਾਵ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਹਰੀ, ਆਨਰਤਾ, ਸੌਵੀਰਾ, ਮਾਰੁ ਅਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ਨ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਲੰਘਦੇ ਹਨ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਪਿੰਡਾਂ ਤੇ ਪਸ਼ੂ-ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਮੁਕੁੰਦ, ਦ੍ਰਿਸ਼ਦਵਤੀ ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਪਾਂਚਾਲ, ਫਿਰ ਮਤਸ੍ਯ, ਅਤੇ ਆਖਿਰਕਾਰ ਸ਼ਕ੍ਰਪ੍ਰਸਥ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੀ ਆਮਦ ਦੀ ਸੁਣਾਈ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਸਧਾਰਨ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਫੁੱਲਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਿਲਣ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਗੀਤਾਂ, ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਚੀਕ ਨਾਲ, ਵਡਿਆਈ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ, ਜੀਵਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਂਗ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਿਰਮਲ ਆਸਰੇ, ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਭੁਲ ਕੇ, ਅਤਿ ਆਨੰਦ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਸ਼ਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਸਰੀਰ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭੀਮ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪੱਖੀ ਭਰਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਮੁਸਕੁਰਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜੁੜਵੇਂ ਅਤੇ ਮਕੁਟ-ਧਾਰੀ ਵੀ, ਦਿਲ ਭਰ ਕੇ, ਅਚੁਤ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸ਼ਕਾਂ ਲੈ ਕੇ। ਅਰਜੁਨ ਦੁਆਰਾ ਗਲੇ ਲਗਾਇਆ ਗਿਆ, ਜੁੜਵਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਮਿਲੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯੋਗ ਆਦਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਹੰਕਾਰੀ ਕੁਰੂ, ਸ੍ਰੰਜਯ, ਕੈਕੇਯ, ਰਥ-ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਭਟ, ਗੰਧਰਵ, ਗਾਇਕ ਅਤੇ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਦਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਨਗਾਰੇ, ਸ਼ੰਖ, ਨਗਾਰੇ, ਬੀਨ, ਵਾਂਸਲੀ ਅਤੇ ਗਉ-ਸਿੰਗ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨੱਚਦੇ ਅਤੇ ਗੀਤ ਗਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪ੍ਰਸਿੱਧਾਂ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕ, ਸਭ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਸੰਸਿਤ, ਭਗਵਾਨ, ਸਜੀ-ਸਜਾਈ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਸੁਗੰਧੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਰੰਗੀਨ ਝੰਡੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਪੂਰੇ ਘੜੇ, ਨਵੇਂ ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਣੇ, ਗੁਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਮਹਿਲਾ-ਮੰਡਲੀ, ਵਾਤਾਵਰਣ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧਿਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਰਾਜਧਾਨੀ ਦੇ ਘਰ ਵੇਖੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਚਮਕਦੇ ਦੀਏ ਅਤੇ ਭੇਂਟਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਸੁੰਦਰ ਝੰਡੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜੇ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਕਲੇਸ਼, ਛੱਜਿਆਂ ਤੇ। ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਾਉਣ ਵਾਲਾ ਪਾਤ੍ਰ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਨੌਜਵਾਨ ਮਹਿਲਾਵਾਂ, ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਖੁੱਲੇ, ਵਸਤ੍ਰ ਢੀਲੇ, ਘਰੇਲੂ ਕੰਮ, ਅਤੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਕੇ, ਰਾਜ-ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਚਲ ਪਈਆਂ। ਉਸ ਥਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਫੌਜ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ, ਮਹਿਲਾਵਾਂ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਵੇਖਦੀਆਂ ਹਨ, ਫੁੱਲ ਛਿੜਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਮਹਿਲਾਵਾਂ, ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਮੁਕੁੰਦ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ: “ਚੰਦ ਦੇ ਕੋਲ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੀ ਘਾਟ ਹੈ? ਕਿਉਂਕਿ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮਕੁਟ, ਉਸ ਦੀ ਉੱਚੀ ਨਜ਼ਰ, ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ, ਖੇਡਦੀ ਨਜ਼ਰ, ਆਨੰਦ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।” ਉਥੇ, ਨਾਗਰਿਕ, ਸ਼ੁਭ ਭੇਂਟਾਂ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਪਾਪ-ਮੁਕਤ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੁਕੁੰਦ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਆਨੰਦ-ਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਖਿੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।