ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਕ ਵਾਰ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉੱਧਵ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, “ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅੱਖ ਹੈਂ, ਸੱਚਾ ਮਿੱਤਰ ਜੋ ਸਲਾਹ ਦੀ ਮੂਲ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਦੱਸ; ਸਾਨੂੰ ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਸਲਾਹ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕਰਾਂਗੇ।” ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਇਹ ਆਗਿਆ ਸੁਣ ਕੇ, ਉੱਧਵ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਹੁਕਮ ਮੰਨ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਦੀ ਸੱਤਵੀਂ ਅਧਿਆਇ, “ਦਿਵਿਆ ਗਿਆਨ ਦੀ ਪੜਚੋਲ,” ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਉੱਧਵ ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਗਿਆਨੀ, ਸਭ ਦੀ ਰਾਏ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਇਛਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਬੋਲਿਆ। ਉੱਧਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਵੇਂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੂੰ ਯਜਨਾ ਲਈ ਸਲਾਹਕਾਰ ਬਣ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਰ-ਪੱਖੀ ਭਰਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਅਤੇ ਜੋ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਉਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦੇ। ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨਾ ਤੂੰ ਕਰ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ; ਜਰਾਸੰਧ ਦਾ ਪਰਾਜਯ ਦੋਹਾਂ ਮਕਸਦਾਂ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਕਰੇਗਾ। ਸਾਡੇ ਲਈ ਵੀ, ਹੇ ਗੋਵਿੰਦਾ, ਵੱਡਾ ਲਾਭ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਜੇ ਕੈਦ ਹੋਏ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰੇਗਾ, ਤੇਰੀ ਕੀਰਤੀ ਹੋਰ ਵਧੇਗੀ। ਉਹ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਜ਼ੋਰਵਾਨ ਹੈ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਜ਼ੋਰਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਭੀਮ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੋਈ ਉਸ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਉਹ ਇਕੱਲੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਸੌ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ ਅਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਨੂੰ ਨਕਾਰਦਾ ਨਹੀਂ। ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਜੋਂ ਭੇਸ ਬਦਲ ਕੇ ਜਾਵੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਮੰਗੇ; ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤੇਰੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਇਕੱਲੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਸਰਵੋਚ ਭਗਵਾਨ, ਜਗਤ ਦੇ ਰਚਨ ਅਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ; ਹਿਰਣਯਗਰਭ ਅਤੇ ਸ਼ਰਵਾ ਤੇਰੀ ਅਨਾਦਿ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਤਬ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ: ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ, ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਦੀ ਮੁਕਤੀ, ਗੋਪੀਆਂ, ਹਾਥੀ-ਪਤੀ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀ, ਜਨਕ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਤੇਰੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਵੱਲੋਂ। ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਰਾਸੰਧ ਦੀ ਹਤਿਆ ਬਹੁਤ ਮਕਸਦਾਂ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਕਰੇਗੀ; ਤੇਰੀ ਇਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਯਜਨਾ ਵੀ ਇਸ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉੱਧਵ ਦੇ ਇਹ ਸੁਭਾਵਿਕ ਬਚਨ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਅਚੂਤ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਸਨ, ਰਿਸ਼ੀ, ਯਾਦਵ ਵੱਡੇ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ, ਦੇਵਕੀ-ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਚਲਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ; ਆਪਣੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਦਾਰੂਕ, ਜੈਤ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਤੀਆਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ, ਅਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਅਤੇ ਯਾਦਵ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੀ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜੋ ਰਥਵਾਨ ਲਿਆਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥ, ਹਾਥੀਆਂ, ਪੈਦਲ, ਅਤੇ ਘੋੜਸਵਾਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਨਗਾਰੇ, ਸੰਗ, ਅਤੇ ਤੁਰੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਚਲਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਨੈਤਿਕ ਪਤਨੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪਲਕੀ ਅਤੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ, ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਣੇ, ਲੇਪ, ਅਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਢਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਅਚੂਤ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੀਆਂ। ਮਰਦ, ਉਠ, ਗਾਂ, ਭੈਸ, ਗਧੇ, ਘੋੜੇ, ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਸੇਵਕ, ਅਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਕੰਗਣ, ਬਾਂਹ-ਬੰਦ, ਕੰਬਲ, ਅਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਆਪਣਾ ਸਮਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਏ। ਫੌਜ, ਵੱਡੇ ਝੰਡੇ, ਕਪੜੇ ਦੀਆਂ ਛਤਰੀਆਂ, ਪਲਾਸ਼, ਅਤੇ ਪੱਖੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਹਥਿਆਰ, ਗਹਣੇ, ਮਕਟ, ਅਤੇ ਕਵਚ ਪਹਿਨੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਭਾਂਤਿ ਸੀ। ਫਿਰ, ਵਿਅਸ, ਜੋ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁਕੁੰਦ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਇੰਦਰੀਆਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ, ਯਥਾ-ਉਚਿਤ ਭੇਟਾਂ ਲਿਆਇਆ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਰਾਜਦੂਤ ਨੂੰ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, “ਡਰੋ ਨਾ, ਹੇ ਦੂਤ; ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਮਗਧਨ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੂਤ ਚਲਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਦੇਸ਼ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੀ ਸ਼ੌਰੀ ਦੇ ਆਗਮਨ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਇਛਾ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਹਰੀ ਨੇ ਆਨਾਰਟ, ਸੌਵੀਰ, ਮਰੂ, ਅਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ਨ ਪਾਰ ਕਰੇ, ਪਹਾੜ, ਦਰਿਆ, ਸ਼ਹਿਰ, ਪਿੰਡ, ਅਤੇ ਪਸ਼ੂ-ਅੱਡੇ ਪਾਰ ਕੀਤੇ। ਮੁਕੁੰਦ ਨੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਦਵਤੀ ਅਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਪਾਂਚਾਲ, ਫਿਰ ਮਤਸਯ, ਅਤੇ ਆਖਿਰਕਾਰ ਸ਼ਕ੍ਰਪ੍ਰਸਥ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਵਿਰਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂਆਂ ਅਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਣ ਆਇਆ। ਗਾਇਕੀ ਅਤੇ ਵਾਜਾ-ਸਾਜਾ ਦੀ ਧੁਨ, ਉੱਚੀ ਧੁਨ 'ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਜਪ ਨਾਲ, ਉਹ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਣ ਜਾਪ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ। ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਸਦਾ ਹਿਰਦਾ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਸ਼ੁੱਧ, ਲਕਸ਼ਮੀ-ਨਿਵਾਸੀ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਭੁੱਲ ਕੇ, ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ, ਸਰੀਰ ਰੋਮਾਂਚਿਤ, ਮਨ ਵਿਸ਼ਵ-ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਨਿਰਲੇਪ। ਭੀਮ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪੱਖੀ ਭਰਾ ਨੂੰ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਗਲੇ ਲਾਇਆ; ਜੁੜਵੇਂ ਅਤੇ ਰਾਜ-ਮੁਕਟ ਧਾਰੀ ਨੇ ਵੀ, ਦਿਲ ਭਰ ਆਇਆ, ਅਚੂਤ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਜੁੜਵੇਂ ਨੇ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਯਥਾ-ਉਚਿਤ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਗਰੂਰ, ਸ੍ਰੰਜਯ, ਕੈਕੇਯ, ਰਥਵਾਨ, ਭਟ, ਗੰਧਰਵ, ਗਾਇਕ, ਅਤੇ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਡੋਲ, ਸੰਗ, ਨਗਾਰੇ, ਵੀਣਾ, ਵਾਂਸਲੀ, ਅਤੇ ਗਾਂ-ਸਿੰਗਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਨਾਚਿਆ, ਅਤੇ ਗਾਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਪ੍ਰਸਿੱਧਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਰੀ ਉੱਤਮ, ਸਭ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ, ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਕੀਤੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਰਸਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕੇ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਝੰਡੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ, ਪੂਰਨ ਮਟਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ, ਨਵੇਂ ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਣੇ, ਅਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈਆਂ, ਰੋਸ਼ਨ ਮਰਦ-ਔਰਤਾਂ, ਵਾਤਾਵਰਨ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਬਣਾਉਂਦੇ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਜ-ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਘਰ ਵੇਖੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਚਮਕਦਾਰ ਦੀਵੇ, ਨਵੇਂ ਚੜ੍ਹਾਏ ਹੋਏ, ਸੁੰਦਰ ਝੰਡੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਟਕੇ ਛੱਤਾਂ 'ਤੇ, ਅਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਚਾਂਦੀ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ। ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਪਿਆਸ ਬੁਝਾਉਣ ਵਾਲਾ ਪਿਆਲਾ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਨੌਜਵਾਨ ਔਰਤਾਂ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਖੁਲ੍ਹੇ, ਕਪੜੇ ਖੁਲ੍ਹੇ, ਘਰ ਦੇ ਕੰਮ ਅਤੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸੌਂਦੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਰਾਜ-ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਥਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ, ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਫੌਜ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ, ਔਰਤਾਂ, ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਫੁੱਲ ਵਿੱਖੇ, ਮਨ-ਮਨ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਹੱਸਦੇ ਮੁਖ ਨਾਲ ਸੁਆਗਤ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਔਰਤਾਂ, ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਮੁਕੁੰਦ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਖੀਆਂ: “ਚੰਦ ਦੇ ਨਾਲ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਘਾਟ ਹੈ? ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਉਸ ਦੀ ਮਧੁਰ ਮੁਸਕਾਨ ਅਤੇ ਖੇਡਦੇ ਨੈਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਨੰਦ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।” ਉੱਥੇ, ਨਾਗਰਿਕ ਸ਼ੁਭ ਭੇਟਾਂ ਲੈ ਕੇ ਆਏ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਤਮ, ਪਾਪ-ਰਹਿਤ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਯਥਾ-ਉਚਿਤ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।