ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸੁਣੋ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਨ, ਗਾਉਣ ਜਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਲੋਕ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ—ਫਿਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂ ਛੂਹਿਆ, ਉਹ ਤਾਂ ਕਿੰਨਾ ਵਧੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣਗੇ! ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧ ਮਹਿਮਾ ਸਵਰਗ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਾਤਾਲ ਤਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਪਾਣੀ—ਜੋ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਮੰਦਾਕਿਨੀ, ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਭੋਗਵਤੀ ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਗੰਗਾ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਾਣੀ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਵੇ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਸ ਵਾਲੇ ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋਏ, ਕੇਸ਼ਵਾ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕ ਉੱਧਵ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅੱਖ ਹੈ, ਸੱਚਾ ਮਿੱਤਰ, ਜੋ ਸਲਾਹ ਦਾ ਮੂਲ ਤੇ ਉਦੇਸ਼ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਜੋ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੱਸ; ਸਾਨੂੰ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਾਂਗੇ।” ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਵੱਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਬੋਧਨ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਉੱਧਵ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਆਗਿਆ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੀ। ਇਥੇ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਦੀ ਸੱਤਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ‘ਦਿਵਿ ਗਿਆਨ ਦੀ ਪੁੱਛ’ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਉੱਧਵ, ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਗਿਆਨੀ ਸੀ, ਸਭਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਇਉਂ ਬੋਲਿਆ: “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਵੇਂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਜਨਾ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦੇਣੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਰ-ਪੱਖੀ ਭਰਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਆਸ਼੍ਰਯ ਲੈਣ ਆਉਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦਾ ਜੇਤੂ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਪਰਾਜਯ ਨਾਲ ਦੋ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਸਾਡੇ ਲਈ ਵੀ, ਹੇ ਗੋਵਿੰਦਾ, ਵੱਡਾ ਲਾਭ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧੇਗੀ ਜਦ ਤੂੰ ਕੈਦ ਹੋਏ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰੇਗਾ। ਉਹ ਰਾਜਾ ਬੜਾ ਜ਼ੋਰਾਵਰ ਹੈ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ, ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਭੀਮ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੋਈ ਉਸ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੇ ਹੀ ਹਰਾਉਣਾ ਪਵੇਗਾ, ਸੌ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਨੂੰ ਕਦੇ ਇਨਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਜੋਂ ਭੇਸ ਬਦਲ ਕੇ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਮੰਗ ਕਰੇ; ਉਹ ਤੇਰੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿੱਚ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਨਿਸਚਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬਣਨ ਤੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ; ਹਿਰਣਯਗਰਭ ਤੇ ਸ਼ਰਵਾ ਤੇਰੀ ਅਜਨਮ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਤਬ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ: ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ, ਆਪਣੀ ਆਜ਼ਾਦੀ, ਗੋਪੀਆਂ, ਹਾਥੀ-ਪਤੀ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਜਨਕ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਤੇਰੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਆਸ਼੍ਰਯ ਲੈਣ ਆਏ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਵੀ। ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜਰਾਸੰਧ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਈ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰੇ ਕਰੇਗਾ; ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਯਜਨਾ ਵੀ ਇਸ ਕਾਰਜ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸਭ ਨੇ—ਦਿਵਿ ਰਿਸ਼ੀ, ਯਾਦਵ ਵੱਡੇ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਆਪ—ਉੱਧਵ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰਿਆ, ਜੋ ਅਚੂਤ ਲਈ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੁਭ ਸਨ। ਫਿਰ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ; ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਦਾਰੂਕ, ਜੈਤ੍ਰਾ ਆਦਿ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ—ਸਤੀਆਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਸੇਵਕਾਂ—ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਤੇ ਯਾਦਵ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਚੜ੍ਹੇ ਗਰੁੜ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਤੇ, ਜੋ ਰਥਚਾਲਕ ਲਿਆਇਆ ਸੀ। ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ—ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਪੈਦਲ ਤੇ ਘੁੜਸਵਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਇਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ—ਨਿਕਲ ਪਿਆ; ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਨਗਾਰੇ, ਸੰਖ ਤੇ ਤੁਰਹੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਈ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਸਤੀਆਂ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਣੇ, ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਲੰਕ ਤੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠੀਆਂ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਵਾਲੇ ਮਰਦਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ 'ਚ, ਅਚੂਤ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੀਆਂ। ਮਰਦ, ਉਠ, ਗਾਂ, ਭੈਂਸ, ਗਧੇ, ਘੋੜੇ, ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਸੇਵਕ ਤੇ ਵਿਅਤ ਸਤੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚੂੜੀਆਂ, ਬਾਂਹ-ਬੰਦ, ਕੰਬਲ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਸਾਮਾਨ ਨਾਲ, ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਚਲ ਪਏ। ਫੌਜ, ਵੱਡੇ ਝੰਡੇ, ਕਪੜੇ ਦੀਆਂ ਛਤਾਂ, ਛਤਰੀਆਂ ਤੇ ਪੰਖਿਆਂ ਨਾਲ, ਚਮਕਦਾਰ ਹਥਿਆਰ, ਗਹਣੇ, ਮੋਹਰਾਂ ਤੇ ਬਕਸ, ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਗਈ; ਉਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਲਹਿਰਾਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੀ। ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ੀ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਚਲ ਪਿਆ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਿਸਚੇ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁਕੁੰਦ, ਜਿਸ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਮਿਲੀ, ਉਚਿਤ ਭੇਟ ਲਿਆਇਆ। ਭਗਵਾਨ, ਰਾਜ ਦੂਤ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਬੋਲੇ: “ਭੈ ਨਾ ਕਰ, ਹੇ ਦੂਤ; ਤੈਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ। ਮੈਂ ਮਗਧਨ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਦੂਤ ਚਲ ਪਿਆ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੱਸਿਆ; ਉਹ ਵੀ ਸ਼ੌਰੀ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਹਰੀ ਨੇ ਆਨਰਤ, ਸੌਵੀਰ, ਮਰੂ ਤੇ ਵਿਨਸ਼ਨਾਂ ਪਾਰ ਕੀਤੇ, ਫਿਰ ਪਹਾੜ ਤੇ ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਕਰਦਿਆਂ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਪਿੰਡਾਂ ਤੇ ਗੋ-ਚਰਣਾਂ 'ਚ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਮੁਕੁੰਦ ਨੇ ਡ੍ਰਿਸ਼ਦਵਤੀ ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਕੀਤੇ, ਪੰਚਾਲ, ਫਿਰ ਮਤਸਿਆ, ਤੇ ਆਖਰਕਾਰ ਸ਼ਕ੍ਰਪ੍ਰਸਥ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਦਰਸ਼ਨਯੋਗ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂਆਂ ਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਣ ਆਇਆ। ਗਾਇਕੀ ਤੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਤੇ ਉੱਚੀ ਧੁਨ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਜੈ-ਜੈਕਾਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਣ, ਜੀਵਨ-ਪ੍ਰਾਣ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਲਕਸ਼ਮੀ-ਨਿਵਾਸ ਸਫ਼ੈਦ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਦੁੱਖ-ਸੰਤਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਆਨੰਦ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰੀ; ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ, ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਪਿਆ, ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਸੰਸਾਰੀ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਭੁੱਲ ਗਿਆ। ਭੀਮ ਨੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪੱਖੀ ਭਰਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਮੁਸਕਰਾਇਆ; ਜੁੜਵਾਂ ਤੇ ਸਿਰ-ਮੁਕੁਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਭਰ ਗਏ, ਅਚੂਤ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਹੰਝੂ ਵਗੇ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਜੁੜਵਾਂ ਨੇ ਮਿਲਿਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯੋਗ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਗਰਵ ਵਾਲੇ ਕੁਰੁ, ਸ੍ਰੰਜਯ ਤੇ ਕੈਕੇਯ, ਰਥਚਾਲਕਾਂ, ਭਟ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਗਾਇਕਾਂ ਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰਿਆ। ਡਰੰਸ, ਸੰਖ, ਨਗਾਰੇ, ਤੰਤੀਆਂ, ਬਾਂਸਰੀਆਂ, ਤੇ ਗਾਂ-ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ, ਨਾਚਿਆ ਤੇ ਗਾਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਰਤਨ, ਸਭ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ, ਭਗਵਾਨ ਸਜੀ-ਸਜਾਈ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਰਸਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕੇ, ਰੰਗੀਨ ਝੰਡੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਭਰੇ ਘੜੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ; ਚਮਕਦਾਰ ਨਵੇਂ ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਣੇ ਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਪੁਰਖ ਤੇ ਸਤੀਆਂ, ਵਾਤਾਵਰਣ ਸੁਗੰਧਤ ਕਰਦੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾ ਬਣਾ ਦਿੰਦੇ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਜ-ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਦੀਵੇ ਤੇ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਸੁੰਦਰ ਝੰਡੇ ਲਹਿਰ ਰਹੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜੇ ਛੱਤਾਂ 'ਤੇ, ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਚਾਂਦੀ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ। ਸੁਣ ਕੇ ਕਿ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਾਉਣ ਵਾਲਾ ਰਤਨ ਆ ਗਿਆ, ਨੌਜਵਾਨ ਸਤੀਆਂ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਖੁਲ੍ਹੇ, ਵਸਤ੍ਰ ਢੀਲੇ, ਘਰ ਦੇ ਕੰਮ ਤੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵਿਸਰ ਕੇ, ਰਾਜ-ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਈਆਂ।