ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਰਗਾ ਮਾਣ ਚਾਹਿਆ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਯਜਨ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣਗੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨਗੇ। ਪ੍ਰਭੂ! ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲਾ ਜਲ—ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਮੰਦਾਕਿਨੀ, ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਭੋਗਵਤੀ ਤੇ ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਗੰਗਾ ਹੈ—ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਵੇ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਪਾਸੇ ਦੇ ਲੋਕ ਜਿੱਤ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੇਸ਼ਵ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਦਾਸ ਉਧਵ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪ੍ਰਭੂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਹੈਂ, ਸੱਚਾ ਮਿੱਤਰ, ਜੋ ਸਲਾਹ ਦਾ ਮੂਲ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਸੋ, ਇੱਥੇ ਦੱਸ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਤੇ ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਾਂਗੇ।” ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਵੱਲੋਂ ਇਉਂ ਆਖੇ ਜਾਣ ‘ਤੇ, ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਉਧਵ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਹੁਕਮ ਮੰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਅੱਧ ਵਿੱਚ ‘ਦਿਵ੍ਯ ਗਿਆਨ ਦੀ ਪੁੱਛਗਿੱਛ’ ਨਾਮਕ ਸੱਤਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦ ਇਹ ਵਚਨ ਸੁਣੇ, ਉਧਵ, ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਗਿਆਨੀ ਸੀ, ਸਭਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਰਾਏ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਇਉਂ ਬੋਲਿਆ: “ਪ੍ਰਭੂ! ਜਿਵੇਂ ਮਹੱਤਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੁਸੀਂ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਮੱਦਦਗਾਰ ਬਣੋ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਤੇ ਜੋ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿਓ। ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ! ਤੁਸੀਂ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਜਿੱਤ ਕਰਕੇ। ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਕੰਮ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਸਾਡੇ ਲਈ ਵੀ ਇਹ ਵੱਡਾ ਲਾਭ ਹੋਵੇਗਾ, ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ! ਤੇ ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਕੈਦ ਹੋਏ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਛੁਡਵਾਓਗੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਕੀਰਤੀ ਹੋਰ ਵਧੇਗੀ। ਉਹ ਰਾਜਾ ਜਰਾਸੰਧ ਬੜਾ ਵਿਅਪਾਰੀ ਹੈ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਬਰਾਬਰ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ। ਉਸ ਵਰਗਾ ਭੀਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਸੌ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇਕੱਲੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹਰਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ, ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਨਹੀਂ ਟਾਲਦਾ। ਇਸ ਲਈ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ (ਭੀਮ) ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਾਂਗ ਭੇਸ ਬਦਲ ਕੇ ਜਾਵੇ, ਉਸ ਕੋਲੋਂ ਕੁਝ ਮੰਗੇ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ, ਇਕੱਲੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਪ੍ਰਭੂ! ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ ਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੇ ਕਾਰਣ ਹੋ। ਹਿਰਣਯਗਰਭ ਤੇ ਸ਼ਰਵਾ ਤੁਹਾਡੀ ਹੀ ਅਜੋਨੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ। ਤੁਹਾਡੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਤੱਬ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਵਧ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਮੁਕਤੀ, ਗੋਪੀਆਂ, ਹਾਥੀ-ਪਤੀ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਜਨਕ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਮਾਪੇ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਸ਼ਰਨ ਆਏ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਅਸੀਂ ਵੀ। ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਜਰਾਸੰਧ ਦਾ ਵਧ ਕਈ ਮਕਸਦ ਪੂਰੇ ਕਰੇਗਾ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਯਜਨ ਵੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਨ! ਉਧਵ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਵਚਨ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਰਿਸ਼ੀ ਹੋਣ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਜਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਆਪ—ਸਭ ਨੇ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ, ਦੇਵਕੀ ਨੰਦਨ ਨੇ ਚਲਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਦਾਰੂਕ, ਜੈਤ੍ਰ ਆਦਿਕ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦੇ ਕੇ, ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਦਾਸਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜ ਕੇ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਤੇ ਯਾਦਵ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਗਰੁੜ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਰਥ ‘ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਜੋ ਰਥੀ ਲੈ ਆਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਸੈਨਾ—ਰਥੀ, ਹਾਥੀ, ਪੈਦਲ ਤੇ ਘੋੜਸਵਾਰ—ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਚਲ ਪਏ। ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਨਗਾਰੇ, ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਤੁਰਹੀਆਂ ਵੱਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਪਤਨੀਆਂ, ਸੋਹਣੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਿਣੇ, ਚੰਦਨ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਲੰਘਾਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ‘ਚ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਢਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸੇਵਕਾਂ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਆਈਆਂ। ਲੋਕ, ਊਠ, ਗਾਂ, ਭੈਂਸਾਂ, ਗਧੇ, ਘੋੜੇ, ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਦਾਸ, ਤੇ ਉੱਚ ਜਾਤ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ, ਚੂੜੀਆਂ, ਬਾਜੂਬੰਦ, ਕੰਬਲ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਮਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਲ ਪਏ। ਸੈਨਾ, ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਝੰਡੇ, ਚੰਦਰਾਤੀਆਂ, ਛਤਰ, ਪੱਖੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਹਥਿਆਰ, ਗਹਿਣੇ, ਮੁਕੁਟ ਤੇ ਬਕਤਰ ਪਾ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਮਛਲੀਆਂ ਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਫਿਰ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਠਿਕਾ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੁਕੁੰਦ, ਜਿਸ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਯੋਗ ਦਾਨ ਲੈ ਆਏ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਦੂਤ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ: “ਡਰ ਨਾ ਕਰ, ਦੂਤ! ਤੈਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਮਗਧਨ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗਾ।” ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੂਤ ਚਲਾ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਨੇਹਾ ਦੱਸਿਆ। ਉਹ ਰਾਜੇ ਵੀ ਸ਼ੌਰੀ ਦੇ ਆਗਮਨ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਹਰੀ ਨੇ ਆਨਰਟ, ਸੌਵੀਰ, ਮਰੂ ਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ਨ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਲੰਘਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਪਿੰਡਾਂ ਤੇ ਗੋਸ਼ਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ। ਫਿਰ ਮੁਕੁੰਦ ਨੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਦਵਤੀ ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਕੀਤੇ, ਪਾਂਚਾਲਾਂ, ਮਤਸਿਆਂ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਕ੍ਰਪ੍ਰਸਥ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਸੀ ਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਲੋਕ ਅਸਾਨੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂਆਂ ਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਬਾਹਰ ਆਇਆ। ਗਾਇਨ ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਜਾਪ ਨਾਲ, ਉਹ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਵੱਲ ਇਉਂ ਆਇਆ ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਣ, ਆਤਮਾ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਿਯ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਕਈ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗਲੇ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਦੋਹਾਂ ਹੱਥੀਂ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਸਾਫ-ਸੁਥਰੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਿਵਾਸ, ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਭੁਲਾ ਕੇ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਚੋਂ ਹੰਜੂ ਵਗਣ ਲੱਗੇ, ਸਰੀਰ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਭੀਮ ਨੇ ਵੀ, ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਾਮੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਜੁੜਵਾ ਭਰਾ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਵੀ, ਦਿਲ ਭਰ ਆਏ, ਅਚੂਤ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੋਂ ਹੰਜੂ ਵਗਣ ਲੱਗੇ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਜੁੜਵਿਆਂ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯੋਗ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਘਮੰਡੀ ਕੁਰੂ, ਸ੍ਰਿੰਜਿਆ, ਕੈਕੈਯਾ, ਰਥੀ, ਭਟ, ਗਾਂਧਰਵ, ਗਾਇਕ ਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਨਗਾਰੇ, ਸ਼ੰਖ, ਨਗਾਰੇ, ਵੀਣਾ, ਬਾਂਸਰੀ, ਤੇ ਗਾਵ-ਸ਼ਿੰਗੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਕਮਲ-ਨੈਨਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਗਾਈ, ਨੱਚੇ ਤੇ ਗਾਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਸਿੱਧਾਂ ਵਿੱਚ ਮਣਕਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਡਿਆਈ ਹੋਇਆ, ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਰਸਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਸੁਗੰਧੀ ਜਲ ਨਾਲ ਛਿੜਕੇ ਹੋਏ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਝੰਡਿਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ, ਭਰੇ ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਸਨ। ਨਵੇਂ ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਨਰ-ਨਾਰੀ, ਵਾਤਾਵਰਨ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧੀ ਨਾਲ ਭਰਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।