ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰ ਦੇਖ ਚੁੱਕਿਆ ਹਾਂ—ਇਹ ਬੜੀ ਔਖੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਤੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਲਕ! ਤੁਸੀਂ ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਅਧਿਕਾਰ ਨਾਲ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਫਿਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਿਮਾ ਲਕੜੀ ਵਿਚ ਲੁਕੇ ਹੋਏ ਅੱਗ ਵਾਂਗੋ ਛੁਪ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਅਸਲ ਵਿਚ, ਤੁਹਾਡੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਨੂੰ ਕੌਣ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਰਚਦੇ ਤੇ ਲੀਨ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਜੋ ਕੁਝ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਸਮਝ ਦੀ ਪਰਛਾਵਾਂ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੁਰਤਿ ਸਭ ਵੰਡਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੈ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਭਟਕਦੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਰੀਰ ਦੀ ਪੀੜਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਲੀਲਾਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ—ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਅੰਧਕਾਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਨ! ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਰਾਜਾ—ਤੁਹਾਡਾ ਭਗਤ ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਫੁਫੜੀ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ—ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਜਿਹਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਨ-ਪਦਵੀ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨਾ ਰਾਹੀਂ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਪੂਜੇ ਜਾਣਗੇ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੋ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਯਜਨਾ ਵਿਚ, ਹੇ ਈਸ਼ਵਰ! ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਹੋਰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਉਥੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣਗੇ, ਤੁਹਾਡਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨਗੇ। ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਸਿਰਫ ਸੁਣਨ, ਗਾਉਣ ਜਾਂ ਮਨਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖ ਲਵੇ ਜਾਂ ਸਪਰਸ਼ ਕਰ ਲਵੇ, ਉਹ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੀਕ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹਿਮਾ ਸਵਰਗ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਾਤਾਲ ਤੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਪਾਣੀ, ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਮੰਦਾਕਿਨੀ, ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਭੋਗਵਤੀ ਤੇ ਇੱਥੇ ਗੰਗਾ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਪਾਣੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭਤਾ ਦੇਵੇ। ਫਿਰ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਪਾਸੇ ਦੇ ਲੋਕ ਜਿੱਤ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹੀਤ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕ ਉਧਵ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਤੂੰ ਸਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਹੈਂ, ਅਸਲ ਮਿੱਤਰ, ਜੋ ਸਲਾਹ ਦਾ ਅਸਲ tatva ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਦੱਸ; ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਤੇ ਉਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਾਂਗੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਵਲੋਂ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਉਧਵ ਨੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਹੁਕਮ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। (ਇੱਥੇ ਸੱਤਵਾਂ ਦਸਾਂ ਅਧਿਆਇ 'ਦਿਵ੍ਯ ਗਿਆਨ ਦੀ ਪੁੱਛਗਿੱਛ' ਖਤਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।) ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਜਦੋਂ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਉਧਵ, ਜੋ ਬੁੱਧੀਵਾਨਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸੀ, ਸਭਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਰਾਏ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲੇ: ਉਧਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਜਿਵੇਂ ਮুনি ਨੇ ਆਖਿਆ, ਤੁਸੀਂ ਯਜਨਾ ਲਈ ਮੱਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਬਣੋ, ਆਪਣੇ ਮਾਮੇ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦਿਓ, ਤੇ ਜੋ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਉਣ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨਾ ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਜੇਤੂ ਹੋ; ਇਸ ਲਈ ਜਰਾਸੰਧ ਦੀ ਹਾਰ ਦੋਵੇਂ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਰਾਏ ਵਿਚ। ਸਾਡੇ ਲਈ ਵੀ ਵੱਡਾ ਲਾਭ ਹੋਵੇਗਾ, ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧੇਗੀ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਛੁਡਵਾਓਗੇ, ਜੋ ਕੈਦ ਹਨ। ਉਹ ਰਾਜਾ ਬੜਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਜਿਤਨਾ ਬਲ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿਚ ਉਸ ਦਾ ਜੋੜ ਸਿਰਫ ਭੀਮ ਹੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਫੌਜੀ ਜਥਿਆਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇਕੱਲੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿਚ ਹੀ ਹਰਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬੜਾ ਮਾਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਟਾਲਦਾ। ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ (ਭੀਮ) ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਭੇਸ ਪਾ ਕੇ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਉਸ ਕੋਲੋਂ ਕੁਝ ਮੰਗੇ; ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਕੱਲੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ ਤੇ ਨਾਸ਼ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੋ; ਹਿਰਣਯਗਰਭ ਤੇ ਸ਼ਰਵ ਤੁਹਾਡੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ। ਤੁਹਾਡੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਤੱਬ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ: ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਮੁਕਤੀ, ਗੋਪੀਆਂ, ਹਾਥੀ-ਪਤੀ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਜਨਕ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਮਾਪਿਆਂ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਆਸਰੇ ਆਏ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਸਾਡੇ ਵਲੋਂ। ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਜਰਾਸੰਧ ਦਾ ਵਧ ਕਈ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰੇ ਕਰੇਗਾ; ਤੇ ਜੋ ਯਜਨਾ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਵੀ ਇਸ ਕਾਰਜ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ! ਸਭ ਨੇ ਉਧਵ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅਚੂਤ ਲਈ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਸਨ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਮুনি ਹੋਣ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਬਜ਼ੁਰਗ ਜਾਂ ਖੁਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ। ਫਿਰ ਦੇਵਕੀ ਨੰਦਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਚਲਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ; ਆਪਣੇ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਦਾਰੂਕ, ਜੈਤਰ ਆਦਿ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਉਹਨੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਰਵਾਨਾ ਕੀਤਾ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਤੇ ਯਾਦਵ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਗਰੁੜ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸੀ, ਜੋ ਰਥੀ ਲਿਆਇਆ ਸੀ। ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ—ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਪੈਦਲ ਜਵਾਨਾਂ ਤੇ ਘੁੜਸਵਾਰਾਂ ਦੇ ਸਨਮਾਨਤ ਸਰਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ—ਉਹ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਨਗਾਰੇ, ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਭੇਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜੇ, ਗਹਣੇ, ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਅਚੂਤ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪਲਕੀਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੀਆਂ, ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਢਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਵਲੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਮਰਦ, ਊਠ, ਗਾਂ, ਭੈਂਸਾਂ, ਗਧੇ, ਘੋੜੇ, ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਸੇਵਕ ਤੇ ਉੱਚ ਜਾਤ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ—ਸਭ ਚੂੜਿਆਂ, ਬਾਂਹ-ਬੰਦਾਂ, ਕੰਬਲਾਂ ਤੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਆਪਣਾ ਸਮਾਨ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਚੱਲ ਪਏ। ਫੌਜ, ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਝੰਡਿਆਂ, ਚਾਦਰਾਂ, ਛਤਰੀਆਂ, ਪੱਖਿਆਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਹਥਿਆਰਾਂ, ਗਹਣਿਆਂ, ਮੁਕੁਟਾਂ ਤੇ ਕਵਚਾਂ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਧੁਨ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਵੱਡੇ ਜਲ-ਜੰਤੂ ਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਫਿਰ, ਜਦ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਿਆ, ਮুনি ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿਚ ਵਸਾ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁਕੁੰਦ, ਜਿਸ ਦੀ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਨੇ ਯੋਗ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਦੂਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਖਿਆ: “ਡਰ ਨਾ ਕਰ, ਹੇ ਦੂਤ! ਤੈਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਮਗਧਨ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੂਤ ਚਲਾ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸੁਣਾਇਆ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੀ ਸ਼ੌਰੀ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਉਹ ਆਜ਼ਾਦੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਹਰੀ ਨੇ ਆਨਰਟ, ਸੌਵੀਰ, ਮਾਰੂ ਤੇ ਵਿਨਸ਼ਨ ਪਾਰ ਕਰ ਲਏ, ਫਿਰ over ਪਹਾੜ, ਦਰਿਆ, ਸ਼ਹਿਰ, ਪਿੰਡ ਤੇ ਗੋ-ਢਾਰਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਮੁਕੁੰਦ ਨੇ ਫਿਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਦਵਤੀ ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਕੀਤੇ, ਪਾਂਚਾਲ, ਫਿਰ ਮਤਸਯਾ ਪਹੁੰਚੇ, ਤੇ ਆਖਰਕਾਰ ਸ਼ਕ੍ਰਪ੍ਰਸਥ ਆ ਗਏ। ਜਦ ਉਹ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਸੀ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਔਖਾ ਮਿਲਣਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂਆਂ ਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਵਾਗਤ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ। ਭਜਨ, ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਵਿਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਜੈ-ਧੁਨੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਣ ਵਾਯੂ ਜੀਵਨ ਵਾਯੂ ਵਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪੂਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਈ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਗਲੇ ਲਗਾਉਂਦਾ ਗਿਆ। ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਿਰਮਲ ਨਿਵਾਸੀ, ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਭੁਲਾ ਕੇ, ਅਤਿ ਆਨੰਦ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੋ ਅੰਸੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਸਰੀਰ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਦੁਨਿਆਵੀ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਵਿਸਰ ਗਈਆਂ। ਭੀਮ ਨੇ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਮਾਮੇ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ; ਜੁੜਵਾਂ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਵੀ, ਦਿਲ ਭਰ ਆਏ, ਅਚੂਤ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਚੋਂ ਅੰਸੂ ਵਗ ਪਏ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਜੁੜਵਾਂ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯੋਗ ਆਦਰ ਅਨੁਸਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ।