ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, "ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਦੱਸੋ, ਪਾਂਡਵ ਕੀ ਕਰਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਹਨ?" ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਦੇਖਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਬੜੀ ਹੀ ਅਤਿ ਅਦਭੁਤ ਅਤੇ ਜਿੱਤਣ ਵਿੱਚ ਔਖੀ ਹੈ। ਹੇ ਸਰਵਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਧਨੀ! ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਿਮਾ ਲੱਕੜ ਵਿੱਚ ਲੁਕਵੇਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਲੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।" ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਅੱਗੇ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਤੇ ਵਾਪਸ ਸਮੇਟ ਲੈਂਦੇ ਹੋ। ਆਖਰ ਕੌਣ ਤੁਹਾਡੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜੋ ਕੁਝ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਮੱਤ ਦਾ ਪ੍ਰਤਿਬਿੰਬ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਵਭਾਵਿਕਤਾ ਸਾਰੇ ਭੇਦਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ।" "ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗੇੜ ਵਿੱਚੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਰੀਰ ਦੇ ਦੁੱਖ-ਸੁਖ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ—ਉਸ ਹਨੇਰੇ ਨਾਸਕ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸ਼ਰਨ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ।" "ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਭਤੀਜਾ, ਜੋ ਤੁਹਾਡਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਉਹ ਕੀ ਕਰਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਹ ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।" "ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਦਰਜੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤੁਹਾਡੀ ਰਾਜਸੂਯ ਯੱਗ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦੀ ਮਨਸ਼ਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੋ।" "ਉਸ ਉੱਚੇ ਯੱਗ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਉਥੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣਗੇ, ਉਹ ਤੁਹਾਡਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨਗੇ।" "ਜੋ ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਮ ਸੁਣਦੇ, ਗਾਉਂਦੇ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਫਿਰ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਜਾਂ ਛੁਹਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।" "ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਜੋ ਮਹਿਮਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਲੋਕਾਂ, ਅਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲਾ ਜਲ—ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਮੰਦਾਕਿਨੀ, ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਭੋਗਵਤੀ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਗੰਗਾ—ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਵੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸਪਸ਼ਟ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਕੇਸ਼ਵ—ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਾਸੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਲਈ ਉਤਸ਼ੁਕ ਸਨ—ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕ ਉਧਵਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਹੈਂ, ਸੱਚਾ ਮਿਤ੍ਰ ਹੈਂ, ਜੋ ਸਲਾਹ ਦੇ ਮੂਲ ਤੱਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਦੱਸ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ ਤੇ ਤੇਰੀ ਸਲਾਹ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲਾਂਗੇ।" ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਇੰਝ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਧਵਾ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਹੁਕਮ ਮੰਨਿਆ ਅਤੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਅਰਧ ਵਿੱਚ "ਦਿਵ੍ਯ ਗਿਆਨ ਦੀ ਪੁੱਛਗਿੱਛ" ਨਾਮਕ ਸੱਤਰਾਂਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਦੋਂ ਉਧਵਾ ਨੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਸਭ ਦੀ ਰਾਏ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਧਵਾ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਰੱਖੇ:" "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਜਿਵੇਂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਤੁਸੀਂ ਰਾਜਸੂਯ ਯੱਗ ਵਿੱਚ ਸਲਾਹਕਾਰ ਬਣੋ, ਆਪਣੇ ਭਤੀਜੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ ਅਤੇ ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦਿਓ।" "ਰਾਜਸੂਯ ਯੱਗ ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ! ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਨਾਸ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਕੰਮ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।" "ਸਾਡੇ ਲਈ ਵੀ ਇਹ ਬਹੁਤ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ! ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਕੈਦ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਛੁਡਵਾਓਗੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਿਮਾ ਹੋਰ ਵਧੇਗੀ।" "ਉਹ ਰਾਜਾ ਜਰਾਸੰਧ ਜਿੱਤਣ ਵਿੱਚ ਬੜਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਬਲਵਾਨ ਹੈ। ਉਸ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਹੀਂ, ਸਿਵਾਏ ਭੀਮ ਦੇ।" "ਉਹ ਸਿਰਫ ਇਕੱਲੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਸੌ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਮਾਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਵੀ ਮੰਗ ਨਹੀਂ ਟਾਲਦਾ।" "ਇਸ ਲਈ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ (ਭੀਮ) ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਜਾਵੇ ਤੇ ਉਸ ਕੋਲ ਮੰਗੇ; ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਸਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਹੀ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" "ਸਰਵੋਚਤਮ ਪ੍ਰਭੂ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੇ ਸੰਹਾਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹਨ; ਹਿਰਣਯਗਰਭ ਤੇ ਸ਼ਰਵ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਹੀ ਅਨਾਦਿ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ।" "ਤੁਹਾਡੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ: ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਮੁਕਤੀ, ਗੋਪੀਆਂ, ਹਾਥੀ-ਪਤਨੀਆਂ, ਜਨਕ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਮਾਪਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਵਲੋਂ ਵੀ।" "ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ! ਜਰਾਸੰਧ ਦਾ ਨਾਸ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰੇ ਕਰੇਗਾ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਯੱਗ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਵੀ ਇਸ ਨਾਲ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ! ਸਭ ਨੇ ਉਧਵਾ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਹੋਣ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ, ਜਾਂ ਖੁਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ।" ਫਿਰ, ਦੇਵਕੀ ਨੰਦਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਚਲਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਦਾਰੂਕ, ਜੈਤ੍ਰ ਆਦਿ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਭੇਜਿਆ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਤੇ ਯਾਦਵ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਗਰੁੜ-ਧੁਜਾ ਵਾਲੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜੋ ਰਥਵਾਨ ਲੈ ਆਇਆ ਸੀ। ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ—ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਪੈਦਲ ਸੈਨਾਂ ਤੇ ਘੁੜਸਵਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ—ਉਹ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਨਗਾਰੇ, ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਤੁਰਹੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜ ਉਠੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਪਤਨੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਿਣੇ, ਚੰਦਨ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਲੰਘਾਂ ਤੇ ਰਥਾਂ 'ਚ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਢਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਚੱਲੀਆਂ। ਮਰਦ, ਊਠ, ਗਾਂ, ਭੈਸਾਂ, ਗਧੇ, ਘੋੜੇ, ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਸੇਵਕ ਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ—ਸਭ ਗਹਿਣਿਆਂ, ਕੰਗਣਾਂ, ਕੰਧੇ-ਬੰਦਾਂ, ਚਾਦਰਾਂ ਤੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਆਪਣਾ ਸਮਾਨ ਚੁੱਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਏ। ਫੌਜ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਝੰਡਿਆਂ, ਚਾਦਰਾਂ, ਛਤਰੀਆਂ ਤੇ ਪੱਖਿਆਂ ਨਾਲ, ਸ਼ਸਤ੍ਰ, ਗਹਿਣੇ, ਮੁਕੁਟ ਤੇ ਕਵਚ ਪਾ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀਆਂ ਮੱਛੀਆਂ ਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਉਠਣ ਵਾਲੀ ਧੁਨ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁਕੁੰਦ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਉਚਿਤ ਭੇਟਾਂ ਲੈ ਆਇਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਦੂਤ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, "ਡਰ ਨਾ ਕਰ, ਦੂਤ! ਤੈਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਮਗਧਨ (ਜਰਾਸੰਧ) ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਦੂਤ ਚਲਾ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਸੁਨੇਹਾ ਪਹੁੰਚਾਇਆ। ਉਹ ਰਾਜੇ ਵੀ ਸ਼ੌਰੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਹਰੀ ਨੇ ਆਨਰਟ, ਸੌਵੀਰ, ਮਾਰੂ ਤੇ ਵਿਨਸ਼ਨ ਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕੀਤਾ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਲੰਘ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਪਿੰਡਾਂ ਤੇ ਗੋ-ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਫਿਰ ਮੁਕੁੰਦ ਨੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਦਵਤੀ ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀਆਂ ਪਾਰ ਕੀਤੀਆਂ, ਪਾਂਚਾਲਾਂ, ਫਿਰ ਮਤਸਿਆਂ, ਅਤੇ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਸ਼ਕ੍ਰਪ੍ਰਸਥ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਦੁਲਭ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂਆਂ ਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸ ਦੇ ਸਵਾਗਤ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ। ਭਜਨ, ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨੀਆਂ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਜਪਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਦੀ ਉੱਤੇ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਣ ਵਾਯੂ ਜੀਵਨ ਵਾਯੂ ਵਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਦਾ ਮਨ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਈ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗਲੇ ਲੱਗਾ ਲਿਆ। ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਲਕਸ਼ਮੀ-ਨਿਵਾਸੀ ਸ਼ੁੱਧ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਭੁਲਾ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਸਰੀਰ ਵਿਹਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਭੁਲਾ ਬੈਠਾ। ਭੀਮ ਨੇ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਾਮੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਜੁੜਵਾਂ ਭਰਾ ਤੇ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਭਰ ਕੇ, ਅਚੂਤ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੀ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ।