ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਕ ਵਾਰ, ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮਹਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਪਿਆਰ ਭਰੀ, ਲਜਜਤ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਦਿਲਕਸ਼ ਨਿਗਾਹਾਂ ਵਿਚ, ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹੌਲ-ਹੌਲ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਜਿੱਤ ਕੇ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣਿ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸੁਧਰਮਾ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਛੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸਨ। ਸਭਾ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸਿੰਘਾਸਨ ਸੀ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਆਪਣੀ ਹੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ; ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਯਾਦਵ ਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ, ਉਹ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿਚ ਚੰਨ ਵਰਗੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ, ਰਾਜ ਸਭਾ ਦੇ ਮੁਖੀ ਤੇ ਨ੍ਰਿਤ੍ਯ ਅਧਿਆਪਕ, ਹੱਸ-ਖੇਡ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕੋਲ ਆਏ। ਨ੍ਰਿਤ੍ਯਕਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਾਂਡਵ ਨ੍ਰਿਤ੍ਯ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਵੀਣਾ, ਮੁਰਜਾ, ਬਾਂਸਰੀ, ਝੰਜ ਦੇ ਸੁਰਾਂ ਵਿਚ, ਨ੍ਰਿਤ੍ਯ ਤੇ ਗੀਤ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਸੂਤ, ਮਗਧ ਤੇ ਭਟ ਲੋਕ ਆਪਣੀਆਂ ਵਡਾਈਆਂ ਸੁਣਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਬੈਠ ਕੇ ਪੁਰਾਣੇ ਧਰਮਕ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜਾ, ਇਕ ਅਜੋਕੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਆਇਆ। ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਆਮਦ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਦੱਸ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਥਾਂ ਨਾਲ, ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਕੋਲ ਜਰਾਸੰਧ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੀ ਕੈਦ ਦੀ ਦੁਖ-ਭਰੀ ਖਬਰ ਦੱਸੀ। ਉਹ ਰਾਜੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ ਦੀ ਜਿੱਤ ਮੰਨਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੇ ਜਬਰਦਸਤੀ ਕੈਦ ਕਰ ਲਿਆ; ਦਸ-ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀਆਂ ਦੋ ਟੋਲੀਆਂ ਗਿਰਿਵਰਜਾ ਵਿਚ ਕੈਦ ਹਨ। ਉਹ ਰਾਜੇ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ! ਅਤੁੱਲ ਆਤਮਾ, ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਦੀਆਂ ਭੈ-ਭਰੀਆਂ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਡਰ ਤੇ ਮਨ ਦੇ ਵੰਡ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਦਰ ਤੇ ਆਏ ਹਾਂ।" "ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਅਧਰਮ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਧਰਮ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਇਹ ਕਾਰਵਾਈ, ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਕੋਈ ਵੀ, ਚਾਹੇ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋਵੇ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਦੀ ਜੀਵਨ-ਆਸ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਖਤਮ ਕਰ ਦੇਵੇ—ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਤੂੰ, ਪ੍ਰਭੂ, ਧਰਮਕ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਅਧਰਮਕਾਂ ਦੀ ਦਬਾਈ ਲਈ ਆਏ ਹੋ। ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਕੌਣ ਤੋੜ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਮਾਲਕ? ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਕਰਮ-ਫਲ ਨੂੰ ਕੌਣ ਪਾ ਸਕਦਾ? ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।" "ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਦੂਜਿਆਂ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ; ਸਦਾ ਡਰ ਵਿਚ, ਅਸੀਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਜੀਵਨ ਦਾ ਬੋਝ ਢੋ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰੋਂ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਬਿਨਾ ਚਿੰਤਾ ਮਿਲ ਸਕਦੀ, ਛੱਡ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਦੁਖ ਭੋਗ ਰਹੇ ਹਾਂ—ਕਿੰਨੇ ਤਰਸਯੋਗ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਭਟਕ ਰਹੇ।" "ਇਸ ਲਈ, ਤੇਰੇ ਚਰਨ, ਜੋ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਦੀ ਦੁੱਖ-ਮੁਕਤੀ ਕਰਦੇ, ਮਗਧਨ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਜ਼ੰਜੀਰ ਵਿਚ ਫਸੇ ਸਾਨੂੰ ਛੁਡਾ। ਤੂੰ ਹੀ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਕੈਦ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ।" "ਉਹ, ਜੋ ਜਿੱਤ-ਜਿੱਤ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਸੀ, ਤੂੰ, ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਉਸ ਦਾ ਵਿਖਿਆਤ ਚੱਕਰ ਬਾਈ-ਬਾਈ, ਬਾਈ-ਦੋ ਵਾਰੀ, ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਤੋੜਿਆ। ਹੁਣ ਉਹ ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ; ਅਜੈਯ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ।" ਦੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਗਧਨ ਵੱਲੋਂ ਕੈਦ ਹੋਏ ਹੋਏ, ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਆਏ ਹਨ। ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਇਹਨਾਂ ਦੁਖੀ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਦਾ ਦੂਤ ਇਹ ਬਾਤਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਈਸ਼ਵਰ-ਰੂਪੀ ਨਾਰਦ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਜਟਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਅਚਾਨਕ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖ, ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਸੰਗੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਠੇ, ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣਾ ਮਸਤਕ ਝੁਕਾਇਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੀ ਯਥਾ-ਉਚਿਤ ਸਤਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸਨ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ, ਸੁਖਦਾਈ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ। "ਅੱਜ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ? ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ? ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਧਦੀ ਹੈ।" "ਤੁਸੀਂ, ਰਚਨਹਾਰਾਂ ਵਿਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਪੁੱਛਦੇ ਹਾਂ: ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਕੀ ਇੱਛਾ ਹੈ?" ਨਾਰਦ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਵੇਖਿਆ ਹੈ—ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ—ਮਾਲਕ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਲਕ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋ, ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਲੱਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੀ ਹੋਈ ਲੱਕੜ ਵਿਚ ਅੱਗ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਹੈਰਾਨੀ ਨਹੀਂ।" "ਇੱਥੇ, ਤੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਕੌਣ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਇਹ ਵਿਸ਼ਵ ਬਣਾਉਂਦੇ ਤੇ ਮਿਟਾਉਂਦੇ ਹੋ? ਜੋ ਕੁਝ ਦਿਖਦਾ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਸਮਝ ਦਾ ਪਰਛਾਵਾਂ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਵਭਾਵ ਸਭ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ।" "ਉਹ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਭਟਕਦੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਹ-ਜਨਿਤ ਦੁਖ ਦਾ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ—ਉਹ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਖੇਡ-ਰੂਪ ਅਵਤਾਰਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾਉਂਦੇ—ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ, ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ।" "ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਰਾਜਾ, ਤੇਰਾ ਭਗਤ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।" "ਪਾਂਡਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪਦਵੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ ਕਰੇਗਾ ਤੇ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇਗਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ।" "ਉਸ ਮਹਾ-ਯਗ ਵਿਚ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਰਾਜੇ, ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਣਗੇ ਤੇ ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨਗੇ।" "ਤੇਰੀ ਸ੍ਰਵਣ, ਗੀਤ, ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਨੇੜੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ—ਫਿਰ, ਜੋ ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਜਾਂ ਸਪਰਸ਼ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਕਿੰਨੇ ਵਧੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣਗੇ!" "ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹਿਮਾ, ਆਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਜਿਸ ਦਾ ਪਾਣੀ—ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ, ਭੋਗਵਤੀ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ, ਤੇ ਗੰਗਾ ਇੱਥੇ—ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਪਾਣੀ, ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਵੇ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਪਾਸੇ ਦੇ ਲੋਕ ਜਿੱਤ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋਏ, ਕੇਸ਼ਵ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸੇਵਕ ਉੱਧਵ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। "ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਰੌਸ਼ਨੀ ਹੈ, ਸੱਚਾ ਮਿੱਤਰ, ਜੋ ਸਲਾਹ ਦੀ ਸਾਰ ਤੇ ਉਦੇਸ਼ ਜਾਣਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਦੱਸ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਸਾਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਾਂਗੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਵੱਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉੱਧਵ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ, ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ, ਮਸਤਕ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਹੁਕਮ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ, ਸ੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਦੀ ਸੱਤਵੀਂ ਅਧਿਆਇ, 'ਦਿਵ੍ਯ ਗਿਆਨ ਦੀ ਪੜਤਾਲ', ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉੱਧਵ, ਜੋ ਬੁਧੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਸਭਾ ਤੇ ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਰਾਏ ਸਮਝ ਕੇ, ਅਜਿਹਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: "ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਵੇਂ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਤੁਸੀਂ ਯਗ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ।" "ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲੋਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਹੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਰਾ ਸੰਧ ਦੀ ਹਾਰ ਦੋਵੇਂ ਉਦੇਸ਼ ਸਿੱਧ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਵਿਚਾਰ ਵਿਚ।" "ਸਾਡੇ ਲਈ ਵੀ, ਵੱਡਾ ਲਾਭ ਹੋਵੇਗਾ, ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧੇਗੀ, ਕੈਦ ਹੋਏ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਕੇ।" "ਉਹ ਰਾਜਾ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਬਰਾਬਰ; ਜ਼ੋਰਵਾਂ ਵਿਚ, ਭੀਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਉਸ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।" "ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਹੀ ਹਰਾ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਸੌ ਟੋਲੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਟਾਲਦਾ।" "ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਮੰਗੇ; ਉਹ ਜਰੂਰ, ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਲੜਾਈ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।