ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਕ ਵਾਰ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਪਾਨ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਉੰਗੀਲੀਆਂ ਵੰਡੀਆਂ। ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ, ਸਹਾਇਕਾਂ ਅਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਆਪ ਵੀ ਇਸ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਸੂਤਾ ਨੇ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਰਥ ਲਿਆ ਕੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੁਰਗ੍ਰੀਵ ਆਦਿ ਵਾਂਗ ਘੋੜੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਸੂਤਾ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਰਥ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੇ ਰਥ-ਚਾਲਕ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, ਅਤੇ ਸਤ੍ਯਕੀ ਤੇ ਉਦ੍ਧਵ ਦੇ ਨਾਲ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। ਉਹ ਇਵੇਂ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਪੂਰਬੀ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਸੂਰਜ। ਮਹਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਲਾਜ਼ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲ ਆਈ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਦਿਲ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ। ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਸੁਧਰਮਾ ਸਭਾ-ਭਵਨ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਲੋਕ ਛੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਆਪਣੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਚਮਕਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਸ਼ੂਰੀਰ ਯਾਦਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿਚਲੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ, ਸਭਾ-ਪਤੀ ਅਤੇ ਨ੍ਰਿਤ੍ਯ-ਗੁਰੂ ਹੱਸ-ਮੁੱਖ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ। ਨ੍ਰਿਤ੍ਯਕਾਰ ਵਿਭਿੰਨ ਤੰਡਵ ਨ੍ਰਿਤ੍ਯ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਵੀਣਾ, ਮੁਰਜਾ, ਬਾਂਸਰੀ ਅਤੇ ਝੰਜ ਦੀ ਧੁਨ 'ਚ, ਉਹ ਨੱਚਦੇ, ਗਾਉਂਦੇ ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ। ਸੂਤਾ, ਮਗਧਾ ਤੇ ਭਟ ਵੀ ਆਪਣੀਆਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾਵਾਂ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ-ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਪੁਰਾਣੇ ਨਿਆਯਵਾਨ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਇੱਕ ਅਜੋਕੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਆਇਆ। ਦਰਬਾਨਾਂ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਆਮਦ ਦੱਸ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੂੰ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ। ਜਰਾਸੰਧ ਨੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਬਰਦਸਤੀ ਕੈਦ ਕਰ ਲਿਆ। ਦੋ ਦਸ-ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਗਿਰਿਵਰਜਾ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਅਪਾਰ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਆਸਰੇ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਅਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਡਰ ਅਤੇ ਮਨ ਦੀ ਵੰਡ ਤੋਂ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆਏ ਹਾਂ।" "ਸੰਸਾਰ ਅਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੈ, ਧਰਮ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਇਹ ਕਰਮ, ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਨੀਂਦਰ-ਹੀਨ ਦੀ ਜੀਵਨ-ਆਸ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਸਿਰੇ ਤੋਂ ਕੱਟ ਦੇਵੇ—ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਤੂੰ, ਪ੍ਰਭੂ, ਧਰਮਵਾਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੀ ਦਮਨ ਲਈ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹੋ। ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਕੌਣ ਤੋੜ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਮਾਲਕ? ਜਾਂ ਕੌਣ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।" "ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਪਰ-ਆਧੀਨ। ਸਦਾ ਡਰ ਵਿਚ, ਅਸੀਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਜੀਵਨ ਦਾ ਜੂਆ ਢੋ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਆਤਮ-ਸੁਖ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੋ ਬਿਨਾ ਚਿੰਤਾ ਮਿਲ ਸਕਦੀ, ਅਸੀਂ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਭੋਗ ਰਹੇ ਹਾਂ—ਕਿੰਨਾ ਦੁਖਦਾਈ ਹੈ, ਕਿ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨੇ ਅਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਭਟਕਾ ਦਿੱਤਾ।" "ਇਸ ਲਈ, ਤੇਰੇ ਚਰਨ, ਜੋ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਮਿਟਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਜੋ ਮਗਧਨ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿਓ। ਤੂੰ, ਦਸ-ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਕੈਦ ਕਰ ਲਿਆ।" "ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀ ਅਹੰਕਾਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੀ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਸੀ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਈ-ਦੋ ਵਾਰੀ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਰਾਇਆ, ਜਦ ਤੂੰ ਉਸ ਦਾ ਚੱਕਰ ਤੋੜਿਆ। ਹੁਣ ਉਹ ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੀੜਦਾ ਹੈ; ਅਜੈਯ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਕੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੁਝ ਕਰੋ।" ਦੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਗਧਨ ਦੇ ਕੈਦੀ ਹੋ ਕੇ ਤੇਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈ ਰਹੇ ਹਨ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੁੱਖੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰੋ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦ ਰਾਜ-ਦੂਤ ਨੇ ਇਵੇਂ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਦੇਵੀ-ਰੂਪ, ਪੀਲੇ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦੇ ਨਾਰਦ ਜੀ, ਅਚਾਨਕ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਸੰਗੀਆਂ ਸਮੇਤ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਸਿਰ ਨਮਾਇਆ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯਥੋਚਿਤ ਸਤਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸਨ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਸੁਖਦਾਈ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ। "ਅੱਜ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ? ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ।" "ਤੁਸੀਂ, ਰਚਨਹਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਅਣਜਾਣ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਦੱਸੋ—ਪਾਂਡਵ ਕੀ ਸੋਚਦੇ ਹਨ?" ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਅਨੇਕ ਵਾਰੀ ਵੇਖ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ—ਉਹ ਬੜੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਤੂੰ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਣਹਾਰ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਲੱਕੜ ਵਿੱਚ ਲੁਕਦੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਲੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਕੁਝ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਹੈਰਾਨੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।" "ਕੌਣ ਤੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਭਲਿ-ਭਾਂਤੀ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਰਚਦਾ ਤੇ ਸਮੇਟਦਾ ਹੈ? ਜੋ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸਮਝ ਦਾ ਪਰਛਾਵਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਰੂਪਤਾ ਸਭ ਭੇਦਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ।" "ਉਹ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ, ਜੋ ਦੇਹ ਦੇ ਦੁਖ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ—ਉਹ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਲੀਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾਉਂਦਾ—ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਅੰਧਕਾਰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਰਾਜਾ, ਤੇਰਾ ਭਗਤ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭਤੀਜਾ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਕਰਮ ਕਰਨ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।" "ਪਾਂਡਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪਦਵੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਰਾਜਸੂਯ ਯੱਗ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇਗਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਯੱਗ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।" "ਉਸ ਮਹਾ-ਯੱਗ 'ਤੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜੇ ਤੇਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣਗੇ।" "ਜੋ ਤੇਰਾ ਸੁਣਦੇ, ਗਾਉਂਦੇ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ—ਤੇਰੇ ਨੇੜੇ ਵੱਸਦੇ ਵੀ, ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਜਾਂ ਸਪਰਸ਼ ਕਰਕੇ, ਹੋਰ ਵੱਧ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ।" "ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹਿਮਾ, ਜੋ ਸਵਰਗ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ—ਜਿਸ ਦਾ ਜਲ ਮੰਦਾਕਿਨੀ, ਭੋਗਵਤੀ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਵਾਂਗ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ—ਉਹ ਜਲ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦਾ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਵੇ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ, ਜਦ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਪਾਸੇ ਜਿੱਤ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਸਨ, ਕੇਸ਼ਵ, ਮਿੱਠਾ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਸਹਾਇਕ ਉਦ੍ਧਵ ਨੂੰ ਸਨੇਹੀ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। "ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅੱਖ ਹੈ, ਸੱਚਾ ਮਿੱਤਰ, ਜੋ ਸਲਾਹ ਦਾ ਮੂਲ ਤੇ ਉਦੇਸ਼ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਤੇ ਅਮਲ ਕਰਾਂਗੇ।" ਉਦ੍ਧਵ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ, ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਆਗਿਆ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਸਿਰ ਨਮਾਇਆ ਤੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਅੱਧ ਦੇ ਸੱਤਵੇਂ ਅਧਿਆਇ 'ਦੇਵ-ਗਿਆਨ ਦੀ ਪੁੱਛ-ਗਿੱਛ' ਖਤਮ ਹੋਈ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਦ੍ਧਵ, ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਗਿਆਨੀ ਹੈ, ਸਭਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਦੀ ਰਾਇ ਸਮਝ ਕੇ, ਇਵੇਂ ਬੋਲਿਆ: "ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਵੇਂ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਯੱਗ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਆਪਣੇ ਭਤੀਜੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ, ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।" "ਰਾਜਸੂਯ ਯੱਗ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਹੇ ਸ਼ਕਤਿਸ਼ਾਲੀ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਰਾਸੰਧ ਦਾ ਪਰਾਜਯ ਦੋਹਾਂ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰੇਗਾ।" "ਸਾਡੇ ਲਈ ਵੀ, ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਲਾਭ ਹੋਵੇਗਾ, ਹੇ ਗੋਵਿੰਦਾ, ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ, ਕੈਦ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਕੇ, ਹੋਰ ਵਧੇਗੀ।