ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਕ ਵਾਰ, ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਗਹਨ ਗਹਨ ਸਿੰਗਾਰ—ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ—ਆਪਣੇ ਹੀ ਵਸਤ੍ਰਾਂ, ਗਹਣਿਆਂ, ਦਿਵ੍ਯ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਉਨਮਾਂ ਨਾਲ ਸਜਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਯਜਨ ਅੱਗ ਅਤੇ ਦਰਪਣ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਦੇ ਹਨ, ਗਾਂਵਾਂ, ਬਲਦਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹਰ ਵਰਗ—ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਤੇ ਮਹਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ—ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਪਾਨ ਅਤੇ ਉਨਮਾਂ ਵੰਡਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਦੋਸਤਾਂ, ਸੇਵਕਾਂ ਅਤੇ ਪਤਨੀਅਾਂ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਆਖਿਰ ਵਿੱਚ ਖੁਦ ਵੀ ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਮੇਂ, ਸੂਤਾ ਨੇ ਇੱਕ ਅਸਧਾਰਣ ਰਥ ਲਿਆ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਆਦਿ ਘੋੜੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਰਥਵਾਨ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਸਤ੍ਯਕੀ ਅਤੇ ਉਦ੍ਧਵ ਦੇ ਨਾਲ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ, ਤੇ ਉੱਤਰੀ ਪਹਾੜੀ 'ਤੇ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਦਿਸਦੇ। ਮਹਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲਜਜਾ-ਭਰੇ, ਪ੍ਰੇਮ-ਭਰੇ ਨੈਣਾਂ ਨਾਲ ਤੱਕਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਜਿੱਤ ਕੇ। ਸਭ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਸੁਧਰਮਾ ਵਿਧਾਨ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਛੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹਨ। ਉੱਚੇ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੀ ਹੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਚਾਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਯਾਦਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ, ਉਹ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿਚ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਵਿਧਾਨਪਤੀ ਅਤੇ ਨਾਚ-ਸਿਖਿਆਕ ਭਗਵਾਨ ਕੋਲ ਹਾਸੇ ਤੇ ਅਨੰਦ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਨਰਤਕ ਤੰਦਰ ਨਾਚ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਵੀਣਾ, ਮੁਰਜਾ, ਬਾਂਸਰੀ ਅਤੇ ਮੰਜੀਰੇ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ 'ਚ, ਨਰਤਕ ਗਾਉਂਦੇ, ਨਾਚਦੇ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਸੂਤਾ, ਮਗਧ ਤੇ ਭਟ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਪੁਰਾਣੇ ਨਿਆਂ-ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ, ਇੱਕ ਅਜੋਕੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਦਰਵਾਜ਼ੇਦਾਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਾਇਆ। ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਰਾਸੰਧ ਦੀ ਕੈਦ ਨਾਲ ਹੋਈ ਪੀੜਾ ਦੱਸਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ ਦੀ ਜਿੱਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਗਿਰਿਵਰਜਾ ਵਿਚ ਦਸ-ਦਸ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇ ਦੋ ਜਥਿਆਂ 'ਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਕੈਦ ਵਿਚ ਰਾਜੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: “ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਅਪਾਰ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਅਸ਼ਰਯ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਡਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਅਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭੀੜ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਵਿਭਾਜਨ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਣ ਆਏ ਹਾਂ।” ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਸੰਸਾਰ ਅਧਰਮ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੈ, ਧਰਮ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਜੋ ਕੁਝ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਹੈ। ਜੋ ਇੱਥੇ, ਭਾਵੇਂ ਕਿੰਨਾ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਜਾਗਦੇ ਦੀ ਜੀਵਨ-ਆਸ ਉਚੇਕ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦੇਵੇ—ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।” ਰਾਜੇ ਆਖਦੇ ਹਨ: “ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਅਧਰਮ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਆਏ ਹੋ। ਤੁਹਾਡਾ ਹੁਕਮ ਕੌਣ ਟਾਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ? ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਕੌਣ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਹੋਂਦੀ ਹੈ, ਦੂਜਿਆਂ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਡਰ ਵਿਚ ਜੀਉਂਦੇ, ਅਸੀਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਜੀਵਨ ਦਾ ਜੁਆ ਢੋਦੇ ਹਾਂ। ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਆਤਮ-ਸੁਖ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੋ ਬਿਨਾ ਚਿੰਤਾ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਵੱਡਾ ਦੁਖ ਭੋਗਦੇ ਹਾਂ—ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਕਮਜੋਰ ਹਾਲ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਭਟਕਦੇ ਹੋਏ।” ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: “ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਦੁਖੀ-ਅਸ਼ਰਯ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਦੁਖ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਾਨੂੰ ਮਗਧਨ ਦੇ ਕਰਮ-ਬੰਨ੍ਹਿਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰੋ। ਤੁਸੀਂ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਕੈਦ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀ ਅਹੰਕਾਰ ਅਟਲ ਸੀ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਿਚ ਅਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਸੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥੋਂ ਬਾਈ-ਬਾਈ ਵਾਰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਤੋੜਿਆ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਅਜੈਯ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਰਪਾ ਕਰਕੇ ਕੁਝ ਕਰੋ।” ਦੂਤ ਆਖਦਾ ਹੈ: “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਗਧਨ ਦੀ ਕੈਦ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ, ਇਹ ਰਾਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਆਏ ਹਨ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਦਿਓ।” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਦਾ ਦੂਤ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੇਨਤੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਦਿਵ੍ਯ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਟਾ ਪਿੰਗਲ ਸੀ, ਅਚਾਨਕ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਸਭਾ ਤੇ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਸਤਕ ਨਮਾਇਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੀ ਯਥਾ-ਉਚਿਤ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸਨ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ। “ਕੀ ਅੱਜ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਡਰ-ਰਹਿਤ? ਨਿਸ਼ਚਿਤ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਧਦੀ ਹੈ ਜਦ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਫਿਰਦੇ ਹਨ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਕੁਝ ਵੀ ਅਣਜਾਣ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਪੁੱਛਦੇ ਹਾਂ: ਪਾਂਡਵ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ?” ਨਾਰਦ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: “ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਅਨੇਕ ਵਾਰ ਵੇਖ ਚੁਕਾ ਹਾਂ—ਉਹ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ—ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟਿਕਰਤਾ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਧਾਰਕ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਫਿਰਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਤੁਹਾਡਾ ਮਹਿਮਾ ਲੱਕਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜ ਵਿਚ ਅੱਗ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਅਚੰਭਾ ਨਹੀਂ।” “ਇੱਥੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਕੌਣ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਤੇ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹੋ? ਜੋ ਕੁਝ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸਮਝ ਦੀ ਪਰਛਾਂਵ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਸਭ ਭੇਦਾਂ ਤੋਂ ਉਪਰ ਹੈ।” “ਜੋ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਭਟਕਦੇ ਹੋਏ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਰੀਰ ਦੇ ਦੁਖ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ—ਜੋ ਆਪਣੇ ਲੀਲਾ-ਅਵਤਾਰਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ—ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।” “ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਭਗਤ, ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਪਾਂਡਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪਦਵੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਤੁਹਾਡੀ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇਗਾ, ਪ੍ਰਭੂ। ਤੁਸੀਂ ਇਸ 'ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੋ।” “ਉਸ ਮਹਾ-ਯਜਨ 'ਤੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਹੋਰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣਗੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਣਗੇ। ਜੋ ਤੁਹਾਡਾ ਸ੍ਰਵਣ, ਗਾਇਨ ਜਾਂ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਤੇ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਜਾਂ ਛੁਹਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।” “ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹਿਮਾ ਸਵਰਗ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ—ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਸਵਰਗ ਵਿਚ, ਭੋਗਵਤੀ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ, ਤੇ ਗੰਗਾ ਇੱਥੇ—ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਣੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਵਹਿੰਦਾ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਵੇ।” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਫਿਰ, ਜਦ ਉਸ ਪਾਸੇ ਦੇ ਲੋਕ ਜਿੱਤ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਸਨ, ਕੇਸ਼ਵ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ), ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸੇਵਕ ਉਦ੍ਧਵ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪ੍ਰਭੂ ਆਖਦੇ ਹਨ: “ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅੱਖ ਹੈ, ਸੱਚਾ ਦੋਸਤ, ਜੋ ਸਲਾਹ ਦੀ ਮੂਲ ਤੇ ਉਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਦੱਸ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸਾਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ ਤੇ ਅਸੀਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਾਂਗੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਸਵਾਮੀ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਭਾਵੇਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਉਦ੍ਧਵ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਮਸਤਕ ਨਮਾਇਆ ਤੇ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੀ ਦੂਜੀ ਅਰਧੀ ਦਾ ਸੱਤਵਾਂ-ਦਸਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, “ਦਿਵ੍ਯ ਗਿਆਨ ਦੀ ਪੁੱਛ” ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਨਾਰਦ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਦ੍ਧਵ, ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਗਿਆਨੀ ਹੈ, ਸਭਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਦੇ ਹਨ। ਉਦ੍ਧਵ ਆਖਦੇ ਹਨ: “ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਵੇਂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਤੁਸੀਂ ਯਜਨ ਲਈ ਸਲਾਹਕਾਰ ਬਣੋ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਤੇ ਸ਼ਰਣ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਸ਼੍ਰਯ ਦਿਓ।