ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਗਊਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਵੱਡਿਆਂ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਚਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਹਰ ਜੀਵ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਆਦਰ ਅਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਪੂਰੇ ਮਨੋਂ ਨਿਵੇੜੇ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤੇ ਸ਼ੁਭ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਭ ਲਈ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਮੰਗੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਬਣੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਿਣੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਲੇਪ ਲਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੋਭਿਆਮਾਨ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯਜਨ ਅੱਗ ਅਤੇ ਦਰਪਣ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਗਊਆਂ, ਬਲਦਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਹਰ ਵਰਗ—ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਮਹਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਤੱਕ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਦੂਆਵਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀਆਂ। ਫਿਰ, ਗੁਲਾਬੀਆਂ, ਪਾਨ ਅਤੇ ਲੇਪ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਫਿਰ ਦੋਸਤਾਂ, ਸੇਵਕਾਂ ਅਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੰਡੇ। ਆਖ਼ਰ ਵਿੱਚ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਸੁਤ ਨੇ ਅਦਭੁਤ ਰਥ ਲਿਆਇਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਆਦਿ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖਲੋ ਗਿਆ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਰਥਵਾਹ ਦੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਾਥੀ ਸਤ੍ਯਕੀ ਅਤੇ ਉਧਵ ਵੀ ਸਨ। ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਕਿਰਣ ਪੂਰਬੀ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਮਹਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਜਜਾਵਾਂ, ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲ ਤੱਕਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ। ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨਾਲ ਵਿਦਾ ਹੋ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕੁਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਜਿੱਤ ਕੇ ਤੁਰ ਪਏ। ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਸ ਪਾਸ ਸਨ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੁਧਰਮਾ ਨਾਮਕ ਸਭਾ-ਭਵਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਛੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉੱਚੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠੇ, ਭਗਵਾਨ ਆਪਣੀ ਹੀ ਜੋਤਿ ਨਾਲ ਸਭ ਪਾਸੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਯਾਦਵ ਵੀਚਕਾਰ, ਉਹ ਅੰਬਰ ਵਿੱਚ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ, ਸਮਾਗਮ ਦੇ ਆਯੋਜਕ ਅਤੇ ਨ੍ਰਿਤ੍ਯ-ਆਚਾਰਯ ਭਗਵਾਨ ਕੋਲ ਹਾਸ-ਮਜ਼ਾਕ ਤੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚੇ। ਨ੍ਰਿਤ੍ਯਕਾਰ ਆਪਣੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਾਂਡਵ ਨਾਚ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਵੀਣਾ, ਮੁਰਜਾ, ਬਾਂਸਰੀ ਅਤੇ ਮੰਜੀਰੇ ਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਵਿਚ, ਉਹ ਨੱਚਦੇ, ਗਾਉਂਦੇ ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ। ਸੁਤ, ਮਗਧ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ੀ-ਗਾਇਕ ਭੀ ਸਤੁਤੀਆਂ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਉਥੇ ਬੈਠ ਕੇ ਪੁਰਾਣੇ ਧਰਮੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਓਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜਾ, ਇਕ ਅਜੀਬੋ-ਗਰੀਬ ਦਿੱਖ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦ੍ਵਾਰ-ਰੱਖਿਅਆਂ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਕੋਲ ਲਿਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਰਾਸੰਧ ਵਲੋਂ ਹੋ ਰਹੀ ਕੈਦ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਜਿਹੜੇ ਰਾਜੇ ਜਰਾਸੰਧ ਦੀ ਜਿੱਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਜਬਰ-ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਕੈਦ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਦਸ-ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀਆਂ ਦੋ ਟੋਲੀਆਂ ਗਿਰਿਵ੍ਰਜਾ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ: "ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ! ਅਪਾਰ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਸ਼ਰਨ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਡਰ ਨਾਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਅਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਕਾਂਪਦੇ ਤੇ ਮਨੋਂ ਵੰਡੇ ਹੋਏ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹਾਂ।" "ਸੰਸਾਰ ਅਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਧਰਮ ਦੀ ਕੋਈ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੇ ਹੀ ਕਾਰਣ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਹੀ ਪੂਜਾ ਵਾਸਤੇ। ਜੇ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਤਾਕਤਵਰ ਅਚਾਨਕ ਨੀਦਰ ਦੀ ਜੀਵਨ ਆਸ ਤੋੜ ਦੇਵੇ—ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਪ੍ਰਭੂ! ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਪਾਪੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੈ। ਤੁਹਾਡਾ ਹੁਕਮ ਕੌਣ ਟਾਲ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਾਂ ਕੌਣ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।" "ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਦੂਜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ। ਸਦਾ ਡਰ ਵਿੱਚ ਜੀਊਂਦੇ, ਅਸੀਂ ਮੂਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵਰਗੇ ਹਾਂ। ਜਿਹੜੀ ਆਤਮਿਕ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਚਿੰਤਾ ਦੇ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਭਟਕਦੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਦੁਖੀ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਹਟਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਸਾਨੂੰ ਮਗਧ ਰਾਜੇ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਡਾਓ। ਤੁਸੀਂ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਕੈਦ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।" "ਉਸਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਅਟੱਲ ਸੀ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਆਉਂਦੀ ਸੀ। ਪਰ, ਤੁਸੀਂ, ਅਸੰਖ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਦਾ ਚੱਕਰ ਵਿਗਾੜ ਕੇ ਬਾਈ ਵਾਰੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ। ਹੁਣ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਅਜੈਯ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਯੋਗ ਸਮਝੋ, ਕਰੋ।" ਦੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਗਧ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਕੈਦ ਕੀਤੇ ਰਾਜੇ ਤੇਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹਨ। ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰ।" ਇਸ ਵੇਲੇ, ਜਦ ਦੂਤ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਚਾਨਕ, ਚਮਕਦਾਰ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਦਿਵ੍ਯ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਉੱਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਅਚਾਨਕ ਚੜ੍ਹ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜੋ ਸਭ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਸਭਾ ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਯਥੋਚਿਤ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸਨ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ, ਸ਼ਰਧਾ ਯੁਕਤ ਬਾਤਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। ਪੁੱਛਿਆ, "ਕੀ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਸੁਖ-ਚੈਨ ਹਨ? ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦਾ ਹੈਂ, ਧਰਮ ਦੀ ਵਾਧੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।" "ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਸਿਰਜਣਹਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੋ। ਇਸ ਲਈ, ਦੱਸੋ, ਪਾਂਡਵ ਕੀ ਸੋਚ ਰਹੇ ਹਨ?" ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਪ੍ਰਭੂ! ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਵੇਖ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਬੜੀ ਅਤਿ ਦੁਰਜੈ ਹੈ। ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਲਕਵੇਂ ਹੋਏ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਕੁਝ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।" "ਕੌਣ ਤੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਰਚਦਾ ਤੇ ਲੀਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ? ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਬੁੱਧੀ ਦੀ ਪਰਛਾਈ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ।" "ਜੋ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਭਟਕਣ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਲੀਲਾ-ਅਵਤਾਰਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਆਸ਼੍ਰਯ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਤੇਰੇ ਭਗਤ, ਤੇਰੀ ਮਾਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜਾ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਐਸਾ ਕਰਤੱਬ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ।" "ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਦਰਜੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਰਾਹੀਂ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇਗਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੀਂ।" "ਉਸ ਮਹਾਨ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਉਥੇ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣਗੇ, ਤੈਨੂੰ ਦੇਖਣਗੇ।" "ਤੇਰੀ ਸ੍ਰਵਣ, ਕੀਰਤਨ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਨੇੜੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਭੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਜਿਹੜੇ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਜਾਂ ਛੂਹਣ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਿੰਨੀ ਹੋਵੇਗੀ!" "ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਰਤੀ ਤ੍ਰਿਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਜਿਸ ਚਰਨ-ਜਲ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਮੰਦਾਕਿਨੀ, ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਭੋਗਵਤੀ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਗੰਗਾ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਮੂਹ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜਲ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰੇ।" ਫਿਰ, ਜਦ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਆਪਣੇ ਪੱਖ ਵਾਲੇ ਜਿੱਤ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋਏ, ਕੇਸ਼ਵ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕੁਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕ ਉਧਵ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। "ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅੱਖ, ਸੱਚਾ ਮਿੱਤਰ, ਜੋ ਸਲਾਹ ਦਾ ਤੱਤ ਤੇ ਉਦੇਸ਼ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਜੋ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਸੋ ਦੱਸ। ਅਸੀਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਤੇ ਵਧੀਕ ਅਮਲ ਕਰਾਂਗੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਲਕ ਵਲੋਂ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਉਧਵ ਨੇ ਨਿਵੇਂ ਸਿਰ ਹੁੰਮਤ ਨਾਲ ਹੁਕਮ ਸਵੀਕਾਰਿਆ ਅਤੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਦੀ ਸੱਤਰਵੀ ਅਧਿਆਇ 'ਦਿਵ੍ਯ ਗਿਆਨ ਦੀ ਪੁੱਛਗਿੱਛ' ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਜਦ ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਉਧਵ, ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਸਭਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਰਾਏ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਿਆ...