ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸਵੇਰੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਬੜੀ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਵੱਡਿਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਗੁਣਵਾਨ, ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ, ਤੰਦਰੁਸਤ, ਬਛੜਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਚੰਗੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਖੁਰ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂ, ਵਸਤ੍ਰ, ਮ੍ਰਿਗ-ਚਰਮ ਤੇ ਤਿਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਵੱਡਿਆਂ, ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਹੀ ਜਨਮੇ ਮੰਗਲਮਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਉਹ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਮੰਗਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦਾ ਗਹਨਾ ਆਪਣੇ ਹੀ ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਣੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਲਗਾ ਕੇ ਸ਼ੋਭਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਯਜਮਾਨ ਅੱਗ ਤੇ ਦਰਪਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਗਾਂ, ਬਲਦ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਅਤੇ ਅੰਦਰ ਮਹਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਦੁਆਵਾਂ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਲਾਵਾਂ, ਪਾਨ ਤੇ ਚੰਦਨ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਫਿਰ ਦੋਸਤਾਂ, ਸੇਵਕਾਂ, ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੰਡ ਕੇ, ਫਿਰ ਆਪ ਭੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਧਰ, ਸੂਤ ਨੇ ਅਚੰਭਤ ਰਥ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਗਰੀਵ ਆਦਿ ਘੋੜਿਆਂ ਨੇ ਜੋਤਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਰਥ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤਦ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਸਾਰਥੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਸਤ੍ਯਕੀ ਤੇ ਉਦ੍ਧਵ ਸਮੇਤ, ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪੂਰਬੀ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਮਹਲ ਦੀਆਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਲਜਜਤ ਭਰੀ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਤੱਕਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲੋਂ ਵਿਛੁੜ ਕੇ, ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਮੋਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸੁਧਰਮਾ ਸਭਾ-ਭਵਨ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਬੈਠਣ ਵਾਲੇ ਛੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ। ਉੱਚੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੀ ਹੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵਿਰ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਯਜਮਾਨ ਤੇ ਨ੍ਰਿਤ੍ਯ ਅਧਿਆਪਕ ਹਾਸ-ਮਜ਼ਾਕ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਨ੍ਰਿਤ੍ਯਕਾਰੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਾਂਡਵ ਨ੍ਰਿਤ੍ਯ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਵੀਣਾ, ਮੁਰਜਾ, ਵਾਂਸਲੀ, ਝੰਜਰ ਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਵਿਚ, ਉਹ ਨੱਚਦੇ, ਗਾਂਦੇ, ਤੇ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੂਤ, ਮਗਧ ਤੇ ਵੰਸ਼ੀਕਰ ਭੀ ਵਡਿਆਈਆਂ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਬੈਠ ਕੇ ਪੁਰਾਣੇ ਧਰਮੀਕ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ! ਇੱਕ ਅਜੋਕੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਦ੍ਵਾਰਪਾਲ ਉਸਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਕੋਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਅੱਗੇ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਰਾਸੰਧ ਵੱਲੋਂ ਹੋ ਰਹੀ ਕੈਦ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਕੈਦ ਕਰ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਦਸ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀਆਂ ਦੋ ਟੋਲੀਆਂ ਗਿਰਿਵਰਜਾ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਰੱਖੀਆਂ ਹਨ। ਰਾਜੇ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ! ਅਪਾਰ ਆਤਮਾ! ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਲਈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨਾਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਤੇ ਮਨ-ਚੰਚਲ ਹੋ ਕੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ ਹਾਂ। ਸੰਸਾਰ ਅਧਰਮ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਧਰਮ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਇਹ ਸਭ ਤੇਰੀ ਹੀ ਲੀਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਉਪਜੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਥੇ, ਚਾਹੇ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋਵੇ, ਅਚਾਨਕ ਕਿਸੇ ਦੀ ਜੀਵਨ ਆਸ ਕੱਟ ਦੇਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੂੰ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਅਧਰਮ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈਂ। ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਤੋਂ ਕੌਣ ਉਲੰਘ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ? ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਕੌਣ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਸੁਖ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਹੋਰਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ; ਸਦਾ ਡਰ ਦੇ ਭਾਰ ਹੇਠ, ਅਸੀਂ ਮਰੇ ਸਮਾਨ ਜੀਊਂਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ ਨਿਰਭੈ ਸੁਖ ਨੂੰ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਛੱਡ ਕੇ, ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭੁਲੇ ਹੋਏ, ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਦੁਖੀ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਾਨੂੰ ਮਗਧਨ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ। ਤੂੰ ਹੀ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਹਿਲ ਵਿਚ ਸੀਮਤ ਕੀਤਾ। ਉਹ, ਜਿਸਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੀ ਤੇ ਜਗਤ ਜਿੱਤਣ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਸੀ, ਤੂੰ ਉਸਦਾ ਉੱਚਾ ਚਕਰ ਬਾਈਸ ਵਾਰ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਤੋੜਿਆ। ਹੁਣ ਉਹ ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਹੇ ਅਜੈ, ਜੋ ਯੋਗ ਹੋਵੇ, ਕਰ। ਦੂਤ ਆਖਦਾ ਹੈ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਗਧਨ ਵੱਲੋਂ ਕੈਦ ਕੀਤੇ ਰਾਜੇ, ਤੇਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ 'ਚ ਆਏ ਹਨ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੁਖੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਜਦ ਦੂਤ ਐਸਾ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਵਿਦ੍ਵਾਨ, ਤਪਸਵੀ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਨਾਰਦ ਜੀ, ਅਚਾਨਕ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਆਪਣੀ ਸਭਾ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਠ ਕੇ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯਥਾ-ਉਚਿਤ ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੀਟ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਕੀ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਅੱਜ ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੈ? ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤਾਂ ਉਹਦੇ ਫਿਰਨ ਨਾਲ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਪਤਾ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ, ਪਾਂਡਵ ਕੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ?" ਨਾਰਦ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਪ੍ਰਭੂ! ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਕਈ ਵਾਰੀ ਵੇਖੀ ਹੈ, ਜੋ ਬੜੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਪਾਰ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਫਿਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਲੱਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜ ਵਿਚ ਅੱਗ। ਤੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਕੌਣ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਰਚਦਾ ਤੇ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ? ਜੋ ਕੁਝ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਬੁੱਧੀ ਦੀ ਪਰਛਾਈ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸਦੀ ਸਵਭਾਵਿਕਤਾ ਸਭ ਵੰਡਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਜੋ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ-ਚੱਕਰ ਵਿਚੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਸਰੀਰ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਲੀਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਅੰਧਕਾਰ ਨਾਸਕ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮੈਂ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਫਿਰ ਭੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੇਰਾ ਭਗਤ ਤੇਰੀ ਮਾਸੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜਾ, ਕੀ ਕਰਨ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪਦਵੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਸੂਯ ਯਜ੍ਯ ਕਰੇਗਾ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਪੂਜੇਗਾ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਯਜ੍ਯ ਵਿਚ, ਹੇ ਦੇਵ, ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਹੋਰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜੇ ਵੇਖਣ ਆਉਣਗੇ। ਤੇਰੀ ਸ੍ਰਵਣ, ਕੀਰਤਨ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਨੇੜੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਭੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਵੇਖਣ ਜਾਂ ਛੂਹਣ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਕੀ ਹਾਲ ਹੋਵੇਗਾ! ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਰਗ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ-ਜਲ ਨੂੰ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਮੰਦਾਕਿਨੀ, ਹੇਠਾਂ ਭੋਗਵਤੀ ਤੇ ਇੱਥੇ ਗੰਗਾ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਚਰਨ-ਜਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੇ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਫਿਰ, ਜਦ ਆਪਣੇ ਪਾਸੇ ਵਾਲੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੇਸ਼ਵ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਮਿੱਠੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕ ਉਦ੍ਧਵ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪ੍ਰਭੂ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅੱਖ ਹੈਂ, ਸੱਚਾ ਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਸਲਾਹ ਦਾ ਅਸਲ ਅਰਥ ਤੇ ਲਕੜ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਜੋ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਦੱਸ। ਅਸੀਂ ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ ਤੇ ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕਰਾਂਗੇ।