ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ, ਸਾਫ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਕੀਤੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕੀਤਾ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਦਾ ਜਾਪ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਸੰਯਮਿਤ ਰੱਖਿਆ। ਫਿਰ, ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਵੱਡਿਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰਹੇ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਤੰਦਰੁਸਤ, ਬਛੜਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਚੰਗੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕੀਤੀਆਂ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਉਹ ਸਜੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਸਿਰਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂ, ਕਪੜੇ, ਮ੍ਰਿਗ ਛਾਲ ਅਤੇ ਤਿਲ ਵੀ ਦਿੰਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗਾਂਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਵੱਡਿਆਂ, ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਸ਼ੁਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਮੰਗੇ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਕੱਪੜਿਆਂ, ਗਹਿਣਿਆਂ, ਦਿਵਿਆ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਲੇਪਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯਜਨ ਅੱਗ ਅਤੇ ਦਰਪਣ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ, ਗਾਂ, ਬਲਦ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਤੇ ਰਾਣੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸਭ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਪਾਨ ਅਤੇ ਲੇਪ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਫਿਰ ਦੋਸਤਾਂ, ਸੇਵਕਾਂ ਅਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੰਡੇ, ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਆਪ ਭੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਕਾਰਜਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਸੁਤਾ ਨੇ ਅਚੰਭਤ ਰਥ ਲਿਆ ਕੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਭਰੰਗੀ ਘੋੜੇ ਜੋਤੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਰਥੀ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਰਥ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਕੀਤਾ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਰਥੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਸਤ੍ਯਕੀ ਤੇ ਉਦ੍ਧਵ ਦੇ ਨਾਲ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਪੂਰਬੀ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਸੂਰਜ। ਮਹਲ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨੇ ਲਜਜਾ ਭਰੇ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੇ ਨੈਤਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ; ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਵਿਦਾ ਹੋ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਮੋਹ ਲਏ। ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸੁਧਰਮਾ ਨਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਛੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸਨ। ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਭਗਵਾਨ ਆਪਣੀ ਹੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ; ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਯਾਦਵ ਵਿਰਲੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਚੰਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ, ਸਭਾ ਦੇ ਪੂਜਾਰੀ ਅਤੇ ਨ੍ਰਿਤ੍ਯ ਅਧਿਆਪਕ ਹਾਸ-ਮਜ਼ਾਕ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ ਭਗਵਾਨ ਕੋਲ ਆਏ। ਨ੍ਰਿਤ੍ਯਕਾਰੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਾਂਡਵ ਨਾਚ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਵੀਣਾ, ਮੁਰਜਾ, ਬਾਂਸਰੀ ਅਤੇ ਝਾਂਝ ਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਨੱਚਦੇ, ਗਾਂਦੇ ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ। ਸੁਤਾ, ਮਗਧ ਅਤੇ ਗਾਇਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਚਿਰ-ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਧਰਮਾਤਮਾ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਰਾਜਾ, ਇਕ ਅਜਿਹੀ ਸ਼ਖ਼ਸਿਯਤ ਆਈ, ਜਿਸ ਦੀ ਅਦਾਏਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਦਰਬਾਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਖਬਰ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਰਾਸੰਧ ਵੱਲੋਂ ਹੋ ਰਹੀ ਕੈਦ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੱਸੀ। ਉਹ ਰਾਜੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਆਗਿਆਕਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋਏ, ਜਬਰਦਸਤੀ ਉਸ ਵਲੋਂ ਕੈਦ ਕਰ ਲਏ ਗਏ; ਦੋ ਦੱਸ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਗਿਰਿਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਅਪਾਰ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਸ਼ਰਨ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਅਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਿਖੰਡਿਤ ਹੋ ਕੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ ਹਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਰਾਖੀ।" "ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਅਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੈ, ਧਰਮ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਇਹ ਕਰਮ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਉਪਜਿਆ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਲਈ। ਇੱਥੇ ਜੇ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਸੌਂਦੇ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਜੀਵਨ ਦੀ ਆਸ ਤੋਂ ਵੰਞਾ ਕਰ ਦੇਵੇ—ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਤੂੰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਖੀ ਅਤੇ ਅਧਰਮੀ ਦੀ ਸਬਕ ਸਿਖਾਉਣ ਲਈ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਏ ਹੋ। ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਕੌਣ ਟਾਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਨਾਥ? ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਕੌਣ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।" "ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਪਨੇ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਹੋਰਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ। ਸਦਾ ਡਰ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਮਰੇ-ਬਰਾਬਰ ਜੀਵਨ ਦਾ ਭਾਰ ਢੋ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਜੋ ਆਨੰਦ ਤੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਅੰਦਰੋਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਅਸੀਂ ਵੱਡੀ ਪੀੜਾ ਪਾ ਰਹੇ ਹਾਂ—ਕਿੰਨੇ ਅਫਸੋਸ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤਾ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸਦੇ ਚਰਨ ਦੁੱਖ ਹਟਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਸਾਨੂੰ ਜੜਿਆ ਹੋਇਆ ਜੋ ਮਗਧੀ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਬੱਝੇ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇ। ਤੂੰ ਹੀ, ਦੱਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਸੀ, ਜਿਸਨੇ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਫੜ ਰੱਖਿਆ ਸੀ।" "ਉਹ, ਜਿਸਦੀ ਅਹੰਕਾਰ ਪੱਕੀ ਸੀ ਅਤੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਂਦਾ ਸੀ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਈ ਵਾਰੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਚੱਕਰ ਤੋੜ ਕੇ ਹਰਾਇਆ। ਹੁਣ ਉਹ ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਹੇ ਅਜੈ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਯੋਗ ਕਰਮ ਕਰ।" ਦੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਗਧੀ ਵਲੋਂ ਕੈਦ ਹੋਏ ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇਛਾ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਰਹੇ ਹਨ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦ ਦੂਤ ਇਉਂ ਬੇਨਤੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਏਕਦਮ, ਤਪਤ ਰੰਗ ਵਾਲੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਜੀ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਆ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਸਭਾ ਅਤੇ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮੱਥਾ ਟੇਕਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯੋਗ੍ਯਤਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਅਸਥਾਨ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਕੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਜ ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਡਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ? ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦਾ ਹੈਂ, ਤਦ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਵਧਦੀ ਹੈ।" "ਤੈਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਅਣਜਾਣ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਰਚਨਹਾਰਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ। ਇਸ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਪੁੱਛਦੇ ਹਾਂ: ਪਾਂਡਵ ਕੀ ਸੋਚ ਰਹੇ ਹਨ?" ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਵੇਖੀ ਹੈ—ਜੋ ਪਾਰ ਕਰਨੀ ਔਖੀ ਹੈ—ਹੇ ਨਾਥ, ਜਗਤ ਦੇ ਰਚਿਯਤਾ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਲੱਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜ ਵਿੱਚ ਅੱਗ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਅਚੰਭਾ ਨਹੀਂ।" "ਇਥੇ ਤੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਕੌਣ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਂਦਾ ਤੇ ਮਿਟਾਂਦਾ ਹੈਂ? ਜੋ ਕੁਝ ਵਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਬੁੱਧੀ ਦੀ ਪਰਛਾਂਵ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸਦੀ ਸਰੂਪਤਾ ਸਭ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ।" "ਜੋ ਜੀਵਾਤਮਾ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਭਟਕਣ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਰੀਰ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ—ਉਹ ਜੋ ਆਪਣੇ ਲੀਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੇ ਭਗਤ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਰਤੱਬ ਕਰਨ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ।" "ਪਾਂਡਵਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਣ ਪਾਉਣ ਦੀ ਇਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਕਰੇਗਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਤੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੀਂ।" "ਉਸ ਮਹਾਨ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਦੇਵ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣਗੇ।" "ਤੇਰਾ ਸਿਮਰਨ, ਗਾਇਨ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੀ ਨੇੜੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਤਾਂ ਜੋ ਤੇਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਜਾਂ ਛੂਹਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।" "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸੁਰਗ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਮੰਦਾਕਿਨੀ, ਹੇਠਾਂ ਭੋਗਵਤੀ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਗੰਗਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਪਾਣੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਕਰੇ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਫਿਰ, ਜਦਕਿ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਆਪਣੇ ਪਾਸੇ ਦੇ ਲੋਕ ਜਿੱਤ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹੀਤ ਹੋਏ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕ ਉਦ੍ਧਵ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।