ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ, ਵੈਦਰਭੀ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੇ ਗਲੇ ਦੀ ਵਿੱਛੋੜੀ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਮਾਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਇੱਧਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਮਹੂਰਤ ਵੇਲੇ, ਮਾਧਵ ਜਾਗੇ, ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਅਤੇ ਸੁਚੱਜੇ ਮਨ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ, ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ। ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਚਮਕਣ ਵਾਲਾ, ਅਦਵਿੱਤੀ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਕਰਕੇ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ—ਜਿਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਣ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਇਹ ਜਗਤ ਬਣਦਾ ਤੇ ਮਿਟਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹੀ ਆਨੰਦ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਊਰਜਾ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁੱਧ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਸਾਫ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਨੇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਅਨੁਸਾਰ ਹਵਨ ਕੀਤਾ, ਸੰਯਮਿਤ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਣ ਦਾ ਜਾਪ ਕੀਤਾ। ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਅੱਗੇ ਜਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਭਾਗਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਵੱਡਿਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਸਬਰ ਨਾਲ। ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਚੰਗੀ ਆਚਰਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਤੰਦਰੁਸਤ, ਬਛੜਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਕੱਪੜਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂ ਦਾਨ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਨੁੱਕ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂ, ਨਾਲ ਹੀ ਕਪੜੇ, ਹਿਰਣ ਦੀਆਂ ਖਾਲਾਂ ਅਤੇ ਤਿਲ ਵੀ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਗਾਂਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਵੱਡਿਆਂ, ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਅਸੀਸਾਂ ਲਈਆਂ। ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਵਰਗੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਕੱਪੜੇ, ਗਹਿਣੇ, ਦੇਵੀ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਲੇਪ ਲਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ। ਯਜਨ ਦੀ ਅੱਗ ਅਤੇ ਦਰਪਣ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਗਾਂ, ਬਲਦ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਵਰਗਾਂ—ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਅਤੇ ਮਹਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ—ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਪਾਨ ਅਤੇ ਲੇਪ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਫਿਰ ਦੋਸਤਾਂ, ਸੇਵਕਾਂ ਅਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੰਡੇ, ਤੇ ਆਖਰ ਵਿੱਚ ਖੁਦ ਭੋਗੇ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਸੁਤ ਨੇ ਇਕ ਅਦਭੁਤ ਰਥ ਲਿਆ ਕੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੁਗਰੀਵ ਆਦਿ ਘੋੜੇ ਜੋਤੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਰਥਵਾਨ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਤੇ ਸਤ੍ਯਕੀ ਅਤੇ ਉਦ੍ਧਵ ਨਾਲ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪੂਰਬੀ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਹਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਲਜਜਾ ਭਰੀ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ; ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਰੁਕ ਕੇ, ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਮੋਹ ਲੈ ਗਿਆ। ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸੁਧਰਮਾ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਛੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੀ ਹੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਫੈਲ ਰਹੀ ਸੀ; ਵੱਡੇ ਯਾਦਵ ਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿਚ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉੱਥੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸਭਾ ਦੇ ਆਚਾਰਯ ਅਤੇ ਨ੍ਰਿਤ੍ਯ ਅਧਿਆਪਕ ਹਾਸੇ-ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਆਏ, ਅਤੇ ਨ੍ਰਿਤਕਾਂ ਨੇ ਵਿਅਕਤ ਤਾਂਡਵ ਨ੍ਰਿਤ੍ਯ ਕੀਤੇ। ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਵੀਣਾ, ਮੁਰਜਾ, ਬਾਂਸਰੀ ਅਤੇ ਝੰਜ ਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਨੱਚੇ, ਗਾਏ, ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤੇ; ਸੁਤ, ਮਗਧ ਅਤੇ ਭੱਟ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉੱਥੇ, ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਣ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਪੁਰਾਣੇ ਨੇਕ ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਕ ਅਜਿਹੇ ਵਿਅਕਤੀ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ-ਸੂਰਤ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ ਗਈ ਸੀ; ਦਰਬਾਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਕੋਲ ਲਿਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਰਾਸੰਧ ਵਲੋਂ ਹੋ ਰਹੀ ਕੈਦ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਰਾਜੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਜਿੱਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਸੀ, ਜਬਰਦਸਤੀ ਉਸ ਨੇ ਕੈਦ ਕਰ ਲਏ; ਦੋ ਦਸ-ਹਜ਼ਾਰੀ ਟੋਲੀਆਂ ਗਿਰਿਵਰਾਜਾ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਰਾਜੇ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਅਪਾਰ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਡਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਏ ਹਾਂ, ਸੰਸਾਰਕ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਮਨੋਂ-ਮਨ ਵੰਡੇ ਹੋਏ। ਸੰਸਾਰ ਅਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਧਰਮ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਇਹ ਕਰਮ, ਜੋ ਤੈਥੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਤੇਰੀ ਹੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਕੌਣ, ਚਾਹੇ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋਵੇ, ਅਚਾਨਕ ਜਾਗਦੇ ਦੀ ਜੀਵਨ ਦੀ ਆਸ ਨੂੰ ਵੱਢ ਸਕਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਤੂੰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਅਧਰਮ ਦੀ ਦਮਨ ਲਈ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈਂ। ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਤੋਂ ਕੌਣ ਉਲੰਘ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸਵਾਮੀ? ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਕੌਣ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਦੂਜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ; ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਡਰ ਦੇ ਭਾਰ ਹੇਠਾਂ, ਅਸੀਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵਰਗਾ ਜੀਵਨ ਭੁਗਤਦੇ ਹਾਂ। ਆਪਣੇ ਅੰਦਰੋਂ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਖੁਸ਼ੀ, ਜੋ ਤੈਥੋਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਛੱਡ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਭੋਗ ਰਹੇ ਹਾਂ—ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਦੁੱਖਦਾਈ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭੁਲੇ ਹੋਏ ਹਾਂ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਉਹ ਜੋ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ, ਜੋ ਮਗਧੀ ਦੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੱਝੇ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇ। ਤੂੰ ਹੀ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਬੰਦ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ। ਉਹ, ਜਿਸ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੀ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੂੰ, ਹੇ ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਬਾਈਂ ਵਾਰੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਉੱਚੀ ਚੱਕਰੀ ਤੋੜ ਕੇ ਹਰਾਇਆ। ਹੁਣ ਉਹ ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਹੇ ਅਜੈ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਯੋਗ ਕਰਮ ਕਰ। ਦੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਗਧੀ ਵਲੋਂ ਕੈਦ ਹੋਏ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕਰ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਜਦ ਰਾਜਾ ਦਾ ਦੂਤ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਦੇਵੀ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ, ਜੋ ਸੁਨਹਿਰੀ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਚਾਨਕ ਉੱਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਅਚਾਨਕ ਚਮਕ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਭੀ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਸੰਗੀਆਂ ਸਮੇਤ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮੱਥਾ ਟੇਕਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯੋਗ ਆਦਰ ਦੇ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੀਟ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ, ਭਰੋਸੇ ਤੇ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਕੀ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਜ ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਤੇ ਨਿਰਭੈ ਹੈ? ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਨੇਕੀ ਵਧਦੀ ਹੈ ਜਦ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਫਿਰਦੇ ਹਨ।" "ਤੈਨੂੰ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਅਣਜਾਣ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਮਾਸਟਰ। ਇਸ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਪੁੱਛਦੇ ਹਾਂ: ਪਾਂਡਵਾਂ ਦਾ ਕੀ ਇਰਾਦਾ ਹੈ?" ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਵੇਖੀ ਹੈ—ਜੋ ਪਾਰ ਕਰਨੀ ਔਖੀ ਹੈ—ਹੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕਰਤਾ ਤੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਧਾਰੀ। ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਫਿਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਲੱਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜ ਵਿੱਚ ਅੱਗ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।" "ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਕੌਣ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਰਚਦਾ ਤੇ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ? ਜੋ ਕੁਝ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਬੁੱਧੀ ਦੀ ਪਰਛਾਵਾਂ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਵਭਾਵਿਕਤਾ ਸਾਰੇ ਭੇਦਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ।" "ਉਹ ਜੋ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਭਟਕਣ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ—ਉਹ, ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਤੇਰੇ ਭਗਤ, ਤੇਰੀ ਮਾਸੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜਾ ਦਾ ਕੀ ਇਰਾਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲੱਗਾ ਹੈ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਪਾਂਡੂ ਪੁੱਤਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਰਾਹੀਂ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇਗਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਤੂੰ ਇਸ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇਂ।" "ਉਸ ਮਹਾਨ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਸ਼ਹੂਰ ਰਾਜੇ ਵੇਖਣ ਆਉਣਗੇ, ਜੋ ਉੱਥੇ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣਗੇ।