ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਸਵੇਰ ਹੋਣ ਲੱਗੀ ਤੇ ਕੁਕੜਾਂ ਨੇ ਬਾਂਗਾਂ ਮਾਰੀਆਂ, ਉਹ ਵਿਆਹਤੀਆਂ ਜੋ ਵਿਰਹ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹ ਵਿਚ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਲੀਆਂ। ਪੰਛੀ ਵੀ ਜਾਗ ਪਏ ਤੇ ਮੰਦਾਰਾ ਜੰਗਲ ਦੀ ਹਲਕੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਨੀਂਦਰਹਿਤ ਚੀਕਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਵਿਚ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵੈਦਰਭੀ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੇ ਗਲ-ਲੱਗਣ ਤੋਂ ਵਿੱਛੋੜਾ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚ ਆ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਬ੍ਰਹਮ ਮਹੂਰਤ ਵੇਲੇ ਮਾਧਵ ਜੀ ਉੱਠੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਸਾਫ ਮਨ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ—ਉਹ ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਅਦਵਿਤੀਯ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਸਦਾ ਸੁੱਚੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ। ਉਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੀਲਾ ਨਾਲ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਤੇ ਲੀਨ ਹੋਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹੀ ਆਪਣੇ ਆਨੰਦ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਸਾਫ਼ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ, ਤੇ ਸਭ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕੀਤੇ। ਅੱਗ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕੀਤਾ, ਸੰਯਮਿਤ ਵਚਨਾਂ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਜਾਪ ਕੀਤਾ। ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਵੱਡਿਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਸਵੈ-ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਗੁਣਵਾਨ, ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ, ਤੰਦਰੁਸਤ, ਬਛੜਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਚੰਗੀ ਜਾਤ ਦੀਆਂ ਗਾਂ ਦਾਨ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂ, ਨਾਲ ਹੀ ਲਿਨਨ, ਮ੍ਰਿਗ-ਚਰਮ ਤੇ ਤਿਲ ਵੀ ਦਾਨ ਕੀਤੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਗਾਂਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਵੱਡਿਆਂ, ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਮੰਗਲਮਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਮੰਗੇ। ਫਿਰ, ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਿਣੇ, ਦਿਵਯ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਲੇਪ ਨਾਲ ਸਜੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯਜਨ-ਅੱਗ ਤੇ ਦਰਪਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਗਾਂ, ਬਲਦ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸਭ ਵਰਗਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ—ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਤੇ ਰਾਣੀਆਂ—ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਦੁਆਵਾਂ ਲਈਆਂ। ਗੁਲਾਬ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਪਾਨ ਤੇ ਚੰਦਨ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਫਿਰ ਦੋਸਤਾਂ, ਸਹਿਯੋਗੀਆਂ, ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਆਖ਼ਰ ਵਿਚ ਆਪ ਵਰਤੇ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਸੂਤ ਨੇ ਵੱਡੀ ਅਚੰਭਤ ਰਥ ਲਿਆ ਕੇ ਹਾਜ਼ਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੁਗਰੀਵ ਆਦਿ ਘੋੜੇ ਜੋਤੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਰਥੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਸਤ੍ਯਕੀ ਤੇ ਉਧਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਪੂਰਬੀ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਉਤਰੀ। ਪ੍ਰਾਸਾਦ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਲਜਜਤ ਭਰੀਆਂ, ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ; ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਵਿਦਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਜਿੱਤ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸੁਧਰਮਾ ਨਾਂਕ ਅਸੰਭਲੀ ਭਵਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਛੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਤਕਲੀਫਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉੱਚੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਰੌਸ਼ਨੀ ਫੈਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿਚ ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਉੱਥੇ, ਰਾਜਾ, ਮਹਫ਼ਿਲ ਦੇ ਮੁਖੀ ਤੇ ਨਾਚ ਸਿਖਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਹਾਸ-ਮਜ਼ਾਕ ਤੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਆਏ, ਤੇ ਨਰਤਕੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਾਂਡਵ ਨਾਚ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਵੀਣਾ, ਮੁਰਜਾ, ਬਾਂਸਰੀ ਤੇ ਝੰਜਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਨਾਲ, ਨਾਚ, ਗੀਤ ਤੇ ਸਿਫ਼ਤ ਹੋਈ; ਸੂਤ, ਮਗਧ ਤੇ ਚਾਰਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਬੈਠ ਕੇ ਪੁਰਾਣੇ ਧਰਮੀਕ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜਨ, ਇੱਕ ਵਿਲੱਖਣ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਆਇਆ। ਦਰਬਾਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਪਰਚਿਆ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਅੰਦਰ ਲਿਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਰਾਸੰਧ ਵੱਲੋਂ ਹੋ ਰਹੀ ਕੈਦ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜਿਹੜੇ ਰਾਜੇ ਜਰਾਸੰਧ ਦੀ ਜਿੱਤ ਨੂੰ ਨਾ ਮੰਨਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਕੈਦ ਕਰ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਦੋ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਗਿਰਿਵ੍ਰਜਾ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਹੇ ਅਪਾਰ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਸ਼ਰਨ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਅਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਡਰ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ ਹਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਸ਼ਰਨ ਦੇ।" "ਸੰਸਾਰ ਅਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਧਰਮ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਵੀ ਇਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਹੀ ਕਾਰਨ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਇੱਥੇ, ਜਿੰਨਾ ਵੀ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਉਡੀਕ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਆਸ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਤੋੜ ਦੇਵੇ—ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਤੂੰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਖੀ ਤੇ ਪਾਪੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹੋ। ਤੇਰਾ ਹੁਕਮ ਕੌਣ ਟਾਲ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਕੌਣ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।" "ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਸੁਖ ਸੁਪਨੇ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਹੋਰਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ। ਸਦਾ ਡਰ ਦੇ ਭਾਰ ਹੇਠਾਂ, ਮਰੇ-ਮਰੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਜੋਆ ਉਠਾਉਂਦੇ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਆਤਮਿਕ ਸੁਖ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੋ ਬਿਨਾ ਚਿੰਤਾ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਅਸੀਂ ਵੱਡੀ ਪੀੜ੍ਹ ਭੋਗ ਰਹੇ ਹਾਂ—ਕਿੰਨੇ ਦੁਖੀ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭੁਲਾਏ ਹੋਏ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਦੁਖ ਹਟਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਸਾਨੂੰ, ਜੋ ਮਗਧਨ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨੇ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਮੁਕਤੀ ਦੇ। ਤੂੰ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।" "ਉਹ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਸੀ, ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਬਾਈਂ ਵਾਰੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਤੋੜਿਆ। ਹੁਣ ਉਹ ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਹੇ ਅਜਿੱਤ, ਜੋ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਹ ਕਰ।" ਦੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਗਧਨ ਵਲੋਂ ਕੈਦ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਦਰਸ਼ਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਰਾਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਏ ਹਨ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੁਖੀਆਂ ਦੀ ਕਲਾ ਕਰੋ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਜਦੋਂ ਰਾਜਦੂਤ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ, ਤਾਂ ਅਚਾਨਕ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਜੋ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਕੇਸਰੀ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਸਭਾ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮੱਥਾ ਟੇਕਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਯਥੋਚਿਤ ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਸਥਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਪ੍ਰੀਤ ਭਰੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ। ਪੁੱਛਿਆ: "ਕੀ ਅੱਜ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਤੇ ਡਰ ਰਹਿਤ ਹੈ? ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਉਦੋਂ ਵਧਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਫੇਰਦੇ ਹਨ।" "ਤੁਹਾਨੂੰ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਅਣਜਾਣ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਸ੍ਰਿਜਣਹਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ। ਇਸ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਪੁੱਛਦੇ ਹਾਂ: ਪਾਂਡਵਾਂ ਦਾ ਕੀ ਇਰਾਦਾ ਹੈ?" ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਕਈ ਵਾਰੀ ਵੇਖੀ ਹੈ—ਜੋ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਕਰਤਾ, ਮਾਇਆਧਾਰੀ। ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਲਕਵੇ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜ ਵਿੱਚ ਅੱਗ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਅਚੰਭਾ ਨਹੀਂ।" "ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਕੌਣ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਇਹ ਜਗਤ ਬਣਾਉਂਦਾ ਤੇ ਲੀਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ? ਜੋ ਕੁਝ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਬੁੱਧੀ ਦੀ ਪਰਛਾਈ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਵਭਾਵਿਕਤਾ ਸਭ ਭੇਦਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ।" "ਉਹ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਹ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ—ਉਹ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਲੀਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਹੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਤੇਰਾ ਭਗਤ ਤੇ ਤੇਰੀ ਮਾਮੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।