ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਸਵੇਰ ਹੋਣ ਲੱਗੀ ਤੇ ਕੁਕੜਾਂ ਦੀ ਬਾਂਗ ਸੁਣੀ ਦਿੱਤੀ, ਵੱਖਰੇ ਹੋਣ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਪਤਨੀਵਾਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਗਲ ਲੱਗ ਗਈਆਂ। ਪੰਛੀਆਂ ਵੀ ਜਾਗ ਪਏ, ਉਹ ਮੰਦਰਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਲਕੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਨੀਂਦ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਕੇ ਮਿੱਠੇ ਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਵੈਦਰਭੀ ਕੁਝ ਪਲ ਲਈ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਦੇ ਗਲ ਲੱਗਣ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋਣਾ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੀ। ਬ੍ਰਹਮ ਮਹੂਰਤ ਵਿਚ, ਮਾਧਵ ਜੀ ਉੱਠੇ, ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਸੁਚੱਜੀ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ, ਜੋ ਅੰਧਕਾਰ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਉਸ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਲਗਾਇਆ। ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਅਦਵਿਤੀਯ, ਅਵਿਨਾਸੀ, ਸਦਾ-ਸ਼ੁੱਧ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਲੀਲਾ ਨਾਲ ਜਗਤ ਦਾ ਉਤਪੱਤੀ ਤੇ ਲੀਨਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਨੰਦ-ਰੂਪਤਾ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਸਾਫ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਧਰਮੀ ਨੇ ਨਿਯਮਤ ਕਰਮ ਕੀਤੇ—ਅੱਗ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕੀਤਾ, ਸੰਯਮਤ ਬੋਲ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਜਾਪ ਕੀਤਾ। ਉੱਗਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਵੱਡਿਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ। ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗ ਵਾਲੀਆਂ, ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਤੰਦਰੁਸਤ, ਬਛੜਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਚੰਗੀਆਂ ਕੱਪੜਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂ ਦਾਨ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਸਜੇ-ਸਜਾਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਖੁਰ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂ, ਕਪੜੇ, ਮ੍ਰਿਗ-ਚਰਮ ਤੇ ਤਿਲ ਵੀ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਗਾਂਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਵੱਡਿਆਂ, ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਸੁਭਾਗੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ। ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਗਹਿਣੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਿਣੇ, ਇਲਾਹੀ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਲਗਾ ਕੇ ਸਜਾਏ। ਉਸ ਨੇ ਯਜ્ઞ ਅੱਗ ਤੇ ਦਰਪਣ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ, ਗਾਂ, ਬਲਦ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਅਤੇ ਮਹਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਪਾਨ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਫਿਰ ਦੋਸਤਾਂ, ਸੇਵਕਾਂ, ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਆਖ਼ਰ ਵਿੱਚ ਖੁਦ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸੂਤ ਨੇ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਰਥ ਲਿਆ ਕੇ ਖੜਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਆਦਿ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋਤਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਰਥਵਾਨ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, ਸਤ੍ਯਕੀ ਅਤੇ ਉੱਧਵ ਦੇ ਨਾਲ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਪੂਰਬੀ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਮਹਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਲਜਜਾ ਭਰੀਆਂ, ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ; ਔਖਾ ਹੋਇਆ ਵਿਛੋੜਾ, ਪਰ ਉਹ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਦੇ ਮਨ ਮੋਹ ਲੈ ਗਏ। ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸੁਧਰਮਾ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ, ਜਿਥੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਛੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ; ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿਚ ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਸਭਾ ਦੇ ਅਧਿਅਕਸ਼ ਤੇ ਨੱਚਣ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹਾਸੇ-ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਆਏ, ਤੇ ਨਰਤਕੀਆਂ ਨੇ ਤੰਡਵ ਨਾਚ ਕੀਤੇ। ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਵੀਣਾ, ਮੁਰਜਾ, ਬਾਂਸਰੀ ਤੇ ਝੰਜ ਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਨੱਚੇ, ਗਾਏ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਸੂਤ, ਮਗਧ ਤੇ ਭੱਟਾਂ ਨੇ ਵਡਿਆਈਆਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਬੈਠ ਕੇ ਪੁਰਾਣੇ ਧਰਮੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਮਨੁੱਖ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਜਿਹਾ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਦਰਬਾਨਾਂ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਸੂਚਿਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲਿਆਇਆ। ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਨੂੰ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਰਾਸੰਧ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੇ ਕੈਦ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਰਾਜੇ ਉਸ ਦੀ ਜਿੱਤ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਜਬਰ ਨਾਲ ਕੈਦ ਕਰ ਲਿਆ; ਦਸ-ਦਸ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇ ਦੋ ਸਮੂਹ ਗਿਰਿਵਰਜਾ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਹਨ। ਰਾਜੇ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ! ਅਥਾਹ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਡਰ ਤੇ ਮਨ ਦੇ ਵਿਭਾਜਨ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆ ਗਏ ਹਾਂ। ਸੰਸਾਰ ਅਧਰਮ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਧਰਮ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਇਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਹੀ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਜੋ ਵੀ, ਚਾਹੇ ਜਿੰਨਾ ਵੀ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋਵੇ, ਅਚਾਨਕ ਨੀਂਦ ਬਿਨਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਜੀਵਨ ਆਸ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦੇਵੇ—ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ। ਤੁਸੀਂ, ਪ੍ਰਭੂ, ਧਰਮੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਦੀ ਦਮਨ ਲਈ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਆਏ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਤੋਂ ਕੌਣ ਉਲੰਘ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਾਲਿਕ? ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਕੌਣ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ। ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਦੂਜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ; ਸਦਾ ਡਰ ਵਿਚ ਜੀਵਦੇ ਹੋਏ, ਅਸੀਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵਰਗਾ ਜੀਵਨ ਢੋ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਜੋ ਆਨੰਦ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਭਟਕ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਸਾਡੀ ਹਾਲਤ ਕਿੰਨੀ ਤਰਸ-ਯੋਗ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਹਟਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਸਾਨੂੰ ਮਗਧ ਦੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦੀਆਂ ਬੇੜੀਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰੋ। ਤੁਸੀਂ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਸੀ। ਉਹ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਿਚ ਮਗਨ ਸੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥੋਂ ਬਾਈਂ ਵਾਰੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਰਾਇਆ ਗਿਆ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦਾ ਚੱਕਰ ਤੋੜਿਆ। ਹੁਣ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੀੜ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਹੇ ਅਜੈ, ਆਪਣੀ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰੋ।" ਦੂਤ ਆਖਦਾ ਹੈ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਗਧ ਨੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੈਦ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਆਸ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਤੇ ਆਏ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੁਖੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰੋ।" ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਜਦੋਂ ਰਾਜ ਦੂਤ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਤਦ ਇਲਾਹੀ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ, ਜੋ ਸੁਨਹਿਰੀ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਸਨ, ਅਚਾਨਕ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਆ ਪ੍ਰਗਟੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਆਪਣੀ ਸਭਾ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯਥੋਚਿਤ ਆਦਰ-ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸਨ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਪ੍ਰੀਤਿ-ਭਰੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਕੀ ਅੱਜ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ, ਡਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ? ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਨੇਕੀ ਉਸ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਨਾਲ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਕੁਝ ਵੀ ਅਣਜਾਣ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟਿਕਰਤਾ। ਇਸ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਪੁੱਛਦੇ ਹਾਂ: ਪਾਂਡਵਾਂ ਦਾ ਕੀ ਇਰਾਦਾ ਹੈ?" ਨਾਰਦ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਾਲਿਕ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਧਾਰੀ। ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋ, ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਲੱਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜ ਵਿਚ ਅੱਗ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਅਚੰਭਾ ਨਹੀਂ।" "ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਕੌਣ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਰਾਹੀਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਰਚਦੇ ਤੇ ਲੀਨ ਕਰਦੇ ਹੋ? ਜੋ ਕੁਝ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਸਮਝ ਦੀ ਪਰਛਾਂਵ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੂਭਾਵਿਕਤਾ ਸਭ ਵੰਨ-ਭੇਦਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ।" "ਉਹ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਭਟਕਦੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਹ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ—ਉਹ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਲੀਲਾਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।