ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਤਿਥੀ ਦੀ ਪੂਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਧਨ, ਕਾਮ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਕਰਤਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਰਹਿ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਸਿਰਫ਼ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਵਿਦਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਇੰਝ, ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹੋਏ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ, ਲਜਜਾਵਾਨ, ਮਿੱਤਰਪੂਰਨ ਨਜ਼ਰਾਂ ਅਤੇ ਮੁਸਕਾਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਚੁਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦੇ ਰਹੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹਰੀ ਨੇ ਇੱਥੇ ਕੀਤਾ, ਉਹੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ ਤੇ ਲਯ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜਾ ਕੋਈ ਵੀ, ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਉਹਨਾਂ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਗਾਂਦਾ, ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਮੋਖ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਭਗਤੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਦੀ ਉਨਹੱਤਰਵੀਂ ਅਧਿਆਇ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਜੀਵਨ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ' ਇਥੇ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦ ਸਵੇਰ ਹੋਣ ਲੱਗੀ ਤੇ ਮੁਰਗੇ ਬੋਲਣ ਲੱਗੇ, ਉਹ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ, ਜੋ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈਆਂ। ਪੰਛੀ ਵੀ ਜਾਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮੰਦਰਾਅਰਣ ਦੇ ਹੌਲੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਜਗਦੇ ਹੋਏ, ਜਾਗਦੇ-ਜਾਗਦੇ ਗੀਤ ਗਾ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਇਕ ਪਲ ਲਈ, ਵੈਦਰਭੀ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੇ ਅਲਿੰਗਨ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋਣਾ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੀ, ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਬ੍ਰਹਮ ਮੂਹੂਰਤ ਵੇਲੇ, ਮਾਧਵ ਜਾਗ ਪਏ, ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਤੇ ਸਾਫ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ, ਜੋ ਅੰਧਕਾਰ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਚਮਕਣ ਵਾਲਾ, ਅਦਵਿਤੀਯ, ਅਜਰ, ਆਪਣੀ ਸੁਭਾਵਿਕ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਣ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੀ ਲੀਲਾ ਨਾਲ ਹੀ ਇਹ ਜਗਤ ਉਤਪੰਨ ਤੇ ਲੀਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਨਵੇਂ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਧਰਮੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਨਿਯਮਤ ਕਰਮ ਕੀਤੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਸੰਯਮਤ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਣ ਦਾ ਜਾਪ ਕੀਤਾ। ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਵੱਡਿਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਆਪ ਵਿਚ ਸੰਯਮ ਰੱਖਿਆ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਦੂਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਸਿਹਤਮੰਦ, ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਚੰਗੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂ ਦਿੰਦੇ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਉਹ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂ, ਕਪੜੇ, ਮ੍ਰਿਗਚਰਮ ਤੇ ਤਿਲ ਵੀ ਦਿੰਦੇ। ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਵੱਡਿਆਂ, ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ ਮੰਗਲ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਹੀ ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਿਣੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਉੰਗਣ ਲਾ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦਾ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਿਭੂਸ਼ਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਯਜ્ઞ-ਅੱਗ ਤੇ ਦਰਪਣ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ, ਗਾਂ, ਬਲਦ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦੇ, ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਤੇ ਅੰਦਰਮਹਲ ਦੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਦੁਆਵਾਂ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਪਾਨ ਤੇ ਉੰਗਣ ਵੰਡਦੇ, ਫਿਰ ਮਿੱਤਰਾਂ, ਸੇਵਕਾਂ ਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਆਖ਼ਰ ਵਿੱਚ ਆਪ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਸੂਤ ਨੇ ਅਦਭੁਤ ਰਥ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਆਦਿ ਘੋੜੇ ਜੋਤੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਰਥਵਾਹ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, ਸਾਥੀ ਸਤ੍ਯਕੀ ਤੇ ਉਦ੍ਧਵ ਨਾਲ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਪੂਰਬੀ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਅੰਦਰਮਹਲ ਦੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਲਜਜਾਵਾਨ, ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ; ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਵਿਦਾ ਹੋਏ, ਉਹ ਮੁਸਕੁਰਾ ਕੇ, ਸਭ ਦੇ ਦਿਲ ਜਿੱਤ ਲਏ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸੁਧਰਮਾ ਨਾਂ ਅਸੰਭਲੀ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਕਿਸੇ ਵੀ ਦੁੱਖ ਦੀ ਲਹਿਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉੱਚੇ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਰੌਸ਼ਨੀ ਫੈਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਯਾਦਵ ਵਿਰਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿਚ ਚੰਨ। ਉੱਥੇ, ਰਾਜ ਸਭਾ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀ ਤੇ ਨ੍ਰਿਤ੍ਯ ਅਧਿਆਪਕ ਹਾਸੇ-ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਆਏ, ਤੇ ਨਾਚਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਾਂਡਵ ਨਾਚ ਕੀਤੇ। ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਵੀਣਾ, ਮੁਰਜਾ, ਬਾਂਸਰੀ ਅਤੇ ਝੰਜ ਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਨੱਚਦੇ, ਗਾਉਂਦੇ ਤੇ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ। ਸੂਤ, ਮਾਗਧ ਤੇ ਭਾਂਡ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ। ਕਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਪੁਰਾਣੇ ਧਰਮੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦੇ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਆਇਆ; ਦਰਬਾਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਕੋਲ ਲਿਆਇਆ। ਉਸਨੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਰਾਸੰਧ ਵਲੋਂ ਹੋ ਰਹੀ ਕੈਦ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਦੱਸੀ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਜਿੱਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਕੈਦ ਕਰ ਲਿਆ; ਦੋ ਦਸ-ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਗਿਰਿਵਰਜਾ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਰਾਜੇ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ! ਅਪਾਰ ਆਤਮਾ! ਜੋ ਸ਼ਰਨ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਡਰ ਨਾਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਅਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਤੇ ਮਨ-ਮਤਭੇਦ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ ਹਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਸ਼ਰਨ ਦਿਓ।" "ਸੰਸਾਰ ਅਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੈ, ਧਰਮ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਇਹ ਕਾਰਜ, ਜੋ ਤੈਥੋਂ ਉੱਠਿਆ, ਤੇਰੀ ਹੀ ਪੂਜਾ ਵਾਸਤੇ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਇੱਥੇ, ਚਾਹੇ ਜਿੰਨਾ ਵੀ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋਵੇ, ਅਚਾਨਕ ਹੀ ਉਮੀਦ ਦਾ ਧਾਗਾ ਤੋੜ ਦੇਂਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਤੁਸੀਂ, ਪ੍ਰਭੂ, ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਅਧਰਮੀ ਦੀ ਦਮਨ ਵਾਸਤੇ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹੋ। ਤੁਹਾਡਾ ਹੁਕਮ ਕੌਣ ਟਾਲ ਸਕਦਾ? ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਕੌਣ ਲੈ ਸਕਦਾ? ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।" "ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤਾਂ ਸੁਪਨੇ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਹੋਰਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ, ਸਦਾ ਡਰ ਵਿੱਚ ਜੀਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਵਰਗਾ ਜੀਵਨ ਜੀ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਖੁਸ਼ੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਅਸੀਂ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਰਹੇ ਹਾਂ—ਕਿੰਨੇ ਦਇਆਣੀ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਭੁਲ ਗਏ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਸ਼ਰਨਾਗਤਾਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਾਨੂੰ, ਜੋ ਮਗਧ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਮੋਚ ਦਿਓ। ਤੁਸੀਂ, ਦਸ-ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਕਰ ਰੱਖਿਆ।" "ਉਹ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਿਜੇ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥੋਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹਾਰਿਆ—ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਬਾਈ-ਵਾਰੀ ਤੋੜਿਆ। ਹੁਣ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਹੇ ਅਜੈ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਕੁਝ ਕਰੋ।" ਦੂਤ ਆਖਦਾ ਹੈ: "ਇੰਝ, ਮਗਧ ਵਲੋਂ ਕੈਦ ਹੋਏ ਇਹ ਰਾਜੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹਨ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੁਖੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰੋ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਜਦ ਰਾਜ ਦੂਤ ਇੰਝ ਬੇਨਤੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਦਿਵ੍ਯ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਚਾਨਕ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਸਭਾ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਠ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਸਤਕ ਨਿਵਾਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯਥਾਯੋਗ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸਨ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਪ੍ਰੀਤ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ: "ਕੀ ਅੱਜ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੈ? ਕੀ ਡਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ? ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੁਹਾਡੇ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਭਟਕਣ ਨਾਲ ਵਧਦੀ ਹੈ।" "ਤੁਹਾਨੂੰ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਅਣਜਾਣ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਰਚਨਹਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ। ਇਸ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਪੁੱਛਦੇ ਹਾਂ: ਪਾਂਡਵਾਂ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਕੀ ਹੈ?