ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਵਿਦਾ ਲੈਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਗੀ, ਉਹ ਵਿਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿਓ ਕਿ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂ ਜਿੱਥੇ ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਿਮਾ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲੀਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਗਾਂਦਾ ਹੋਇਆ ਘੁੰਮਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।" ਇਸ ਉੱਤੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਹੀ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ਕ ਤੇ ਕਰਤਾ ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹੀ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਸਿਖਾਉਣ ਲਈ ਹੀ ਮੈਂ ਇਸ ਜਗਤ ਵਿਚ ਆਇਆ ਹਾਂ—ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ।" ਫਿਰ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਰਾਜ ਆਪਣੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਧਰਮ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਤਵਿਆਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਵਾਸ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਯੋਗਮਾਇਆ ਦੀ ਬਾਰੰਬਾਰ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੋਣ ਤੇ, ਜਿਸਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਪਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਤਮਾ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਰਨ ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਧਨ, ਕਾਮ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਵਿਚ ਲਗਾ ਕੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੇਵਲ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਵਿਦਾ ਲਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਚੁਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਰਮਣੀਆਂ ਵਿਚ ਰਮਣ ਕਰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਲਜਜਾਵਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਹੱਸੀਆਂ ਅਤੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਹਰੀ ਜੀ ਨੇ ਇੱਥੇ ਜੋ-ਜੋ ਕਰਮ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੇ ਲਯ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਉਦੇਸ਼ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਸੁਣਦਾ, ਗਾਂਦਾ ਜਾਂ ਮਨ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਮੋਖਸ਼ ਦਾ ਮਾਰਗ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਅਰਧ ਵਿਚ ਆਉਂਦੇ ਉਨ੍ਹੀ ਅਧਿਆਇ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਜੀਵਨ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ' ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਸਵੇਰ ਹੋਣ ਲੱਗੀ, ਤੇ ਕੁਕੜਾਂ ਨੇ ਬਾਂਗ ਮਾਰੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਰਾਣੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿੱਚ ਦੁਖੀ ਸਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਗਲੇ ਲੱਗ ਗਈਆਂ। ਪੰਛੀਆਂ ਜਾਗ ਪਏ, ਉਹ ਮਾਨੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਮੰਦਰਾਵਨ ਤੋਂ ਆਈ ਹਲਕੀ ਹਵਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਾਉਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਕ ਪਲ ਲਈ, ਵਿਦਰਭੀ (ਰੁਕਮਣੀ) ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਿਛੋੜਾ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੀ। ਬ੍ਰਹਮਮੁਹੂਰਤ ਵੇਲੇ, ਮਾਧਵ ਜੀ ਉਠੇ, ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਸਾਫ ਮਨ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਲਗਾਇਆ, ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਅਦਵਿਤੀਯ, ਅਵਿਨਾਸੀ, ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ, ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੀਲਾ ਤੇ ਪ੍ਰਲਯ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਨੰਦ ਰੂਪ ਸ਼ਕਤੀ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਸਾਫ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਧਰਮੀ ਨੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਅਨੁਸਾਰ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਹਵਨ ਦਿੱਤਾ, ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਜਾਪ ਕੀਤਾ, ਬੋਲ ਸਯਮਤ ਰੱਖੇ। ਉਹ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਵੱਡਿਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਮਿਤ ਰੱਖਦੇ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀਆਂ, ਸਿਹਤਮੰਦ, ਵੱਛਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਚੰਗੀ ਜਾਤ ਦੀਆਂ ਗਾਂ ਦਿੱੰਦਿਆਂ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਉਹ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਚਾਂਦੀ ਦੀਆਂ ਨੱਕਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂ, ਕਪੜੇ, ਮ੍ਰਿਗਚਰਮ ਅਤੇ ਤਿਲ ਵੀ ਦਿੰਦੇ। ਉਹ ਗਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੇਵਤੇ, ਵੱਡੇ, ਅਚਾਰਯ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਸ਼ੁਭ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈਂਦੇ। ਆਪਣੇ ਹੀ ਕਪੜਿਆਂ, ਗਹਿਣਿਆਂ, ਦਿਵ੍ਯ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਲਗਾ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਵਾਂਗ ਸਜਦੇ। ਉਹ ਯਜਨਾ ਦੀ ਅੱਗ ਅਤੇ ਦਰਪਣ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਦੇ, ਗਾਂ, ਬਲਦ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੰਦੇ, ਅਤੇ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਤੇ ਮਹਿਲ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈਂਦੇ। ਮਾਲਾਵਾਂ, ਤੁੰਬਾਕੂ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਫਿਰ ਦੋਸਤਾਂ, ਸੇਵਕਾਂ ਅਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੰਡਦੇ, ਫਿਰ ਆਪ ਵਰਤਦੇ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਸੁਤ ਨੇ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਰਥ ਲਿਆ ਕੇ ਖੜਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੁਗਰੀਵ ਆਦਿ ਘੋੜੇ ਜੋਤੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੇ ਰਥਬਾਨ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, ਅਤੇ ਸਤ੍ਯਕੀ ਤੇ ਉਧਵ ਨਾਲ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਰਬੀ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਮਹਿਲ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਲਜਜਾਵਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ; ਉਹ ਮੁਸ਼ਕੁਰਾਉਂਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਜਿੱਤਦੇ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਵਿਦਾ ਲੈਂਦੇ। ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸੁਧਰਮਾ ਨਾਮਕ ਸਭਾ-ਭਵਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਬੈਠਣ ਵਾਲੇ ਛੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ। ਉੱਚੇ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੀ ਹੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ, ਚਾਰਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ; ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਯਾਦਵ ਨਾਇਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿਚ ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਰਾਜਾ, ਪਾਠ-ਸਾਲਾ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀ ਤੇ ਨਾਚ ਸਿਖਾਉਣ ਵਾਲੇ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਹਾਸੇ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਨਰਤਕੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਾਂਡਵ ਨਾਚ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਵੀਣਾ, ਮੁਰਜਾ, ਵਾਂਸਲੀ ਤੇ ਝੰਜਰਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਨੱਚਦੇ, ਗਾਉਂਦੇ ਤੇ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਸੁਤ, ਮਗਧ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ੀਕਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਪੁਰਾਣੇ ਧਰਮੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਦਰਬਾਨਾਂ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਸੁਚਿਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਨੂੰ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਰਾਸੰਧ ਵੱਲੋਂ ਹੋਈ ਕੈਦ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਹੜੇ ਰਾਜੇ ਉਸ ਦੀ ਜਿੱਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਬਲਾਤਕਾਰ ਕਰਕੇ ਕੈਦ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਦੋ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਗਿਰਿਵਰਜਾ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਰਾਜੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਅਪਾਰ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਡਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਏ ਹਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਕਾਂਪਦੇ ਤੇ ਮਨੋਂ ਵਿਛੁੜੇ ਹੋਏ। ਸੰਸਾਰ ਅਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਧਰਮ ਵਲ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੀ ਤੇਰੇ ਹੀ ਕਾਰਨ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਇੱਥੇ, ਚਾਹੇ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋਵੇ, ਇਕਾਏक ਜਿੰਦ ਦੀ ਆਸ ਤੋੜ ਦੇਵੇ—ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੂੰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਦੇ ਨਿਵਾਰਣ ਲਈ ਜਗਤ ਵਿਚ ਆਇਆ ਹੈਂ। ਤੇਰਾ ਹੁਕਮ ਕੌਣ ਟਾਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਮਾਲਕ? ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਕੌਣ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਦੂਜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ; ਸਦਾ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅਸੀਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵਰਗਾ ਜੀਵਨ ਜੀ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ, ਬਿਨਾ ਚਿੰਤਾ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਅਸੀਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਤੇਰੇ ਮਾਇਆ ਵੱਲੋਂ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹਾਂ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਗਧਨ ਦੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇ। ਤੂੰ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਹਿਲ ਵਿਚ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਕੈਦ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਹ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਜਿੱਤਣ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਸੀ, ਤੂੰ, ਅਪਾਰ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਉਸਦੇ ਮਹਾਨ ਚਕ੍ਰ ਨੂੰ ਬਾਈ ਵਾਰੀ ਤੋੜ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ। ਹੁਣ ਉਹ ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੀੜ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਹੇ ਅਜੈ, ਜੋ ਯੋਗ੍ਯ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਰ।" ਦੂਤ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਗਧਨ ਵੱਲੋਂ ਕੈਦ ਕੀਤੇ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਤੇਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਤਰਸਦੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਆਸਰਾ ਲੈ ਰਹੇ ਹਨ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਰਾਜਦੂਤ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਦੱਸੀਆਂ, ਤਾਂ ਅਚਾਨਕ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਗੁੰਗਰਾਲੇ ਸੂਨੇ ਵਾਲੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਮুনি ਨਾਰਦ ਜੀ ਉਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਅਚਾਨਕ ਚੜ੍ਹ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।