ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਕਿ ਯੋਗ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹਨ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਰੂਪ ਵਿਚ ਅੰਦਰਲੇ ਘਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਚਲਦੇ ਰਹੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਹਲਕਾ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼ਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਯੋਗਮਾਇਆ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ-ਵਾਂਗ ਵਰਤਾਰਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਯੋਗਮਾਇਆ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਕਿ ਵਹਿਮ-ਧਾਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੈ; ਇਹ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿਓ ਕਿ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿਆਪਕ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਲੀਲਾਵਾਂ ਗਾ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਾਂਗਾ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਥ ਦੇ ਕਰਤਵਾਂ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ਕ ਅਤੇ ਕਰਤਾ ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ; ਇਹ ਸਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਅਪਣਾਇਆ ਹੈ—ਪੁੱਤਰ, ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਥ ਕਰਤਵਾਂ ਅਦਾ ਕੀਤੇ, ਉਹ ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵਿਅਪਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਜਾਏ।" ਸੰਤ ਨਾਰਦ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਅਸੀਮ ਯੋਗਮਾਇਆ ਦੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਅਤੇ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਗਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਦਾ ਪੂਰਾ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਧਨ, ਭੋਗ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਕਰਤਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮਨ ਲਗਾ ਕੇ, ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ, ਸਿਰਫ਼ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਰਤਦੇ ਹਨ, ਸੋਲਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਚੁਣੀ ਹੋਈਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਵਿਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲਜਜਾ ਭਰੀ ਮਿਠੀ ਨਿਗਾਹਾਂ ਅਤੇ ਮੁਸਕਾਨਾਂ ਵਿਚ, ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਰਹੇ। ਜੋ ਵੀ ਕਰਤਵ ਹਰਿ ਨੇ ਇੱਥੇ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਅਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹਨ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗਾਉਂਦਾ, ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ 'ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭਕਤੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਥ ਜੀਵਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ" ਨਾਮਕ ਉਨੱਤਰਾਂਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤਮ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ, ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਜਦੋਂ ਸਵੇਰ ਹੋਈ ਅਤੇ ਕੁਕੜਾਂ ਨੇ ਬੰਗ ਦਿੱਤੀ, ਪਤਨੀਆਂ, ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਪੀੜਾ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ ਦੇ ਗਲੇ ਲੱਗ ਗਈਆਂ।" ਪੰਛੀ ਜਾਗ ਪਏ, ਮੰਦਰਾਟੀ ਜੰਗਲ ਦੀ ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਗਾਉਂਦੇ ਜਾਪਦੇ। ਥੋੜੀ ਵੇਲੇ ਲਈ, ਵਿਦਰਭੀ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਦੀ ਬਾਹਾਂ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਵਿਛੋੜਾ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੀ। ਬ੍ਰਹਮ ਮੂਹਰਤ 'ਤੇ, ਮਾਧਵ, ਜਲ ਛੂਹ ਕੇ, ਸਾਫ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਆਪ—ਅੰਧਕਾਰ ਤੋਂ ਪਰੇ—'ਤੇ ਧਿਆਨ ਲਗਾਓਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਚਮਕਦਾਰ, ਅਦਵਿਤੀਯ, ਅਵਿਨਾਸੀ, ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ, ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਮ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਅਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਉਸ ਦੀਆਂ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਆਨੰਦ ਉਸ ਦੀਆਂ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਵਿਚ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਸਾਫ਼ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਧਰਮਕਰਤਾ ਨੇ ਵਿਧੀ-ਵਿਧਾਨ ਅਨੁਸਾਰ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕੀਤਾ, ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਜਾਪ ਕੀਤਾ, ਬੋਲ ਨੂੰ ਸੰਯਮਿਤ ਰੱਖ ਕੇ। ਉਹ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਅੰਗਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਵੱਡਿਆਂ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਸੰਯਮ ਰੱਖ ਕੇ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਤੰਦਰੁਸਤ, ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਗਾਂ, ਦਿਨ-ਦਿਨ, ਦਾਨ ਕਰਦੇ। ਸਜੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਚਾਂਦੀ ਦੀਆਂ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂ, ਲਿਨਨ, ਮਿਰਗ ਚਮੜੀਆਂ, ਤੇ ਤਿਲ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਗਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਵੱਡਿਆਂ, ਅਧਿਆਪਕਾਂ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ; ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਸ਼ੁਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਮੰਗਦੇ। ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਗਹਣੇ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ, ਗਹਣੇ, ਦੇਵੀ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਲੇਪ ਲਾ ਕੇ ਸਜਦੇ। ਯਜਨ ਅਗਨਿ ਅਤੇ ਆਇਨਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ, ਗਾਂ, ਬਲਦ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਵਰਗਾਂ—ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਅਤੇ ਮਹਲ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ—ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈਂਦੇ। ਉਹ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਪਾਨ, ਅਤੇ ਲੇਪ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਫਿਰ ਦੋਸਤਾਂ, ਸੇਵਕਾਂ, ਅਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੰਡਦੇ, ਅਤੇ ਆਖਿਰ ਵਿੱਚ ਆਪ ਮਾਣਦੇ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਸੂਤਾ ਨੇ ਅਦਭੁਤ ਰਥ ਲਿਆ, ਜੋ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਆਦਿ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, ਅਤੇ ਸਤ੍ਯਕੀ ਤੇ ਉਧਵ ਦੇ ਨਾਲ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ। ਮਹਿਲ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਲਜਜਾ ਭਰੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਨਿਗਾਹਾਂ ਮਾਰਦੀਆਂ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਵਿਦਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮਸਕਰਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਚਲੇ ਗਏ। ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸੁਧਰਮਾ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਜਿੱਥੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਛੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹਨ। ਉੱਚੇ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੀ ਹੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚੌਂਕਾਂ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਯਾਦਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿਚ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ। ਇਥੇ, ਰਾਜਾ, ਕਰਮਚਾਰੀ ਅਤੇ ਨ੍ਰਿਤਯ ਅਧਿਆਪਕ, ਹਾਸ-ਮਜ਼ਾਕ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਆਏ, ਅਤੇ ਨ੍ਰਿਤਕਾਂ ਨੇ ਵਿਲੱਖਣ ਤਾਂਡਵ ਨ੍ਰਿਤਯ ਕੀਤਾ। ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਵੀਣਾ, ਮੁਰਜਾ, ਬਾਂਸਰੀ, ਅਤੇ ਮੰਜੀਰੇ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਨ੍ਰਿਤਕਾਂ ਨੇ ਨਾਚਿਆ, ਗਾਇਆ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ; ਸੂਤਾ, ਮਗਧਾ ਅਤੇ ਭਟ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ-ਗੀਤ ਉਤਸਰਜਿਤ ਕੀਤੇ। ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਦਿਆ ਵਿਚ ਨਿਪੁਣ, ਪੁਰਾਣੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਵਿਰਤਾਂਤ ਸੁਣਾਉਂਦੇ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਇੱਕ ਵਿਲੱਖਣ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਆਇਆ; ਦਰਬਾਰੀਆਂ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਸੁਚਿਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲਿਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸਰਵੋਚ ਪ੍ਰਭੂ, ਨੂੰ ਜੋੜੀ ਹੋਈ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਕੈਦ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ। ਜੋ ਰਾਜੇ ਜਰਾਸੰਧ ਦੀ ਜਿੱਤ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਾ ਕਰੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਜਬਰਦਸਤੀ ਕੈਦ ਕਰ ਲਿਆ; ਦਸ-ਦਸ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਦੋ ਟੋਲੀਆਂ ਗਿਰਿਵਰਜਾ ਵਿਚ ਰੱਖੀਆਂ ਹਨ। ਰਾਜੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਅਸੀਮ ਆਤਮਾ, ਸ਼ਰਨ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਡਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਡਰ ਅਤੇ ਮਨ ਦੀ ਵਿੱਥ-ਵਿੱਥੀ ਵਿਚ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ ਹਾਂ।" "ਸੰਸਾਰ ਅਧਰਮਕ ਕਰਤਵਾਂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੈ, ਧਰਮ ਤੋਂ ਬੇਪਰਵਾਹ; ਪਰ ਇਹ ਕਰਤਵ, ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਜਗਦੇ ਹੋਏ ਦੀ ਜੀਵਨ ਆਸ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਖਤਮ ਕਰ ਦੇਵੇ—ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਤੂੰ, ਪ੍ਰਭੂ, ਧਰਮ ਦੇ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਦੇ ਦਮਨ ਲਈ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਆਇਆ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਕੌਣ ਲੰਘ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਸੁਆਮੀ? ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਾਂ ਦਾ ਫਲ ਕੌਣ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।" "ਪ੍ਰਭੂ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਹੋਰਾਂ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ; ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅਸੀਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਜੀਵਨ ਦਾ ਭਾਰ ਢੋ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਆਤਮ-ਸੁਖ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਪੀੜਾ ਸਹਿ ਰਹੇ ਹਾਂ—ਕਿੰਨਾ ਦੁਖਦਾਈ ਹੈ, ਕਿ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਭਟਕ ਰਹੇ ਹਾਂ।" "ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ, ਜਿਸ ਦੇ ਚਰਨ ਸ਼ਰਨ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਦੁਖ ਦੂਰ ਕਰਦੇ, ਮਗਧੀ ਦੇ ਕਰਤਵਾਂ ਦੀ ਬੇੜੀਆਂ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਾਨੂੰ ਛੁਡਾ। ਤੂੰ ਹੀ, ਦਸ-ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਰੱਖਦਾ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਕੈਦ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਥ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਿਨਚਰਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਦਾਨ, ਸਭਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਇਆ।