ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਕਿਸ਼ਨ ਜੀ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰਸਮਾਂ ਅਤੇ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਉਂਦੇ ਸਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਵਾਨਗੀ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾ ਦੀ ਉਪਨਯਨ ਸੰਸਕਾਰ ਵਰਗੀਆਂ ਰਸਮਾਂ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਸਨ ਕਿ ਇਹ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਕਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਕਿਤੇ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ, ਤੇ ਕਿਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਨਾ ਲਈ ਕੂਆਂ, ਬਾਗਾਂ, ਧਰਮਸ਼ਾਲਾਵਾਂ ਆਦਿ ਬਣਾਉਂਦੇ। ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਉਹ ਸਿੰਧੂ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਦੇ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਯਜਨਾ ਲਈ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਦੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਯੋਧੇ ਹੁੰਦੇ। ਕਦੇ ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲਾਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਯੋਗ ਦੇ ਮਾਲਕ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਯੋਗਮਾਇਆ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਹਿਰਾਂ ਲਈ ਵੀ ਅਪ੍ਰਾਪਤ ਹੈ; ਇਹ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਤੋਂ ਹੀ ਪਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਸਮਝ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।" ਨਾਰਦ ਜੀ ਅਗਲਾ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, "ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿਓ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਤੁਹਾਡੀ ਕੀਰਤੀ ਚਹੁੰ ਦਿਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਸੀਂ ਕੀਤੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਗਾਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।" ਇਸ ਉੱਤੇ ਭਗਵਾਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਮੈਂ ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਦੇ ਕਰਤਵਾਂ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ਕ ਤੇ ਕਰਤਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਵੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਜ਼ਾਮੰਦੀ ਨਾਲ। ਇਹ ਸਿਖਾਉਣ ਲਈ ਹੀ ਮੈਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਹੈ—ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਪਵਿੱਤਰ ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਦੇ ਕਰਤਵਾਂ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਇਕ ਘਰ ਵਿਚ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹਨ। ਵਾਰ ਵਾਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਅਸੀਮ ਯੋਗਮਾਇਆ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਵਲੋਂ ਪੂਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਜੋ ਧਨ, ਕਾਮ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਕਰਤਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮਨ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਵਰਤਦੇ ਹਨ, ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਸੋਲਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਚੁਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਪਤਨੀਵਾਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਜਵਾਨ, ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ ਤੇ ਮੁਸਕਾਨਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਹਰਿ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ—ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸਿਰਜਣਾ ਤੇ ਲੈਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹਨ—ਗਾਉਂਦੇ, ਸੁਣਦੇ ਜਾਂ ਮਨ ਤੋਂ ਸਵੀਕਾਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਭਕਤੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਅਰਧ ਵਿਚ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਜੀਵਨ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ' ਨਾਮਕ ਉਨ੍ਹੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸੰਪੂਰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਸਵੇਰ ਹੋਣ ਲੱਗੀ ਤੇ ਮੁਰਗੇ ਬੋਲਣ ਲੱਗੇ, ਪਤਨੀਆਂ, ਜੋ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਪੀੜਾ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗੱਲੀਆਂ। ਪੰਛੀ ਜਾਗ ਪਏ ਤੇ ਮੰਦਰਾਵਨ ਦੇ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਰਾਤ ਭਰ ਦੀਆਂ ਗੀਤਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ, ਵੈਦਰਭੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਿਆਂ, ਉਸ ਦੀ ਗੋਦ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜਾ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੀ। ਬ੍ਰਹਮ ਮਹੂਰਤ ਵੇਲੇ, ਮਾਧਵ ਜੀ ਉਠੇ, ਪਾਣੀ ਛੂਹਿਆ ਤੇ ਸੁਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ, ਜੋ ਅੰਧਕਾਰ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਅਦਵਿਤੀਯ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਤੇ ਸਦਾ ਸੁੱਚੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੀਲਾ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਤੇ ਲੈਣ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਨੰਦਮਈ ਸ਼ਕਤੀ ਰਾਹੀਂ ਸੁਖ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਸਾਫ਼ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਨੇਕੀਆਂ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਅੱਗ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਦੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦੇ, ਬੋਲੀਆਂ ਤੇ ਸੰਯਮ ਕਰਦੇ। ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਭਾਗਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਦੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਵੱਡਿਆਂ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਉੱਤੇ ਸੰਯਮ ਰੱਖਦੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਤੰਦਰੁਸਤ, ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਚੰਗੀਆਂ ਚਾਦਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂ ਦਿੰਦੇ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂ, ਕਪੜੇ, ਮ੍ਰਿਗਚਰਮ, ਤੇ ਤਿਲ ਵੀ ਦਿੰਦੇ। ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਵੱਡਿਆਂ, ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ; ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਸੁਭਾਗੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਸ਼ੁਭ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈਂਦੇ। ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਕੱਪੜੇ, ਗਹਿਣੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਲਾ ਕੇ ਸੋਭਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਯਜਨ ਅੱਗ ਤੇ ਦਰਪਣ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ, ਗਾਂ, ਸਾਂਡ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਨਾਗਰਿਕਾਂ, ਮਹਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਵੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਦੁਆਵਾਂ ਲੈਂਦੇ। ਮਾਲਾਵਾਂ, ਪਾਨ ਤੇ ਚੰਦਨ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ, ਫਿਰ ਦੋਸਤਾਂ, ਸੇਵਕਾਂ ਤੇ ਪਤਨੀਵਾਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਆਖ਼ਰ ਵਿੱਚ ਆਪ ਵਰਤਦੇ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਸੂਤ ਨੇ ਅਦਭੁਤ ਰਥ ਲਿਆ ਕੇ ਖੜ੍ਹਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਗਰੀਵ ਆਦਿ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਰਥਵਾਨ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਤੇ ਉਦ੍ਧਵ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਪੂਰਬੀ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਹਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਾਜ ਭਰੀਆਂ, ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ ਨਾਲ ਤੱਕਦੀਆਂ ਸਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨਾਲ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਦੇ ਦਿਲ ਜਿੱਤ ਕੇ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਉਹ ਸੁਧਰਮਾ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਬੈਠਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਛੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੀ। ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੀ ਹੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਚਾਰਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਯਾਦਵ ਹੀਰਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ, ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ। ਉੱਥੇ, ਸਭਾ ਦੇ ਮੁਖੀ ਤੇ ਨ੍ਰਿਤ੍ਯ ਅਧਿਆਪਕ ਹੰਸੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਆਏ; ਨ੍ਰਿਤ੍ਯਕਾਰੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਾਂਡਵ ਨ੍ਰਿਤ੍ਯ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਵੀਣਾ, ਮੁਰਜਾ, ਬਾਂਸਰੀ ਤੇ ਝੰਜਰ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਨੱਚਦੇ, ਗਾਉਂਦੇ ਤੇ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ; ਸੂਤ, ਮਾਗਧ ਤੇ ਭੰਡ ਉਪਹਾਰਿਕ ਭਾਸ਼ਣ ਕਰਦੇ। ਉੱਥੇ ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਪੱਕੇ ਸਨ, ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਪੁਰਾਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦੇ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਦਰਬਾਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਪਰਚਿਆ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲਿਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਰ ਜੋੜ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਰਾਸੰਧ ਵੱਲੋਂ ਹੋਈ ਬੰਦੀਵਾਸੀ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ। ਉਹ ਰਾਜੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ ਦੀ ਜਿੱਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਕੈਦ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ; ਦੋ ਦਸ-ਹਜ਼ਾਰੀ ਟੋਲੀਆਂ ਗਿਰਿਵਰਜਾ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਰਾਜੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਅਪਾਰ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਅਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੰਡੇ ਹੋਏ, ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹਾਂ।" ਉਹ ਅੱਗੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਸੰਸਾਰ ਅਧਰਮ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਧਰਮ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਹੀ ਕਾਰਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾ ਸਕੋ। ਇੱਥੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਬੜਾ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਉਸ ਨੀਂਦਰਹੀਨ (ਜਰਾਸੰਧ) ਦੀ ਜੀਵਨ ਦੀ ਆਸ ਖਤਮ ਕਰ ਦੇਵੇ—ਉਸ ਨੂੰ ਵੰਦਨ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਜੀਵਨ ਦੀਆਂ ਅਨੁਠੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਿਨਚਰਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਤਵਾਂ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਯੋਜਨਾਵਾਂ, ਸਭ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਤੇ ਭਗਤੀ ਦੀ ਪੰਥੀ ਦੱਸਦੀਆਂ ਹਨ।