ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਪਾਬੰਦੀ ਕਰਦਿਆਂ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼্ণ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਧੀਆਂ ਦੇ ਵਿਆਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਕਰਵਾਏ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗ ਦੌਲਤ ਵੀ ਦਿੱਤੀ। ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਰਵਾਨਗੀ ਜਾਂ ਉਪਨਯਨ ਜਿਹੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੜੇ ਧੂਮਧਾਮ ਨਾਲ ਮਨਾਈਆਂ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਕਿ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਦੀਆਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਅਦਭੁਤਤਾ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਕੁਆਂ, ਬਾਗ-ਬਗੀਚੇ, ਮਠ ਆਦਿ ਬਣਵਾ ਕੇ ਧਰਮ ਦੀ ਪੂਰੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ। ਕੁਝ ਸਮਿਆਂ ਤੇ ਉਹ ਸਿੰਧ ਦੇ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਯਜਨ ਲਈ ਨਿਯਤ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਵੀ ਕਰਦੇ। ਕਈ ਵਾਰੀ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼্ণ ਜੀ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਅਨੇਕ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨ ਲਈ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਹੌਲੀ ਹੰਸਦੇ ਹੋਏ, ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਯੋਗਮਾਇਆ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਮੋਹ ਦੇ ਮਾਹਰਾਂ ਲਈ ਵੀ ਅਗਮ ਹੈ। ਇਹ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਤੋਂ ਹੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਚਰਨ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਹੀ ਸਮਝ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।" ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਗਿਆ ਮੰਗੀ, "ਮੈਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿਓ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂ ਜਿਥੇ ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿਆਪਕ ਹੈ। ਮੈਂ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਗਾਉਂਦਾ ਫਿਰਾਂਗਾ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਗ੍ਰਿਹਸਥਾਂ ਦੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰਕ ਤੇ ਕਰਤਾ ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ ਹੀ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਇਹ ਸਿਖਾਉਣ ਲਈ ਹੀ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿਚ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਇਸ ਲਈ, ਪੁੱਤਰ, ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਹਰ ਘਰ ਵਿਚ ਉਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿਅਪਕ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕ੍ਰਿਸ਼্ণ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਯੋਗਮਾਇਆ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਉਤਸੁਕ ਰਹਿ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼্ণ ਨੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਦਾ ਪੂਰਨ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਆਪਣੇ ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ ਵਿਚ ਮਨ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਮਾਨਵ ਜੀਵਨ ਦੀ ਲੀਲਾ ਵਿਚ, ਨਾਰਾਯਣ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਰਤਦੇ ਹਨ, ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਚੁਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲਾਜ਼ਵਾਨੀ, ਮੀਠੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਤੇ ਮੁਸਕਾਨਾਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ। ਹੇ ਪ੍ਰਿਏ, ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਹਰੀ ਦੀਆਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਗਾਉਂਦਾ, ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਮਨ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ ਤੇ ਲਯ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹਨ, ਉਸ ਵਿਚ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਰਸਤਾ ਖੁਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, "ਕ੍ਰਿਸ਼্ণ ਦੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਜੀਵਨ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ" ਨਾਮਕ ਉਨਹੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਵਿਚ, ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਸਵੇਰ ਹੋਈ ਤੇ ਕੁਕੜਾਂ ਨੇ ਬਾਂਗ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਜੋ ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਗਲਵੱਕੀ ਵਿਚ ਆ ਗਈਆਂ। ਪੰਛੀਆਂ, ਜਾਗ ਕੇ, ਮੰਦਰਾਚਲ ਜੰਗਲ ਦੀ ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼্ণ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਂਦੇ ਜਾਪਦੇ। ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ, ਵੈਦਰਭੀ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਵਿਛੋੜੀ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਮਹੂਰਤ ਵੇਲੇ, ਮਾਧਵ ਨੇ ਉੱਠ ਕੇ, ਜਲ ਛੂਹ ਕੇ, ਸਾਫ ਮਨ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ—ਉਹ ਜੋ ਅੰਧਕਾਰ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਚਮਕਣ ਵਾਲਾ, ਅਦਵਿਤੀਯ, ਅਵਿਨਾਸੀ ਤੇ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਣ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਲੀਲਾ ਤੇ ਸਮਾਪਤੀ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਆਨੰਦ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਪਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨਾਲ ਵਿਧੀਅਨੁਸਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਨਵੇਂ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਨੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨਿਭਾਈ; ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਹੋਮ ਦਿੱਤਾ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਦਾ ਜਾਪ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਉੱਗਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਦੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਵੱਡਿਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿਚ ਰੱਖਦੇ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ, ਤੰਦਰੁਸਤ ਗਾਂ, ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਕਪੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਦਾਨ ਕਰਦੇ। ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਹਰ ਰੋਜ਼, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂ, ਕਪੜੇ, ਮ੍ਰਿਗਚਰਮ ਤੇ ਤਿਲ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਗਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੇਵਤਾ, ਵੱਡੇ, ਅਧਿਆਪਕ ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦੇ; ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚੋਂ ਉਪਜੇ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈਂਦੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਕਪੜਿਆਂ, ਗਹਣਿਆਂ, ਦਿਵ੍ਯ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਉੰਗਾੜੀਆਂ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਵਾਂਗ ਸਜਦੇ। ਯਜਨ ਅਗਨਿ ਤੇ ਦਰਪਣ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ, ਗਾਂ, ਬਲਦ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਤੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ ਤੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈਂਦੇ। ਉਹ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਪਾਨ ਤੇ ਉੰਗਾੜੀਆਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਫਿਰ ਦੋਸਤਾਂ, ਸੇਵਕਾਂ ਅਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੰਡਦੇ, ਤੇ ਆਖਿਰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਵੀ ਵਰਤਦੇ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸੂਤ ਨੇ ਅਦਭੁਤ ਰਥ ਲਿਆਇਆ, ਜੋ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਆਦਿ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼্ণ ਨੇ ਰਥਵਾਨ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਸਤ੍ਯਕੀ ਤੇ ਉੱਧਵ ਨਾਲ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਤੇ ਪੂਰਬੀ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਸਿਆ। ਮਹਿਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਲਾਜਵਾਨੀ, ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ; ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਵਿਦਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਦੇ ਦਿਲ ਲੈ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸੁਧਰਮਾ ਸਭਾ-ਭਵਨ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿਥੇ ਬੈਠਣ ਵਾਲੇ ਛੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉੱਚੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੀ ਹੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਹੀਰੋ ਯਾਦਵਾਂ ਨਾਲ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿਚ ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ, ਸਭਾ-ਪਤੀ ਤੇ ਨ੍ਰਿਤ੍ਯਾਚਾਰੀਆਂ ਨੇ ਹਾਸ-ਮਜ਼ਾਕ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਭਿੰਨ-ਭਿੰਨ ਤਾਂਡਵ ਨਾਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ। ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਵੀਣਾ, ਮੁਰਜਾ, ਬਾਂਸਰੀ ਤੇ ਮੰਜੀਰੇ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ; ਨਾਚ, ਗੀਤ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਸੂਤ, ਮਗਧ ਤੇ ਚਾਰਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ, ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਪੁਰਾਣੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਰਾਜਨ, ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਵਿਅਕਤੀ ਆਇਆ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਦਰਬਾਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਕੋਲ ਲਿਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਨੂੰ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਰਾਸੰਧ ਵੱਲੋਂ ਹੋ ਰਹੀ ਕੈਦ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ, ਜਬਰ-ਜਨਾਹੀ ਕੈਦ ਕਰ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਦੋ ਦਸ-ਹਜ਼ਾਰੀ ਟੋਲੀਆਂ ਗਿਰਿਵਰਜਾ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਰਾਜਾ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ! ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ! ਅਪਾਰ ਆਤਮਾ, ਆਸ੍ਰਿਤਾਂ ਦੇ ਭੈ ਨਾਸਕ, ਅਸੀਂ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਡਰ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਫੁਟ ਤੋਂ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੀ ਘਰੇਲੂ ਲੀਲਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੀ ਪਾਵਨ ਜੀਵਨ-ਚਰਿਆ, ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਪਨਾਹ ਮੰਗਣ ਦੀ ਘਟਨਾ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।