ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ, ਉਧਰ, ਉਸਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨਾਲ ਸਾਥ; ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ, ਉਹ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ, ਭੱਟਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦੇ। ਕਦੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀ ਉਧਵ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕਰਦੇ ਦਿਸਦੇ, ਤਾਂ ਕਦੇ ਮਹਲ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਰਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਜਲ-ਕ੍ਰੀੜਾ ਵਿਚ ਲੀਨ। ਕਦੇ ਉਹ ਸੋਹਣੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦੇ, ਤਾਂ ਕਦੇ ਮੰਗਲਮਈ ਇਤਿਹਾਸ ਤੇ ਪੁਰਾਣ ਸੁਣਦੇ। ਕਈ ਵਾਰ, ਉਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਨਾਲ ਹਾਸ-ਮਜ਼ਾਕ ਕਰਕੇ ਹੱਸਦੇ, ਕਦੇ ਧਰਮ ਦੇ ਕਾਰਜਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਕਦੇ ਅਰਥ ਤੇ ਕਾਮ ਦੇ ਉਪਰਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਲੈਂਦੇ। ਕਿਸੇ ਥਾਂ, ਉਹ ਇਕੱਲੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ, ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਅਤੇ ਭੇਟਾਂ ਦਿੰਦੇ। ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਕੇਸ਼ਵ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਸੰਧੀ ਕਰਦੇ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਥਾਂ ਜੰਗ ਕਰਦੇ; ਕਦੇ ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸੱਜਣ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੇ। ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਧੀਆਂ ਦੀਆਂ ਵਿਆਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯੋਗ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਕਰਵਾਉਂਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗ ਦੌਲਤ ਵੀ ਦਿੰਦੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਵਿਦਾਈ, ਉਪਨਯਨ ਆਦਿ ਵੱਡੇ ਸਮਾਰੋਹ ਮਨਾਉਂਦੇ, ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ ਲੋਕ, ਯੋਗੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਚਮਤਕਾਰ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ। ਕਦੇ ਉਹ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੇ ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ, ਤਾਂ ਕਦੇ ਕੂਆਂ, ਬਾਗਾਂ, ਆਸ਼ਰਮ ਆਦਿ ਰਾਹੀਂ ਧਰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਦੇ। ਕਦੇ ਉਹ ਸਿੰਧੂ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਯਾਦਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਵਿਧੀਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਦੇ। ਆਪਣੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਹਲਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਭਾਗਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਭੀਰਣ ਕਰਦੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨ ਲਈ। ਫਿਰ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਹੌਲੀ ਹਾਸਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਕੋਲ ਆਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਯੋਗਮਾਇਆ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਵਰਤਾਰਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ ਸਨ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਯੋਗਮਾਇਆ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਮੋਹ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੀ ਅਤਿ ਦੁਸ਼ਕਰ ਹੈ; ਇਹ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਤੋਂ ਹੀ ਪ੍ਰਕਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਰਾਹੀਂ। ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇਉ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂ ਜਿਥੇ ਤੇਰੀ ਕੀਰਤੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲੀਲਾਵਾਂ ਗਾ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਾਂਗਾ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ فرمایا, "ਮੈਂ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਧਰਮ ਦੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਦਾ ਆਚਾਰਕ ਅਤੇ ਉਪਦੇਸ਼ਕ ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ ਕਾਰਜ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਸਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਇਹ ਜਗਤ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਹੈ—ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਪੁੱਤਰ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਕਰਤਵਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਿਅਪਕ ਦਿਸਦੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਅਸੀਮ ਯੋਗਮਾਇਆ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਉਦਾਸੀਨ ਹੋ ਗਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਲੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਜੋ ਧਨ, ਕਾਮ ਤੇ ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਵਿਚ ਮਨ ਲਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚਿੱਤ ਵਿਚ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਵਿਦਾ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਮਾਰਗ ਉੱਤੇ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਚੁਣੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲਾਜ਼, ਮਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਮੁਸਕਾਨਾਂ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ। ਜੇਹੜੇ ਵੀ ਕਰਮ ਹਰੀ ਨੇ ਇੱਥੇ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ ਤੇ ਲਯ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਉਦੇਸ਼ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਗਾਂਦਾ, ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਮੋਖ ਦੇ ਮਾਰਗ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਭਕਤੀ ਪੈਦਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਜੀਵਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ' ਨਾਮਕ ਉਨੱਤਰਾਂਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ, ਦੂਜੇ ਭਾਗ, ਮਹਾਨ ਪੁਰਾਣ ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਦਾ ਅੰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਸਵੇਰ ਹੋਈ ਤੇ ਮੁਰਗੇ ਬੋਲ ਪਏ, ਰਾਣੀਆਂ, ਜੋ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਗਲਵੱਕੀ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈਆਂ। ਪੰਛੀਆਂ ਜਾਗ ਪਏ, ਉਹ ਵੀ ਮੰਦਰਾਵਨ ਦੇ ਸੁਹਣੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ, ਵੈਦਰਭੀ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਿਅ ਦੇ ਗਲ-ਲਗਣ ਤੋਂ ਵਿੱਛੋੜਾ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਮਹੂਰਤ ਵਿੱਚ, ਮਾਧਵ ਜੀ ਜਾਗੇ, ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਸਾਫ ਚਿੱਤ ਨਾਲ, ਅਪਨੇ ਆਪ ਨੂੰ, ਜੋ ਅੰਧਕਾਰ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਯਾਦ ਕਰਦੇ। ਉਹੀ ਆਪ-ਚੇਤਨ, ਅਦਵਿਤੀਯ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਸਦਾ-ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਣ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਸਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਲਯ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਸਦਾ ਆਨੰਦ ਉਸ ਦੀਆਂ ਹੀ ਸੱਤਾਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵਿਧੀਅਨੁਸਾਰ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਸਾਫ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕਰਦੇ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਬਚਨ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦੇ। ਉਹ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਅੰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਦੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਵੱਡਿਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ, ਸਵੈ-ਸੰਯਮੀ ਰਹਿੰਦੇ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਦੂਧ ਵਾਲੀਆਂ, ਵਧੀਆ ਪੋਸ਼ਾਕਾਂ ਤੇ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦਿੰਦੇ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਉਹ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂ, ਕੱਪੜੇ, ਮ੍ਰਿਗ-ਚਰਮ ਤੇ ਤਿਲ ਵੀ ਦਿੰਦੇ। ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਵੱਡਿਆਂ, ਗੁਰੂਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ; ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਮੰਗਲਮਈ ਵਸਤਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਮੰਗਦੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ—ਜੋ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦਾ ਗਹਣਾ ਹੈ—ਆਪਣੇ ਹੀ ਕੱਪੜਿਆਂ, ਗਹਿਣਿਆਂ, ਦਿਵ੍ਯ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਲਾਗਾਂ ਨਾਲ ਵਿਭੂਸ਼ਤ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਯਜਨ ਅੱਗ ਤੇ ਦਰਪਣ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ, ਗਾਂਵਾਂ, ਬਲਦ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੰਦੇ, ਅਤੇ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਤੇ ਮਹਲ ਦੀਆਂ ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈਂਦੇ। ਉਹ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਪਾਨ ਤੇ ਚੰਦਨ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਫਿਰ ਮਿੱਤਰਾਂ, ਸੇਵਕਾਂ ਤੇ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵੰਡਦੇ, ਤੇ ਆਖ਼ਿਰ ਵਿੱਚ ਆਪ ਭੀ ਲੈਂਦੇ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸੂਤ ਨੇ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਰਥ ਲਿਆ ਕੇ ਖੜਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਆਦਿ ਘੋੜੇ ਜੋਤੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਰਥੀ ਦੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਫੜਕੇ, ਸਤ੍ਯਕੀ ਤੇ ਉਧਵ ਦੇ ਸਾਥ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ, ਤੇ ਪੂਰਬੀ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਮਹਿਲ ਦੀਆਂ ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਲਜਾਲੂ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀਆਂ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਵਿਦਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦੇ। ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸੁਧਰਮਾ ਸਭਾ-ਭਵਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ, ਜਿੱਥੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਛੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦੇ। ਉੱਚੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੀ ਹੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਕਰਦੇ; ਵੱਡੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ, ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿਚ ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਰਹੇ। ਉਥੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਤਸਵ-ਪਾਲਕ ਤੇ ਨ੍ਰਿਤ੍ਯ-ਆਚਾਰਯ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਆਏ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਾਸ ਤੇ ਆਨੰਦ ਭਰੇ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਨਰਤਕੀਆਂ ਵਿਲੱਖਣ ਤਾਂਡਵ ਨ੍ਰਿਤ੍ਯ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।