ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਬਾਰੇ ਗੰਭੀਰ ਵਿਚਾਰ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਹ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਬੁੱਢੇਪੇ, ਦੁੱਖ, ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਫਲ, ਰੋਗਾਂ ਅਤੇ ਕਲੇਸ਼ਾਂ ਦਾ ਘਰ ਹੈ, ਭਰਨ ਵਿੱਚ ਔਖਾ, ਝਲਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ, ਨਾਸ਼ਵਾਨ ਤੇ ਅਣਚਾਹੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਇਹ ਸਰੀਰ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਦਾ ਅੰਤ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਕੀੜੇ, ਗੰਦਗੀ ਅਤੇ ਰਾਖ। ਐਸੇ ਅਸਥਿਰ ਸਰੀਰ ਦੇ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਹੋਈਆਂ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਕੀ ਸਥਿਰਤਾ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਸਵੇਰੇ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਸ਼ਾਮ ਤੱਕ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਇਸੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸਰੀਰ ਕਿੰਨਾ ਟਿਕਾਉ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਜੇ ਕੋਈ ਸੱਤ ਦਿਨ ਤੱਕ ਹਰੀ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਇਥੇ ਹੀ ਹਰੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਟੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਉਪਾਏ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਜੀਵ ਕਦੇ ਵੀ ਇਹ ਕਥਾ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦੇ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਬੁਲਬੁਲੇ ਜਾਂ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਪੈਦਾ ਹੋ ਕੇ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੁੱਕੇ ਬਾਂਸ ਦੀ ਗੰਢ ਨੂੰ ਵੰਡਣਾ ਤਾਂ ਅਚੰਭਾ ਹੈ, ਪਰ ਮਨ ਦੀ ਗੰਢ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ, ਇਹ ਤਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸੱਤ ਦਿਨ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨ ਦੀ ਗੰਢ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਰਮ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਮਨ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਦੇ ਤੀਰਥ ਉੱਤੇ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰੀ ਮੈਲ ਨੂੰ ਧੋਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਕੇਵਲ ਮੋਖਸ਼ ਹੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਇੱਕ ਦਿਵਿਆ ਰਥ ਆਇਆ, ਜਿਸਨੂੰ ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਰਥ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਜੋਤ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਧੁੰਧੁਲੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਗੋਕਰਨ ਨੇ ਰਥ ਵਿੱਚ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ: "ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਕਈ ਸੁੱਚੇ ਸ਼੍ਰੋਤਾ ਹਨ, ਫਿਰ ਸਭ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਦਿਵਿਆ ਰਥ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਏ? ਸਭ ਨੇ ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਕਥਾ ਸੁਣੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਫਲ ਵਿੱਚ ਫਰਕ ਕਿਉਂ ਆਇਆ? ਹਰੀ ਦੇ ਭਗਤ ਇਸਦਾ ਭੇਦ ਦੱਸਣ।" ਹਰੀ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਇੱਥੇ ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਫਰਕ ਹੈ; ਸਭ ਨੇ ਸੁਣਿਆ, ਪਰ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਉਤਨਾ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਫਲ ਵਿੱਚ ਅੰਤਰ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਜਿਹੜਾ ਆਤਮਾ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ, ਉਸਨੇ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਕੇ ਕਥਾ ਸੁਣੀ, ਤੇ ਡੂੰਘੀ ਚਿੰਤਨ ਅਤੇ ਏਕਾਗ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਸੁਣੀ। ਜੇ ਗਿਆਨ ਪੱਕਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਬੇਧਿਆਨਤਾ ਨਾਲ ਸੁਣੀ ਕਥਾ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਸ਼ੱਕ ਕਰਕੇ ਜਾਪਿਆ ਹੋਇਆ ਮੰਤਰ ਨਾਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਭਟਕਦੇ ਮਨ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਪਾਠ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਥਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਅਯੋਗ੍ਯ ਨੂੰ ਕੀਤਾ ਸ੍ਰਾਧ ਵਿਅਰਥ ਹੈ; ਜਿਸਨੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਨਹੀਂ ਪੜ੍ਹੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਦਾਨ ਵਿਅਰਥ ਹੈ; ਤੇ ਕੁਲ ਵੀ ਕੁਕਰਮ ਨਾਲ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਉੱਤੇ ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਨਿਮਰਤਾ, ਮਨ ਦੇ ਦੁਸ਼ਟੀਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ, ਤੇ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਧਿਆਨ—ਜੇ ਇਹ ਗੁਣ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਦਾ ਫਲ ਪੱਕਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਕਥਾ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਵੈਕੁੰਠ ਵਾਸ ਪੱਕਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। "ਹੇ ਗੋਕਰਨ, ਖੁਦ ਗੋਵਿੰਦ ਤੈਨੂੰ ਗੋਲੋਕ ਦੇਣਗੇ," ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਭਗਤ ਵੈਕੁੰਠ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਅਗਲੇ ਮਹੀਨੇ, ਗੋਕਰਨ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਕਥਾ ਕਰੀ; ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਫਿਰ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਸੁਣੀ। "ਹੇ ਨਾਰਦ, ਹੁਣ ਸੁਣ ਕਿ ਕਥਾ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਕੀ ਹੋਇਆ।" ਉਸ ਵੇਲੇ, ਖੁਦ ਹਰੀ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਆਏ; ਜਿੱਤ ਦੇ ਨਾਅਰੇ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਣ ਲੱਗੇ। ਹਰੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪਾਂਚਜਨਯ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ, ਤੇ ਗੋਕਰਨ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਹਰੀ ਨੇ ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਸ਼੍ਰੋਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਮੀਂਹ ਦੇ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗਾ ਰੰਗ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਮੋਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਮੁਕੁਟ ਤੇ ਕੰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਸਜਾ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਸ ਪਿੰਡ ਦੇ ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ, ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਜਾਂ ਚੁਤੜ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਗੋਕਰਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਦਿਵਿਆ ਰਥਾਂ 'ਚ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਜਿਹੜੇ ਹਰੀ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕ, ਜਿੱਥੇ ਯੋਗੀ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਉਹ ਓਥੇ ਗੋਕਰਨ ਦੇ ਨਾਲ ਗੋਲੋਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ; ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਵਾਸੀ ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗੋਲੋਕ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਹੈ। ਉਹ ਓਸ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਨਾ ਸੂਰਜ, ਨਾ ਚੰਦ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਸਿੱਧ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ; ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੋਇਆ। ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਆਖਦੇ ਹਾਂ: ਕਥਾ ਦੇ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੋਕਰਨ ਦੀ ਕਥਾ ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਕੰਨਾਂ ਨਾਲ ਪੀ ਕੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਜੋ ਜਣੇ ਅਜੇ ਮਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ। ਹਵਾ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਨਾ, ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸੁਕਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਤਪ, ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਕਰੜੀਆਂ ਤਪੱਸਿਆਵਾਂ, ਜਾਂ ਯੋਗ ਅਭਿਆਸਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਉਹ ਦਰਜਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਜੋ ਸੱਤ ਦਿਨ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸ਼ਾਂਡਿਲਯਾ ਵੀ, ਜੋ ਚਿਤ੍ਰਕੂਟ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਸਦਾ ਜਪਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਕਥਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ; ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਸ੍ਰਾਧ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹੀ ਜਾਵੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਜੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪੜ੍ਹੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮੋਖਸ਼ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਹੁਣ, ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਦੇ ਮਹਾਤਮ ਦਾ ਛੇਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਆਇਆ: "ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਕਰਨ ਦੀ ਵਿਧੀ।" ਕੁਮਾਰਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਦੇ ਹਾਂ; ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਇਹ ਰਸਮ ਸੱਜਣਾਂ ਅਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" ਇਸ ਲਈ, ਕਿਸੇ ਜੋਤਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਚੰਗੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਜਾਂਚ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਵਿਆਹ ਵਾਂਗ ਸਾਰੇ ਸਮਾਨ ਇਕੱਠੇ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਨਭਸ, ਆਸ਼ਵਿਨ, ਊਰਜਾ ਤੇ ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਦੇ ਮਹੀਨੇ ਕਥਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹਨ; ਇਹ ਮਹੀਨੇ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਸੰਕੇਤ ਹਨ। ਹੋਰ ਮਹੀਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਛੱਡਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਗ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਜੋ ਲਗਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਹਰ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੁਨੇਹਾ ਯਤਨ ਕਰਕੇ ਭੇਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਥੇ ਕਥਾ ਹੋਣੀ ਹੈ, ਤੇ ਘਰਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਉਣ ਲਈ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਹਰੀ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਅਤੇ ਅਚੂਤ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਦੂਰ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਔਰਤਾਂ, ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਆਦਿਕ ਦੀ ਵੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੀ ਪੂਰੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਖੇਤਰ ਦੇ ਉਹ ਵੈਸ਼ਨਵ ਜੋ ਵਿਰਕਤ ਤੇ ਕੀਰਤਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੱਤਰ ਭੇਜਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲਿਖਣ ਦੀ ਵੀ ਵਿਧੀ ਨਿਯਤ ਹੈ। ਇਹ ਸਤਸੰਗ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਹੋਵੇਗਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲਭ ਹੈ; ਤੇ ਇੱਥੇ ਜੋ ਕਥਾ ਹੋਵੇਗੀ, ਉਹ ਵਿਲੱਖਣ ਤੇ ਅਣਸੁਣੇ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇਗੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਰੀਰ ਦੀ ਨਾਸ਼ਵਾਨਤਾ, ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਤੇ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਦੀ ਵਿਧੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਮੋਖਸ਼ ਦਾ ਰਾਹ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।