ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਹੈ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਭਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਕਿੰਨਾ ਅਚੰਭਾ ਹੈ ਕਿ ਇਕ ਹੀ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਅੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਦੋ ਸੌ ਰਾਣੀਆਂ ਨਾਲ, ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਇਕੋ ਸਮੇਂ ਵਿਵਾਹ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਅਲੌਕਿਕ ਸ਼ਹਿਰ ਦੁਆਰਕਾ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਦਿਵ੍ਯ ਸਾਧੂ ਨਾਰਦ ਜੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਦੁਆਰਕਾ ਦੇ ਬਾਗ-ਬਗੀਚੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੁੱਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਚਿੜੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਵਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਝੀਲਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਨੀਲੇ ਕਮਲਾਂ, ਜਲ-ਕੁਮੁਦੀਆਂ, ਦਿਨ-ਚੜ੍ਹਦੇ ਕਮਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੰਬੇ ਘਾਹ ਅਤੇ ਸਰੋਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਸ ਤੇ ਸਾਰਸਾਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਨੌ ਲੱਖ ਕ੍ਰਿਸ਼ਟਲ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪੰਨਾ ਰਤਨਾਂ ਵਰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਸਨ। ਹਰ ਮਹਲ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਜਵਾਹਰਾਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਥੇ ਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ, ਰਸਤੇ, ਚੌਕ ਅਤੇ ਬਜ਼ਾਰ ਇਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ-ਵੱਖਰੇ, ਸੁੰਦਰ ਸੱਭਾ-ਭਵਨ ਤੇ ਵਿਧਾਤਾ ਵਰਗੀਆਂ ਦੇਵ-ਮੰਦਿਰਾਂ ਨਾਲ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸਨ। ਰਸਤੇ, ਅੰਗਣੇ, ਗਲੀਆਂ ਤੇ ਥੜੀਆਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਝੰਡੇ-ਬੈਨਰ ਧੁੱਪ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਬੜੀ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਘਰੇਲੂ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਸਨ, ਜਿੱਥੇ ਹਰਿ ਦੀ ਆਪਣੀ ਕਲਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਨੇ ਆਪ ਬਣਾਇਆ ਹੋਵੇ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਸੋਹਣੇ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸੋਲਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸ਼ੌਰੀ ਦੀ ਇੱਕ ਪਤਨੀ ਦਾ ਵੱਡਾ ਮਕਾਨ ਸੀ। ਇਹ ਮਹਲ ਮੂੰਗੇ ਦੇ ਖੰਭਿਆਂ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਫਰਸ਼ ਨੀਲੇ ਨੀਲਮ ਦੇ, ਕੰਧਾਂ ਨੀਲੇ ਪੱਖਰ ਦੇ, ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਦੀ ਚਮਕ ਅਤੁੱਲ ਸੀ। ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਦੇ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਛਤਰੀਆਂ, ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਦਾਅਤਾਂ ਅਤੇ ਹਾਥੀਦੰਦ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸੀਟਾਂ ਤੇ ਮੰਜਿਆਂ ਨਾਲ ਮਹਲ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਵਧ ਰਹੀ ਸੀ। ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਨੌਕਰਨੀਆਂ ਸੋਹਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਪਰ ਗਲ ਵਿਚ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਪੁਰਸ਼ ਸੁੰਦਰ ਕਪੜਿਆਂ, ਪਟਕਿਆਂ, ਪੱਗਾਂ ਤੇ ਜੜਾਊ ਕੰਨਕੀਆਂ ਨਾਲ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੇ ਸਨ। ਜਵਾਹਰਾਤਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦੀਵਟੀਆਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਛੱਜਿਆਂ ਤੇ ਮੋਰ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿੱਥੇ ਧੂਪ ਤੇ ਹਵਨ ਸਮੱਗਰੀ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਤੇ ਉੱਚੀ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਨਿਕਾਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੀਤ ਗਾਏ। ਉਥੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੌਕਰਨੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਜੋ ਰੂਪ, ਯੁਵਾਨੀ ਅਤੇ ਪਹਿਰਾਵੇ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ ਸਨ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਣੀ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹੱਥ ਵਾਲੀ ਚੰਵਰ ਨਾਲ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਪੰਖਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਮਹਾਂਪੁਰਖ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਧਰਮ ਦੇ ਧਾਰਕ ਹਨ, ਤਦੋਂ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੋਂ ਉੱਠੇ, ਆਪਣੇ ਮੁਕੁਟਧਾਰੀ ਸਿਰ ਨੂੰ ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਵਾਇਆ, ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਪਣੇ ਹੀ ਆਸਨ ਤੇ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੇ ਚਰਨ ਧੋਏ, ਤੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਆਪ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ਕ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ 'ਬ੍ਰਹਮਣ੍ਯਦੇਵ' ਵਜੋਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੀਰਥ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਡੇ ਸਾਧੂ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕਰਕੇ, ਆਦਿ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਨਰ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਹਨ, ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਮਰਯਾਦਿਤ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰੀਏ?" ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਕੋਈ ਅਚੰਭਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨਾਲ ਸਯਮਤਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋ। ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਅਵਤਾਰ ਧਾਰ ਕੇ ਇਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਸਭ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ। ਤੁਹਾਡੇ ਉਹ ਚਰਨ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਦੀ ਗੰਭੀਰ ਚਿੱਤ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏਆਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਹਨ, ਉਹ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਫਿਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਅਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਦਿਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਸਦਾ ਤੁਹਾਡੀ ਯਾਦ ਬਣੀ ਰਹੇ।" ਇਸ ਤੋ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਦਿਨ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਹੋਰ ਪਤਨੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਯੋਗੀਸ਼ਵਰ ਦੀ ਯੋਗ-ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕਣ। ਉਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਿਯਾ ਅਤੇ ਉਧਵ ਦੇ ਨਾਲ ਜੂਆ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵੱਡੇ ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਉਠ ਕੇ, ਆਸਨ ਆਦਿ ਦੇ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਥੇ, ਜਿਵੇਂ ਅਣਜਾਣ ਹੋਣ ਦਾ ਭਾਵ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕਦੋਂ ਆਏ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ? ਅਸੀਂ ਅਧੂਰੇ ਲੋਕ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੇ ਪੂਰਨ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?" ਫਿਰ ਵੀ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਇਸ ਸੁੰਦਰ ਜਨਮ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ।" ਪਰ ਨਾਰਦ ਜੀ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਉੱਠ ਕੇ ਹੋਰ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਥੇ ਵੀ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਗੋਵਿੰਦ ਆਪਣੇ ਨੌਜਵਾਨ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਨਾਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ, ਉਹ ਹਵਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯਜ੍ਨ ਕਰ ਰਹੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾ ਰਹੇ, ਤੇ ਕਿਤੇ ਉਹ ਆਪ ਭੋਜਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਕਦੇ ਉਹ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਸਥਿਰ ਬੈਠੇ, ਨਿਯਮਤ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਵੇਦ ਪਾਠ ਕਰ ਰਹੇ, ਤੇ ਕਿਤੇ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਨਾਲ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਕਦੇ ਉਹ ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਯਾਤਰਾ ਕਰ ਰਹੇ, ਤੇ ਕਦੇ ਮੰਜੇ ਤੇ ਲੇਟੇ, ਗਾਇਕਾਂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਕਦੇ ਉਹ ਉਧਵ ਆਦਿ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕਰ ਰਹੇ, ਤੇ ਕਦੇ ਮਹਲ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਜਲ-ਕ੍ਰੀੜਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਕਿਤੇ ਉਹ ਸੋਹਣੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰ ਰਹੇ, ਤੇ ਕਿਤੇ ਸ਼ੁਭ ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣ ਸੁਣ ਰਹੇ ਸਨ। ਕਦੇ ਉਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਿਯਾ ਨਾਲ ਹਾਸ-ਮਜ਼ਾਕ ਕਰਦੇ, ਕਦੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਕਦੇ ਅਰਥ ਤੇ ਕਾਮ ਦੇ ਕਾਰਜਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸਨ। ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਇਕੱਲੇ ਬੈਠੇ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਕਿਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੇ। ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਕੇਸ਼ਵ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸੰਧੀ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਕਿਤੇ ਯੁੱਧ ਕਰਦੇ, ਕਦੇ ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੇ। ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਧੀਆਂ ਦੀ ਵਿਆਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਕਰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਤਿਉਹਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਦਾਈ ਤੇ ਉਪਨਯਨ ਸੰਸਕਾਰ ਮਨਾਉਂਦੇ, ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਯੋਗੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਮਾਇਆ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ। ਕਦੇ ਉਹ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀਆਂ ਯਜ੍ਨ ਰਾਹੀਂ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਕਦੇ ਧਰਮ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਲਈ ਕੂਆਂ, ਬਾਗ, ਮਠ ਆਦਿ ਬਣਾਉਂਦੇ। ਕਦੇ ਉਹ ਸਿੰਧੂ ਘੋੜੇ ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਦੇ, ਉਥੇ ਯਜ੍ਨ ਲਈ ਪਸ਼ੂ ਮਾਰਦੇ, ਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਹੁੰਦੇ। ਆਪਣਾ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਅੰਦਰੂਨੀ ਮਹਿਲਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨ ਲਈ ਆਵਾਜਾਈ ਕਰਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਰਦ ਜੀ, ਹੌਲੀ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਵਰਤਾਰਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਦੇਖ ਕੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਉਹ ਯੋਗ-ਮਾਇਆ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਇਲੌਕਿਕ ਕਲਾ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਗੋਚਰ ਹੈ। ਇਹ ਯੋਗੀਸ਼ਵਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।" "ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿਓ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਕਿ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਲ ਜਾਵਾਂ ਜਿੱਥੇ ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਿਮਾ ਵਗ ਰਹੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਫਿਰਦਾ ਰਹਾਂਗਾ ਤੇ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਪਾਵਨ ਲੀਲਾਵਾਂ ਗਾਂਦਾ ਰਹਾਂਗਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।" ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਘਰੇਲੂ ਜੀਵਨ ਦੇ ਕਰਤਵਾਂ ਦਾ ਕਰਤਾ ਤੇ ਉਪਦੇਸ਼ਕ ਹਾਂ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ ਹੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਸਿਖਾਉਣ ਲਈ ਹੀ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ।" ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਘਰੇਲੂ ਜੀਵਨ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਵਿਆਪਕ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਮਾਇਆ ਤੇ ਲੀਲਾਵਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਅੱਖੀਂ ਵੇਖੀਆਂ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਸਦਾ-ਸਦਾ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।