ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇ ਧਾਰਕ, ਅਵਿਨਾਸੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਰਚਿਆਤਾ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਈ। ਉਹ ਸਭ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਤਰਲ ਅਤੇ ਉਦਾਸ ਸਨ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੱਤੀ, ਕਹਿ ਕੇ, "ਤੁਸੀਂ ਡਰੋ ਨਾ।" ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਤੋਹਫੇ ਵਜੋਂ ਸੱਠ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਦੇ ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਬਾਰਹ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜੇ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਮਹਿਲਾ ਦਾਸੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਭੇਟ ਕੀਤੀਆਂ। ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੋਹਫੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਕੇ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪੁਤਰੀ-ਵਧੂ ਸਮੇਤ, ਦੋਸਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪाकर, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਹਲਾਯੁਧਾ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵਾਰਤ ਹੋਇਆ। ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਕੁਰੁਆਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕਾਰਜਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ। ਅੱਜ ਵੀ, ਰਾਮਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਚਿਨ੍ਹ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਵਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਉੱਤਰ ਭਾਗ ਦੀ "ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੀ ਜਿੱਤ" ਨਾਮਕ ਅਠਸਠਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਨਰਕਾਸੁਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੇ ਅਨੇਕ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਇਕ ਹੀ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੇ ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਅਠ ਹਜ਼ਾਰ ਦੋ ਸੌ ਔਰਤਾਂ, ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਵਿਆਹੀਆਂ। ਦਵਾਰਕਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਬਾਗਾਂ ਅਤੇ ਉਪਵਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਪੰਛੀਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਝੀਲਾਂ ਨੀਲੇ ਕਮਲ, ਜਲ ਕਮਲ, ਦਿਨ-ਖਿੜਦੇ ਕਮਲ ਅਤੇ ਕੁਮੁਦਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਸਨ, ਉੱਚੀ ਘਾਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਹੰਸ ਅਤੇ ਬਗਲੇ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ। ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਨੌ ਲੱਖ ਮਹਲ, ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ, ਪਨ੍ਹੇ ਵਾਂਗ, ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਨਾਲ, ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਗਲੀਆਂ, ਚੌਕ, ਮਾਰਕੀਟਾਂ, ਹਾਲ, ਸਭਾ ਘਰ, ਅਤੇ ਦੇਵ ਮੰਦਰ, ਸਭ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਨ; ਰਾਹਾਂ, ਅੰਗਣੇ, ਗਲੀਆਂ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕੇ ਹੋਏ, ਝੰਡੇ ਤੇ ਬੈਨਰਾਂ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਬਚਾਅ। ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ, ਘਰਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ, ਜਿੱਥੇ ਹਰੀ ਦੀ ਆਪਣੀ ਕਲਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਟਵਸ਼ਟ੍ਰ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਹੋਵੇ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਸੋਹਣੇ-ਸਜੇ ਹੋਏ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸ਼ੌਰੀ ਦੀ ਇੱਕ ਪਤਨੀ ਦਾ ਸੀ। ਮਹਲ ਲਾਲ ਮਣੀ ਦੇ ਸਤੰਭਾਂ, ਨੀਲੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਫਰਸ਼, ਨੀਲੇ ਪਥਰ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ, ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਜ਼ਮੀਨ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਟਵਸ਼ਟ੍ਰ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈਆਂ ਛੱਤਾਂ, ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ, ਰਤਨਾਂ ਅਤੇ ਦਾਘ਼-ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁਰਸੀਆਂ ਤੇ ਸੋਫੇ, ਸਭ ਉੱਚੀ ਕਲਾਸ ਦੇ। ਦਾਸੀਆਂ ਵਿਲੱਖਣ ਵਸਤ੍ਰਾਂ, ਪਰ ਹਾਰ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਪੁਰਸ਼ ਉੱਚੀ ਪੋਸ਼ਾਕ, ਪਟਕਾ, ਪੱਗ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਲੀਆਂ ਨਾਲ, ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਜ਼ਰਦ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਦੀਵੀਆਂ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ; ਬਾਲਕਨੀ ਵਿੱਚ ਮੋਰ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਧੂਪ ਅਤੇ ਅਰਪਣ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਗਿਆਨੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਾਸੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਖਾਸੀਅਤ, ਸੋਭਾ, ਨੌਜਵਾਨੀ, ਅਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਸਨ, ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਰਾਣੀ, ਸੁਵਰਨੀ ਹੱਥ ਵਾਲੀ ਚਮਰਾ ਨਾਲ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਠੰਡਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਧਾਰਕ, ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਆਪਣੇ ਰਾਜ-ਮੁਕੁਤ ਵਾਲੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਸੇਜ ਤੋਂ ਉਠੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੇਜ ਤੇ ਬੈਠਣ ਲਈ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਏ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਆਚਾਰਯ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਧਤਾ, "ਬ੍ਰਾਹਮਣਯਦੇਵ" ਵਜੋਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੀਰਥ ਹੈ। ਇੰਜ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਨਾਰਾਯਣ ਰਿਸ਼ੀ, ਨਰਾ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ, ਵਿਵਕ ਵਾਲੇ, ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮਹਾਨੁਭਾਵ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰੀਏ?" ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹੋ, ਸਭ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨਾਲ ਸਵੈ-ਸੰਯਮ, ਇਹ ਅਜੀਬ ਨਹੀਂ; ਤੁਸੀਂ ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਵਿਆਪਕ ਅਵਤਾਰਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਇਹ ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ।" "ਤੁਾਡੇ ਚਰਨ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਖੂਹ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਲਈ ਆਸਰਾ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਕਿ ਸਿਮਰਨ ਜਾਗੇ।" ਫਿਰ, ਇਕ ਹੋਰ ਦਿਨ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਪਤਨੀ ਦਾ ਘਰ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਯੋਗ-ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ। ਉਥੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਉਧਵ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਚੌਪੜ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ—ਉਠ ਕੇ, ਆਸਨ ਦਿੱਤਾ, ਆਦਿ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ, ਅਜਾਣੇ ਵਾਂਗ, ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਦ ਆਏ ਹੋ, ਮਹਾਨੁਭਾਵ? ਅਸੀਂ, ਜੋ ਅਧੂਰੇ ਹਾਂ, ਪੂਰਨ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?" ਫਿਰ, "ਇਸ ਸੋਹਣੀ ਜਨਮ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ," ਪਰ ਨਾਰਦ ਜੀ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਚੁੱਪ ਚਾਪ, ਹੋਰ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਥੇ ਵੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨੌਜਵਾਨ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ; ਫਿਰ, ਹੋਰ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਯਜਨ ਕਰਦੇ, ਪੰਜ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਉਂਦੇ, ਤੇ ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦੇ। ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਉਹ ਸੰਧਿਆ ਸਮੇਂ, ਵੈਦ ਪਾਠ ਕਰਦੇ, ਸਬਧਤ ਬੋਲ ਨਾਲ; ਹੋਰ ਥਾਂ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਢਾਲ ਨਾਲ, ਧਨੁਸ਼ਬਾਜ਼ੀ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚਲਦੇ। ਕਿਸੇ ਥਾਂ, ਉਹ ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੇ; ਹੋਰ ਥਾਂ, ਸੇਜ 'ਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ, ਕਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ। ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਉਹ ਉਧਵ ਆਦਿ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕਰਦੇ; ਹੋਰ ਥਾਂ, ਮਹਲ ਦੀਆਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਜਲ-ਕ੍ਰੀੜਾ ਕਰਦੇ। ਕਿਸੇ ਥਾਂ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਗਾਂਵਾਂ, ਉੱਚੀ ਭੇਟ ਵਜੋਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ; ਹੋਰ ਥਾਂ, ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਕਥਾਵਾਂ ਤੇ ਪੁਰਾਣ ਸੁਣਦੇ। ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਉਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨਾਲ ਹੱਸਦੇ, ਹਾਸ-ਮਜਾਕ ਕਰਦੇ; ਹੋਰ ਥਾਂ, ਧਰਮ, ਧਨ, ਅਤੇ ਕਾਮ ਦੇ ਕਾਰਜ ਕਰਦੇ। ਕਿਸੇ ਥਾਂ, ਉਹ ਇਕੱਲੇ ਬੈਠੇ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਪਰਮ-ਪੁਰਸ਼ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ; ਹੋਰ ਥਾਂ, ਆਪਣੇ ਆਚਾਰਯਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ। ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਜੀ ਕੁਝ ਨਾਲ ਸੰਧੀ, ਹੋਰ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਦੇ; ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਧਰਮਵਾਨਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ 'ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੇ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਧੀਆਂ ਦੀ ਵਿਆਹ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਚਿਤ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਦੇ ਕੇ ਕਰਵਾਉਂਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਦੀ ਵਿਆਪਕ, ਅਚਿੰਤ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਤਬਾਂ, ਕਰਮ, ਅਤੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਜੀਵਨ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤੇ।