ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਰਾਮ ਜੀ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਆਧਾਰ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ, ਅਸੀਂ ਮੂਰਖ ਅਤੇ ਭਟਕੇ ਹੋਏ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਹੀ ਸਿਰਫ਼ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ, ਪਾਲਣ ਅਤੇ ਲਯ ਦੇ ਨਿਰਪੇਖ ਕਾਰਨ ਹੈਂ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਲੋਕ ਤੇਰੇ ਖੇਡਣ ਵਾਲੇ ਖਿਲੌਣ ਹਨ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਅੰਤਹੀਨ! ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਿਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਰ ਉੱਤੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਥਾਮ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ। ਜਦੋਂ ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਤੂੰ ਹੀ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਅਤੇ ਅਤੁੱਟ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਚਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੇਰਾ ਕ੍ਰੋਧ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਲਈ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਕਿਸੇ ਵੈਰ ਜਾਂ ਡੁੱਲ੍ਹ ਲਈ; ਤੂੰ ਸਤ੍ਵਗੁਣ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ ਅਤੇ ਸਦਾ ਜੀਵਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਯਤਨਸ਼ੀਲ ਹੈਂ। ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇ ਧਾਰੀ, ਅਵਿਨਾਸੀ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕਰਤਾ! ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਜਦੋਂ ਇਹ ਲੋਕ, ਜੋ ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ, ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਜੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਡਰੋ ਨਾ।" ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਭੇਟ ਵਜੋਂ ਸੱਠ ਸਾਲ ਦੇ ਹਾਥੀ ਤੇ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜੇ ਦਿੱਤੇ। ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਲਾਮਣੀਆਂ, ਜੋ ਗਲ ਵਿਚ ਮਾਲਾ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੀਆਂ ਸਨ, ਦਿੱਤੀਆਂ। ਰਾਮ ਜੀ, ਜੋ ਸਾਤ੍ਵਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹਨ, ਇਹ ਸਭ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੁੱਤਰੀ-ਵਧੂ ਸਮੇਤ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਸਹਿਤ, ਉੱਥੋਂ ਵਿਦਾ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਹਲਾਯੁਧ (ਬਲਰਾਮ) ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਲਈ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਲੈ ਕੇ। ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਈਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੱਸੀਆਂ। ਅੱਜ ਵੀ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਉੱਚਾ ਖੜਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਮ ਸਕੰਧ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਭਾਗ ਵਿਚ "ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੀ ਜਿੱਤ" ਨਾਮਕ ਅਠਾਹਠਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਜੀਵਨ ਦਾ ਵਰਣਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮਹਾਨ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਕੀਤਾ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਜਦੋਂ ਨਾਰਦ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਨਰਕਾਸੁਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਕੇਵਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਹੀ ਵਿਆਹ ਲਈਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਹ ਸਭ ਦੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋਏ। ਕਿੰਨੀ ਅਚੰਭੇ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਇਕ ਹੀ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਇੱਕ ਹੀ ਸਮੇਂ ਅੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਦੋ ਸੌ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਹ ਲਿਆ। ਇਹ ਜਾਣਨ ਲਈ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਦਵਾਰਕਾ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਬਾਗ-ਬਗੀਚੇ ਫੁੱਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਪੰਛੀਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਸਰੋਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨੀਲੇ ਕਮਲ, ਕੁਮੁਦ, ਸੂਰਜ-ਮੁਖੀ ਕਮਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਫੁੱਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀਆਂ ਘਾਹਾਂ, ਹੰਸਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰਸਾਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਵੱਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਨੌ ਲੱਖ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਮਹਲ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪੰਨਾ-ਮਣਕਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵਧਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਰਾਹਾਂ, ਗਲੀਆਂ, ਚੌਕ, ਮੰਡੀ—ਸਭ ਵੱਖ-ਵੱਖ, ਸੁੰਦਰ ਹਾਲ, ਸਭਾ ਮੰਡਪ, ਅਤੇ ਦੇਵ ਮੰਦਰ, ਜਿੱਥੇ ਰਸਤੇ, ਆੰਗਣ, ਗਲੀਆਂ, ਥੜੀਆਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੇ ਝੰਡੇ-ਪਤਾਕਾਂ ਧੁੱਪ ਤੋਂ ਬਚਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਘਰ ਵਾਲਾ ਆਦਰ ਕਰਦਾ, ਉਥੇ ਹਰਿ ਦੀ ਆਪਣੀ ਕਲਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਟਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਆਪ ਬਣਾਇਆ ਹੋਵੇ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਸੋਹਣਿਆਂ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਗਏ, ਜੋ ਸ਼ੌਰੀ ਦੀ ਇੱਕ ਪਤਨੀ ਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਮਹਲ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਛਤਾਂ, ਮੂੰਗਿਆਂ ਦੇ ਖੰਭੇ, ਨੀਲੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਫਰਸ਼, ਨੀਲਮਾਂ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ, ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਜ਼ਮੀਨ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਸੋਨੇ, ਰਤਨਾਂ, ਹਾਥੀਦੰਦ ਨਾਲ ਬਣੇ ਆਸਨ ਅਤੇ ਸੋਫੇ, ਟਵਸ਼ਟਰ ਦੀ ਕਲਾ ਨਾਲ ਬਣੇ ਛੱਤਾਂ, ਹੋਰ ਕਈ ਵਸਤੂਆਂ ਨਾਲ ਮਹਲ ਰੌਸ਼ਨ ਸੀ। ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ ਸੋਹਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੀਆਂ, ਪਰ ਗਲ ਵਿਚ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਨੌਕਰ ਵਧੀਆ ਕਪੜਿਆਂ, ਫੀਤੇ, ਪੱਗਾਂ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕੰਨ-ਬਾਲੀਆਂ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਛੱਜਿਆਂ 'ਤੇ ਮੋਰ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਧੂਪ ਤੇ ਪੂਜਾ ਸਮੱਗਰੀ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਉਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਕ, ਜੋ ਰੂਪ, ਉਮਰ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ ਸਨ, ਉਹ ਰਾਣੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਹੱਥੇ ਵਾਲੀ ਚਮਰਾ ਨਾਲ ਸਾਤ੍ਵਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪੰਖਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਧਰਮਧਾਰੀ ਹਨ, ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਸੋਫੇ ਤੋਂ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਮਸਤਕ ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਵਾਇਆ ਅਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਇਆ। ਆਪ ਹੀ ਜੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਚਾਰਯ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਖੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਾਰਦ ਦੇ ਚਰਨ ਧੋਏ ਅਤੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਚਰਨ 'ਬ੍ਰਾਹਮਣਯਦੇਵ' ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਦਿ-ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਨਰਾ ਦੇ ਮਿਤ੍ਰ ਵੀ ਹਨ, ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਸੰਯਮਿਤ ਬੋਲ ਬੋਲੇ, "ਹੇ ਭਗਵਾਨ! ਤੁਸੀਂ ਆਏ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?" ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ! ਤੁਹਾਡੀ ਸਭ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਉੱਤੇ ਸਯਮ, ਇਹ ਅਚੰਭੇ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਜਦੋਂ-ਜਦੋਂ ਚਾਹੋ, ਲੋਕ-ਕਲਿਆਣ ਲਈ ਅਵਤਾਰ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਇਹ ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ।" "ਤੁਾਡੇ ਚਰਨ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਜੀਵ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਵੀ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਫਿਰਦਾ ਹਾਂ। ਮਿਹਰ ਕਰ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਸਦਾ ਰਹੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਿਨ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੀ ਹੋਰ ਪਤਨੀ ਦਾ ਘਰ ਦਾਖਲ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਯੋਗਮਾਇਆ ਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕਣ। ਉਥੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਉਦਧਵ ਨਾਲ ਜੂਆ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਆਦਰ ਨਾਲ, ਉੱਠ ਕੇ, ਆਸਨ ਆਦਿ ਦੇ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅਣਜਾਣ ਹੋਣ ਦਾ ਭਾਵ ਕਰਦੇ, ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਦੋਂ ਆਏ ਹੋ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ? ਅਸੀਂ ਅਧੂਰੇ ਲੋਕ, ਪੂਰਨ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?" ਫਿਰ ਵੀ, "ਇਸ ਸੁੰਦਰ ਜਨਮ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ," ਪਰ ਨਾਰਦ ਜੀ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਚੁਪਚਾਪ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਥੇ ਵੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਗੋਵਿੰਦ ਆਪਣੇ ਨੌਜਵਾਨ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ, ਉਹ ਯਜਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਪੰਜ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਕਰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਖਵਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਿਤੇ ਆਪ ਭੋਜਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਕਿਤੇ ਉਹ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ, ਸੰਯਮਿਤ ਬੋਲ ਨਾਲ, ਵੇਦ ਪਾਠ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ; ਕਿਤੇ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਲੈ ਕੇ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲ ਰਹੇ ਹਨ। ਕਿਤੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਯਾਤਰਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ; ਕਿਤੇ ਸੋਫੇ ਉੱਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਤੇ ਚਾਰਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਕਿਤੇ ਉਹ ਉਦਧਵ ਆਦਿ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ; ਕਿਤੇ ਰਾਣੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜਲ-ਕ੍ਰੀੜਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਕਿਤੇ ਉਹ ਸੋਹਣੀਆਂ ਗਾਈਆਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ; ਤੇ ਕਿਤੇ ਸ਼ੁਭ ਇਤਿਹਾਸ ਤੇ ਪੁਰਾਣ ਸੁਣ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਪਤਨੀ ਕੋਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਅਚਿੰਤਯ ਲੀਲਾ ਤੇ ਯੋਗਮਾਇਆ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ।