ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ: ਜਦੋਂ ਸ਼ਹਿਰ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਭਵਰੇ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਨੌਕ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗਾ। ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਸ਼ਹਿਰ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਡਰ ਅਤੇ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਕੌਰਵਾਂ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਕੋਲ ਸ਼ਰਣ ਲਈ ਆਏ। ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਸੰਬਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ: "ਹੇ ਰਾਮ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਸਾਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ, ਅਸੀਂ ਮੂਰਖ ਅਤੇ ਭਟਕੇ ਹੋਏ ਹਾਂ।" ਉਹ ਆਗਲੇ ਕਹਿੰਦੇ: "ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਪਾਲਣ ਅਤੇ ਲਯ ਦੇ ਅਸਲੀ ਕਾਰਨ ਹੋ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਗਿਆਨੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਤੁਹਾਡਾ ਖੇਡ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹੋ।" "ਤੁਸੀਂ ਹੀ, ਹੇ ਅਨੰਤ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਿਰਾਂ ਨਾਲ ਉਠਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਸਤਕ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਖੇਡਦੇ ਹੋ। ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਅਦਵਿਤੀਯ ਅਤੇ ਅਤੁੱਲ।" "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡਾ ਕ੍ਰੋਧ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਾਉਣ ਲਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਫ਼ਰਤ ਜਾਂ ਈਰਖਾ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਸਤਵ ਗੁਣ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੀਵਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਤਤਪਰ ਹੋ।" "ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇ ਧਾਰਕ, ਅਵਿਨਾਸੀ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚੈਤਾ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਣ ਲਏ ਹਾਂ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਕੰਪਦੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਸ਼ਰਣ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਨਿਡਰਤਾ ਦਿਤੀ—"ਡਰੋ ਨਾ।" ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਭੇਟ ਵਜੋਂ ਸੱਠ ਸਾਲ ਦੇ ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਬਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜੇ ਦਿੱਤੇ। ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਲਾਮ-ਕਨਿਆਵਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਲ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਦਿਤੀਆਂ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਵੁਹੂ (ਪੁੱਤਰੀ) ਸਮੇਤ, ਦੋਸਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ। ਹਲਾਯੁਧ (ਬਲਰਾਮ ਜੀ) ਆਪਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਲਈ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਦਿਲ ਨਾਲ; ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੁਰੁਆਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਤਬ ਵਰਨਨ ਕੀਤੇ। ਅੱਜ ਵੀ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਉੱਪਰ ਉਠਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਸਭ ਨੂੰ ਦਿਸਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਉੱਤਰ ਭਾਗ ਦੀ ਅਠਾਹਠਵੀਂ ਅਧਿਆਇ "ਹਲਾਯੁਧ ਦੁਆਰਾ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਨੂੰ ਖਿੱਚਣ ਦੀ ਜਿੱਤ" ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ। ਹੁਣ, ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਗ੍ਰਿਹ-ਵਿਵਹਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਦੇਖਿਆ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਜਦ ਨਾਰਕਾਸੁਰ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਸੁਣੀ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਇਹ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਚਲੇ। ਅਸਚਰਜ ਦੀ ਗੱਲ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਇੱਕ ਹੀ ਦੇਹ ਨਾਲ, ਉਹ ਇਕੋ ਸਮੇਂ ਅਠ ਹਜ਼ਾਰ ਦੋ ਸੌ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨੂੰ, ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਘਰ 'ਚ, ਵਿਆਹ ਕਰ ਕੇ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ। ਨਾਰਦ ਜੀ, ਦਵਾਰਕਾ ਦੇਵ-ਨਗਰੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ, ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਉਪਵਨ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਵਾਣੀਆਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਸਰੋਵਰ ਨੀਲ-ਕਮਲ, ਜਲ-ਕੁੰਭ, ਦਿਨ-ਕਮਲ, ਕੁਮੁਦਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਲੰਬੇ ਘਣੇ ਘਾਹਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਹੰਸ ਤੇ ਸਾਰਸਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੇ ਸਨ। ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਨੌਂ ਲੱਖ ਮਹਲ, ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਬਣੇ, ਮਹਾਨ ਪੰਨਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ, ਮਾਰਗ, ਚੌਕ, ਬਾਜ਼ਾਰ ਵੱਖ ਵੱਖ ਸਨ; ਸੁੰਦਰ ਹਾਲ ਅਤੇ ਸਭਾ-ਭਵਨ, ਦੇਵ-ਮੰਦਰਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ; ਰਸਤੇ, ਅੰਗਣੇ, ਗਲੀਆਂ, ਥੜੀਆਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਝੰਡੇ-ਚੁੰਨੀਆਂ ਤਪਦੇ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ, ਘਰ-ਪ੍ਰਵਾਸੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਜਿੱਥੇ ਹਰੀ ਦੀ ਆਪਣੀ ਕਲਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਟਵਸ਼ਟ੍ਰ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਹੋਵੇ। ਨਾਰਦ ਜੀ, ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਵਿਦੂਸ਼ੀ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਜੋ ਸ਼ਉਰੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਦੀ ਇੱਕ ਪਤਨੀ ਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਮਹਲ ਮੋਤੀ-ਪੰਨਿਆਂ ਦੇ ਥੰਬੇ, ਲੈਪਿਸ ਲਾਜੂਲੀ ਦੇ ਫਰਸ਼, ਨੀਲਮ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਸੀ। ਟਵਸ਼ਟ੍ਰ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਈ ਛਤਰੀਆਂ, ਮੋਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਆਸਨ-ਸੋਫੇ, ਮਹਲ ਨੂੰ ਮਹਿਮਾ ਦਿੰਦੇ। ਗੁਲਾਮ-ਕਨਿਆਵਾਂ ਸੁੰਦਰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਰ ਗਲ-ਹਾਰਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ; ਪੁਰਸ਼ ਚੰਗੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਪੱਟੇ, ਪੱਗ, ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਕੁੰਡਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ। ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਬਾਲਕਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮੋਰ ਨੱਚ ਰਹੇ, ਧੂਪ ਤੇ ਹਵਨ-ਸਾਮਗਰੀ ਵਿਖੇ, ਅਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਨਿਕਾਸ ਦੇਖ ਕੇ ਉੱਚੀ ਵਾਣੀ ਗਾਈ। ਇਥੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗੁਲਾਮ-ਕਨਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਜੋ ਰੂਪ, ਯੁਵਨ, ਵਸਤ੍ਰ, ਗੁਣ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ ਸਨ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਣੀ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹੱਥ ਵਾਲੀ ਚਮਰਾ ਨਾਲ ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਧਰਮ-ਧਾਰਕ ਹਨ, ਤੁਰੰਤ ਸੋਫੇ ਤੋਂ ਉਠ ਕੇ, ਮੋਤੀ-ਮੁਕੁਤ ਵਾਲਾ ਸਿਰ ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਨਿਵਾਇਆ, ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠਣ ਲਈ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਦਿ-ਗੁਰੂ ਤੇ ਧਰਮ-ਪਤੀ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ, "ਬ੍ਰਹਮਣਯਦੇਵ" ਵਜੋਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੀਰਥ ਹੈ। ਦੈਵੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਨਾਰਾਇਣ, ਨਰਾ ਦੇ ਮਿਤ੍ਰ, ਨੇ ਮਿੱਠੇ, ਮਰਯਾਦਿਤ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰੰਪਰਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕੀ ਸੇਵਾ ਕਰੀਏ?" ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਇਹ ਆਸ਼ਚਰਜ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਤ੍ਰਤਾ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨਾਲ ਸਹਿਣ-ਸ਼ੀਲਤਾ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋ; ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਅਵਤਾਰਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਇਹ ਅਸੀਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ।" "ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਖਾਈ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਲਈ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ।" ਫਿਰ, ਦੂਜੇ ਦਿਨ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੀ ਦੂਜੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਯੋਗੀ-ਯੋਗ ਮਾਇਆ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਉਥੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਉਧਵ ਦੇ ਨਾਲ ਜੂਆ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਠ ਕੇ, ਆਸਨ ਦੇ ਕੇ, ਆਦਰ ਕੀਤੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ, ਅਣਜਾਣ ਵਾਂਗ, ਪੁੱਛਿਆ: "ਕਦ ਆਏ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ? ਅਸੀਂ, ਜੋ ਅਧੂਰੇ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੇ ਪੂਰਨ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?" "ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਸ ਸੁੰਦਰ ਜਨਮ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ।" ਪਰ ਨਾਰਦ ਜੀ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਚੁਪ ਚਾਪ ਦੂਜੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਥੇ ਵੀ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਗੋਵਿੰਦ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਆਪਣੇ ਨੌਜਵਾਨ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ; ਫਿਰ, ਦੂਜੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਯਜਨ-ਅਗਨੀ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰ ਰਹੇ, ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯਜਨ ਕਰ ਰਹੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਕਦੇ ਕਦੇ ਖੁਦ ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਖਾ ਰਹੇ। ਕਿਸੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ, ਵੈਦ ਪਾਠ ਕਰ ਰਹੇ, ਬੋਲ-ਚਾਲ ਸਾਂਤ; ਹੋਰ ਥਾਂ, ਤਲਵਾਰ-ਢਾਲ ਨਾਲ ਤੀਰੰਦਾਜ਼ੀ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੱਲ ਰਹੇ। ਕਿਸੇ ਥਾਂ, ਉਹ ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਯਾਤਰਾ ਕਰ ਰਹੇ; ਹੋਰ ਥਾਂ, ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਹੇ, ਜਿੱਥੇ ਗਾਇਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੀ ਯੋਗ-ਮਾਇਆ ਦੇ ਅਚੁਕ, ਅਸੰਭਵ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਤਬਾਂ ਵਿੱਚ, ਦੇਖਿਆ।