ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਪਿਆਰੇ ਸਾਧਕੋ, ਸੁਣੋ ਇਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਥਾ ਜੋ ਭਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰ ਭਾਗ ਦੀ ਦਸਵੀਂ ਸਕੰਦ ਦੇ ਅਠਾਹਠਵੇਂ ਅਤੇ ਉਨਹੱਤਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਤੋਂ ਲਿਆਈ ਗਈ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹਲ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਨਗਰ ਨੂੰ ਫਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਨਗਰ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚ ਲੈ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕਰਨ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਣ। ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਦੀ ਨਗਰ, ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚੀ ਹੋਈ, ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਕਿਸੇ ਨੌਕ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗੀ। ਕੌਰਵ, ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ, ਡਰ ਅਤੇ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਜੀਵਨ ਦੀ ਇਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕੌਰਵ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਏ। ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਸੰਬਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਰਾਮ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਸਾਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ, ਅਸੀਂ ਮੂਰਖ ਅਤੇ ਭਟਕੇ ਹੋਏ ਹਾਂ।" ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਰਜ਼ੀ ਕੀਤੀ, "ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਪਾਲਣ ਅਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੋ, ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਤੁਹਾਡਾ ਖੇਡ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹੋ। ਹੇ ਅਨੰਤ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਆਪਣੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਸਤਕ ਉੱਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਦ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਬਚਦੇ ਹੋ, ਅਦਵਿਤੀਯ ਅਤੇ ਅਤੁਲ।" "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡਾ ਗੁੱਸਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਲਈ ਹੈ, ਨਫ਼ਰਤ ਜਾਂ ਈਰਖਾ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਸਤਵ ਗੁਣ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਸਦਾ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ। ਹੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇ ਧਾਰਕ, ਅਵਿਨਾਸੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚੀਤਾ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਣ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹਾਂ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਕੰਪਦੇ ਹੋਏ ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ ਜਦ ਸ਼ਰਣ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤਤਾ ਦਿੱਤੀ, ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦੇਣ ਲੱਗੇ, 'ਡਰੋ ਨਾ।'" ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਸाठ ਸਾਲ ਦੇ ਹਾਥੀ, ਬਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜੇ, ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ (ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਲ ਵਿਚ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਸਨ) ਭੇਟ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੇ। ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪੂਤ ਦੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਹਲਾਯੁਧ (ਬਲਰਾਮ ਜੀ) ਆਪਣੇ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵਾਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਭਾਵ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਈਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਅੱਜ ਵੀ, ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਨਗਰ, ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ ਉਚੀ ਟਿਕੀ ਹੋਈ, ਸਭ ਨੂੰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉੱਤਰ ਭਾਗ ਦੇ ਦਸਵੀਂ ਸਕੰਦ ਦੇ ਅਠਾਹਠਵੇਂ ਅਧਿਆਇ 'ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦਾ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਨੂੰ ਖਿੱਚਣ ਵਾਲਾ ਵਿਜੈ' ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਨਰਕਾਸੁਰ ਦਾ ਵਧ ਹੋ ਚੁਕਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਸਤੀਆਂ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੋਈ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਇੱਕ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਅਠ ਹਜ਼ਾਰ ਦੋ ਸੌ ਰਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਦਵਾਰਕਾ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਥੇ ਬਾਗ-ਬਗੀਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਵਾਣੀਆਂ, ਲਕੜੀਆਂ ਅਤੇ ਪਾਰਕਾਂ ਦੀ ਰੌਣਕ ਸੀ। ਝੀਲਾਂ ਨੀਲੇ ਕਮਲ, ਜਲਕੁੰਭੀਆਂ, ਦਿਨ-ਕਮਲ ਅਤੇ ਕੁਮੁਦਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉੱਚੀਆਂ ਨਰਸੀਆਂ, ਹੰਸ ਅਤੇ ਬਗਲੇ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਦਵਾਰਕਾ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਨੌਂ ਲੱਖ ਮਹਲ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਏ, ਪੰਨਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲਗਦੇ, ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ। ਨਗਰ ਦੇ ਰਸਤੇ, ਗਲੀਆਂ, ਚੌਕ, ਮੰਡੀ, ਵਿਲੱਖਣ ਸਨ। ਸੁੰਦਰ ਹਾਲ ਅਤੇ ਸਭਾ-ਕਮਰੇ, ਦੇਵ ਮੰਦਿਰ, ਰਸਤੇ, ਅੰਗਣੇ, ਗਲੀਆਂ, ਥੜੇ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕੇ ਹੋਏ, ਝੰਡੇ ਅਤੇ ਚੁੰਨੀਆਂ ਨਾਲ ਧੁੱਪ ਤੋਂ ਬਚਾਏ ਹੋਏ। ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਜੀ ਦੀ ਕਲਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਟਵਸ਼ਟ੍ਰ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਹੋਵੇ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਸੋਲ੍ਹ ਹਜ਼ਾਰ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਜੋ ਸ਼ੌਰੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਦੀ ਇੱਕ ਪਤਨੀ ਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਮਹਲ ਲਾਲ ਮੂंगे ਦੇ ਸਤੰਭ, ਨੀਲ ਪੱਥਰ ਦੇ ਫਰਸ਼, ਨੀਲੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ, ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਜਮੀਨ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਸੀ। ਟਵਸ਼ਟ੍ਰ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਛੱਤਾਂ, ਮੋਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ, ਰਤਨਾਂ ਅਤੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਆਸਨ ਅਤੇ ਸੋਫੇ। ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਰ ਗਲ ਵਿਚ ਹਾਰ ਨਹੀਂ, ਨੌਕਰ ਉੱਤਮ ਵਸਤ੍ਰ, ਪਟਕਾ, ਪੱਗ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਲੀਆਂ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ। ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਬਾਲਕਨੀ ਵਿੱਚ ਮੋਰ ਨੱਚ ਰਹੇ, ਧੂਪ ਅਤੇ ਨੈਵੈਦ੍ਯ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ, ਨਿਕਾਸ ਦੇਖ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗਾ ਰਹੇ। ਇਥੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਜੋ ਰੂਪ, ਗੁਣ, ਉਮਰ ਅਤੇ ਪਹਿਨਾਵੇ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ ਸਨ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹੱਥੇ ਵਾਲੀ ਚਮਰਾ ਨਾਲ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਨੂੰ ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ, ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ, ਤੁਰੰਤ ਸੋਫੇ ਤੋਂ ਉਠੇ, ਕਿਰਤਨ ਵਾਲਾ ਮਸਤਕ ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਾਇਆ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠਣ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੇ ਚਰਨ ਧੋਏ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਮਸਤਕ ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਚਾਰਯ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ, 'ਬ੍ਰਾਹਮਣਯਦੇਵ' ਵਜੋਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੀਰਥ ਹੈ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਨਾਰਾਇਣ ਰਿਸ਼ੀ, ਨਰਾ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਨੂੰ ਮਿੱਠੀਆਂ, ਨਿਯਮਤ ਵਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?" ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹੋ, ਸਭ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਤ੍ਰਤਾ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨਾਲ ਨਿਯਮ-ਨਿਯਮਤਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਅਵਤਾਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਇਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਇਹ ਅਜਬ ਨਹੀਂ।" "ਤੁਾਡੇ ਚਰਨ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕੁਆਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਲਈ ਆਸਰਾ ਹਨ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦਾ ਹਾਂ—ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਿਮਰਨ ਜਾਗੇ।" ਇਕ ਹੋਰ ਦਿਨ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੀ ਦੂਜੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੀ ਯੋਗ-ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਇਛਾ ਨਾਲ। ਉਥੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਉਧਵ ਨਾਲ ਜੂਆ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੀ ਉੱਚੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਉਨਾਂ ਦੀ ਆਗਵਾਨੀ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਅਣਜਾਣ ਹੋਣ, ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਦ ਆਏ ਹੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ? ਅਸੀਂ ਅਧੂਰੇ ਲੋਕ, ਪੂਰਨ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?" "ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਸੁੰਦਰ ਜਨਮ ਦੀ ਕਥਾ ਦੱਸੋ।" ਪਰ ਨਾਰਦ ਜੀ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉੱਠੇ ਅਤੇ ਚੁੱਪਚਾਪ ਦੂਜੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਥੇ ਵੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਗੋਵਿੰਦ ਆਪਣੇ ਨੌਜਵਾਨ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਦੂਜੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਸਨਾਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ, ਉਹ ਹੋਮ-ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆਹੂਤੀ ਦੇ ਰਹੇ, ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯਜਨ ਕਰ ਰਹੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਥਾਂ ਤੇ, ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਖਾ ਰਹੇ। ਕੁਝ ਥਾਂ, ਉਹ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਵੈਦ ਪਾਠ ਕਰ ਰਹੇ, ਬੋਲ ਨਿਯੰਤ੍ਰਿਤ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਥਾਂ, ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਢਾਲ ਲੈ ਕੇ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਰਸਤੇ ਤੇ ਤੁਰ ਰਹੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਹਰ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਤਬਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਦੇਖਿਆ, ਹਰ ਰਾਣੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ। ਇਹ ਕਥਾ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੀ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਨੂੰ ਖਿੱਚਣ ਵਾਲੀ ਵਿਜੈ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੀ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਥੀ ਦੀ ਲੀਲਾ, ਭਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੀ ਹੈ।