ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਕੁਰੂਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਲੋਕ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜੁੱਤੀ ਸਮਝਦੇ ਸੀ, ਜਦਕਿ ਕੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮੋਰ-ਮੁਕੁਟ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਦੌਲਤ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨ ਸਮਝ ਆਉਂਦੀਆਂ, ਨ ਸੁਣਨਯੋਗ ਹੁੰਦੀਆਂ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਬਾਤਾਂ ਮੱਦੇ ਹੋਏ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਤੇ ਰੁਖੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸਾ ਆਇਆ। ਉਹ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, "ਅੱਜ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕੁਰੂਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ!" ਉਹ ਆਪਣਾ ਹਲ ਉਠਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁਆਹ ਕਰ ਦੇਣਗੇ। ਹਲ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਉਹ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਨਗਰ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨਗਰ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਨਗਰ ਗੰਗਾ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਹਾਜ਼ ਵਾਂਗ ਭੰਵਰੇ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ। ਕੁਰੂਆਂ ਨੇ ਜਦ ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਵੇਖੀ, ਉਹ ਡਰ ਤੇ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਜੀਵਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕੁਰੂਆਂ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਪਾਸ ਆਏ। ਉਹ ਲਕਸ਼ਮਣਾ ਤੇ ਸਾਂਬਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਰਾਮ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਸਾਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ, ਅਸੀਂ ਮੂਰਖ ਤੇ ਭਟਕੇ ਹੋਏ ਹਾਂ।" "ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਰਵ-ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਸੰਭਾਲ ਤੇ ਨਾਸ ਦੇ ਅਸਲੀ ਕਾਰਨ ਹੋ; ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤੁਹਾਡਾ ਖੇਡ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹੋ।" "ਹੇ ਅਨੰਤ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਿਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੋਰ-ਮੁਕੁਟ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਰੱਖਦੇ ਹੋ; ਤੇ ਜਦ ਸੰਸਾਰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਅਦਵਿਤੀਯ ਤੇ ਅਤੁੱਲ।" "ਤੁਾਡਾ ਗੁੱਸਾ ਸਿਖਲਾਈ ਲਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਫ਼ਰਤ ਜਾਂ ਇਰਖਾ ਲਈ ਨਹੀਂ; ਤੁਸੀਂ ਸਤਵ-ਗੁਣ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਸਦਾ ਜੀਵਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ।" "ਹੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇ ਧਾਰਕ, ਅਵਿਨਾਸੀ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਹੈ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਡਰੇ ਤੇ ਕੰਬਦੇ ਕੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਨਿਡਰਤਾ ਦੀ ਦਾਤ ਦਿੱਤੀ: 'ਡਰੋ ਨਾ।'" ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਸ਼ਰਧਾ ਵਜੋਂ ਸਠ ਸਾਲਾ ਹਾਥੀ, ਤੇ ਬਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜੇ ਦਿੱਤੇ। ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗਲ ਵਿਚ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਵੀ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਇਹ ਸਭ ਦਾਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪਤਨੀ ਨਾਲ, ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵਿਦਾ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਹਲਾਯੁਧ (ਬਲਰਾਮ) ਆਪਣੇ ਨਗਰ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਲਈ ਮਿੱਠੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ; ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕੁਰੂਆਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅੱਜ ਵੀ, ਉਸ ਨਗਰ 'ਤੇ ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਗੰਗਾ ਦੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਉੱਚਾ ਖੜਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਦਿਸਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਉੱਤਰ ਭਾਗ ਦੀ ਅਠਾਹਠਵੀਂ ਅਧਿਆਇ, "ਹਲ ਨਾਲ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੀ ਜਿੱਤ," ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਨਰਕਾਸੁਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੇ ਅਨੇਕਾਂ ਸਤੀਆਂ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਇਹ ਜਾਦੂ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਇਕ ਹੀ ਦੇਹ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੇ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਅੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਦੋ ਸੌ ਰਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਦਵਾਰਕਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਨਾਰਦ ਜੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਉਪਵਨ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਪੰਛੀਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ। ਝੀਲਾਂ ਨੀਲੇ ਕਮਲ, ਜਲ-ਕਮਲ, ਦਿਨ-ਕਮਲ ਤੇ ਕੁਮੁਦਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਲੰਬੀਆਂ ਤਣੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਹੰਸ ਤੇ ਸਾਰਸ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਨੌਂ ਲੱਖ ਮਹਲ ਹਨ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਬਣੇ, ਵੱਡੇ ਪੰਨਿਆਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ। ਰਸਤੇ, ਗਲੀਆਂ, ਚੌਕ, ਤੇ ਬਾਜ਼ਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਨ; ਸੁੰਦਰ ਹਾਲ ਤੇ ਸਭਾ-ਘਰ, ਦੇਵ-ਮੰਦਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਰਸਤੇ, ਅੰਗਣੇ, ਗਲੀਆਂ, ਤੇ ਥੜੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਝੰਡੇ-ਬੈਨਰਾਂ ਨਾਲ ਧੁੱਪ ਤੋਂ ਬਚਾਏ ਹੋਏ। ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ, ਘਰ-ਵਾਸੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਹਰਿ ਦੀ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿਸਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਟਵਸ਼ਟ੍ਰ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਹੋਵੇ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਸੋਹਣੇ sixteen ਹਜ਼ਾਰ ਮਹਲਾਂ 'ਚੋਂ ਇਕ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸ਼ੌਰੀ ਦੀ ਇਕ ਪਤਨੀ ਦਾ ਸੀ। ਮਹਲ ਦੀ ਛੱਤ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ, ਟਵਸ਼ਟ੍ਰ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਹੋਈ, ਤੇ ਆਸਨ-ਖੱਟੀਆਂ ਉੱਤੇ ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਦੰਦ-ਹਾਥੀ ਦੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ। ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਰ ਗਲ ਵਿਚ ਹਾਰ ਨਹੀਂ; ਨੌਕਰ ਚੰਗੇ ਕਪੜੇ, ਪਟਕਾ, ਪੱਗੜੀ, ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੰਦਲਾਂ ਨਾਲ। ਜਵੇਰੀ ਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲਕੜੀਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ; ਬਾਲਕਨੀ ਵਿੱਚ ਮੋਰ ਨੱਚ ਰਹੇ, ਧੂਪ ਤੇ ਪਾਵਨ ਭੋਗ ਲਗੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਨਿਕਾਸੀ ਵੇਖ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੀਤ ਗਾਏ। ਇਥੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਯੁਵਨ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ ਸਨ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੀ ਹੱਥੀ ਵਾਲੀ ਚਮਰਾ ਨਾਲ ਪੰਖਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਪ੍ਰਭੂ ਜੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਧਰਮ-ਧਾਰਕ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਆਸਨ ਤੋਂ ਉਠੇ, ਮੋਰ-ਮੁਕੁਟ ਵਾਲਾ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠਣ ਦਾ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਏ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਰਮ-ਗੁਰੂ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ, 'ਬ੍ਰਹਮਣਯਦੇਵ' ਵਜੋਂ, ਪਰਮ-ਤੀਰਥ ਹੈ। ਪਰਮ-ਸੰਤ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਾਯਣ, ਨਰਾ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਮਿੱਠੇ, ਨਪਤੋਲ ਬੋਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰੀਏ?" ਨਾਰਦ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨਾਲ ਸਯੰਮ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਪਣੇ ਅਵਤਾਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ — ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਅਚੰਭਾ ਨਹੀਂ।" "ਤੁਾਡੇ ਪੈਰ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ-ਗ੍ਰਹਿ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਲਈ ਆਸਰਾ ਬਣਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਵੀ ਧਿਆਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਕਿ ਸਿਮਰਨ ਉਪਜੇ।" ਫਿਰ, ਇਕ ਹੋਰ ਦਿਨ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਦੀ ਹੋਰ ਪਤਨੀ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਯੋਗ-ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਲਈ। ਉਥੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਉਧਵ ਨਾਲ ਜੂਆ ਖੇਡ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਠ ਕੇ, ਆਸਨ ਦੇ ਕੇ, ਆਦਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਅਣਜਾਣ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, "ਕਦ ਆਏ ਹੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ? ਅਸੀਂ ਅਧੂਰੇ, ਤੁਸੀਂ ਪੂਰੇ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?" "ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਸ ਸੁੰਦਰ ਜਨਮ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ।" ਪਰ ਨਾਰਦ ਜੀ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਚੁੱਪਚਾਪ ਉਠ ਕੇ, ਹੋਰ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਕਥਾ, ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਜਿੱਤ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਘਰ-ਵਿਵਹਾਰ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੀ ਆਸਚਰਜ-ਯਾਤਰਾ, ਪਿਆਰ, ਆਦਰ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਦਾ-ਸਦਾ ਲਈ ਜਗਤ ਨੂੰ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ।