ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਮਸਤਕਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਮਾਣ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਮੈਂ ਆਪ ਵੀ ਕੇਵਲ ਇਕ ਛੋਟਾ ਹਿੱਸਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੀ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ—ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਪ੍ਰਭੂ ਕਿਸ ਰਾਜਸੀ ਅਸਥਾਨ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ? ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨੂੰ ਕੁਰੂਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਦਕਿ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜੁੱਤੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਕੁਰੂ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਮੋੜ ਹਨ। ਦੌਲਤ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਚੂਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਉਲਝੀ ਹੋਈ ਤੇ ਰੁੱਖੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾਂ ਕੋਈ ਸਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਨਾਂ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਮਾਣੀ ਤੇ ਮੱਤਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, "ਅੱਜ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕੌਰਵਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ!" ਆਪਣਾ ਹਲ ਫੜ ਕੇ ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਲਈ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਹਲ ਦੇ ਨੋਕ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਗੰਗਾ ਵੱਲ ਵਗਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਮਾਰੇ ਗੁੱਸੇ ਦੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਕਰ ਲਈ। ਜਦ ਨਗਰ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਕਿਸੇ ਜਹਾਜ਼ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਤਾਂ ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ ਡਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਆਸ ਵਿੱਚ, ਕੌਰਵਾਂ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਕੋਲ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਆਏ, ਲਕਸ਼ਮਣਾ ਤੇ ਸੰਬਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਚ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਰਾਮ! ਸਭ ਕੁਝ ਥੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਸਾਨੂੰ ਮੁਆਫ ਕਰ ਦਿਓ, ਅਸੀਂ ਮੂਰਖ ਤੇ ਭਟਕੇ ਹੋਏ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਾਉਣ, ਚਲਾਉਣ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਤੁਹਾਡਾ ਖੇਡ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹੋ। ਹੇ ਅਨੰਤ! ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਿਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥੰਮਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕਦੇ ਹੋ; ਤੇ ਜਦ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਵਿੱਚ ਸਮੋ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਅਦੁਤੀਅ ਤੇ ਅਤੁੱਲ।" "ਪ੍ਰਭੂ! ਤੁਹਾਡਾ ਗੁੱਸਾ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਲਈ ਹੈ, ਨਾਂ ਕਿ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਰੋਸ ਜਾਂ ਵੈਰ ਵਾਸਤੇ; ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਸਤੋਗੁਣ ਨੂੰ ਉਚਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਸਦਾ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਉਤਸ਼ੁਕ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ। ਹੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਸਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇ ਧਾਰੀ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ! ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ ਸ਼ਰਨ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਬਖ਼ਸ਼ੀ, ਆਖਿਆ, 'ਡਰੋ ਨਾ।'" ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਵਜੋਂ ਸੱਠ ਸਾਲ ਪੁਰਾਣੇ ਹਾਥੀ, ਬਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜੇ, ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕੰਠੀ-ਰਹਿਤ ਦਾਸੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਸਦਕਾਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਤ ਹੋ ਕੇ ਪਰਤ ਆਏ। ਫਿਰ ਹਲਾਯੁਧ (ਬਲਰਾਮ ਜੀ) ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵੱਲ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀ ਦਿਲੀ ਨਾਲ। ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੁਰੂਆਂ ਵਿਚ ਹੋਈਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦਾ ਵੇਰਵਾ ਦਿੱਤਾ। ਅੱਜ ਵੀ, ਉਹ ਨਗਰੀ, ਜੋ ਰਾਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਪਾਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਉੱਚੀ ਥਾਂ ਤੇ ਸਥਿਤ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਦਿਸਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਉੱਤਰਾ ਭਾਗ ਦੇ ਅਠਾਹਠਵੇਂ ਅਧਿਆਇ 'ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਨੂੰ ਘਸੀਟਣ ਰੂਪ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੀ ਜਿੱਤ' ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿਚ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ—ਜਿਵੇਂ ਮਹੱਤਮ ਨਾਰਦ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਜੀਵਨ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਨਰਕਾਸੁਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਕਈ ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਕੇਵਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਵੱਲੋਂ ਹੀ ਵਿਆਹੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇਹ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਗੀ। ਇਹ ਅਚੰਭੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੀ ਕਿ ਇਕ ਹੀ ਦੇਹ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਅੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਦੋ ਸੌ ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ, ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵਿਆਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖਣ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਦੁਆਰਕਾ ਦਾ ਰੁਖ ਕੀਤਾ, ਜਿੱਥੇ ਬਾਗ-ਬਗੀਚੇ ਪੂਰੀ ਵਸੰਤ ਰੁੱਤ ਵਿਚ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਗੀਤ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਆਸਪਾਸ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਝੀਲਾਂ ਨੀਲੇ ਕਮਲ, ਜਲ-ਕੁਮੁਦ, ਦਿਨ-ਕਮਲ ਤੇ ਕੁਮੁਦਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉੱਚੀਆਂ ਘਾਹਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਤੇ ਹੰਸਾਂ ਤੇ ਬਗਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ। ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਨੌ ਲੱਖ ਮਹਲ ਸਨ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਬਣੇ, ਵੱਡੇ ਪੰਨਾ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ। ਸੜਕਾਂ, ਚੌਕ, ਮਾਰਕੀਟਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਨ; ਸੋਹਣੀਆਂ ਸਭਾ-ਭਵਨਾਂ ਤੇ ਵਿਧਾਤਾ-ਦਰਜੀਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰ, ਰਸਤੇ, ਅੰਗਣੇ, ਗਲੀਆਂ, ਥੜੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕੇ ਹੋਏ, ਝੰਡੇ ਤੇ ਚੁਨਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਛਾਂ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਸਭ ਘਰਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਤ ਸੀ; ਉੱਥੇ ਹਰਿ ਦੀ ਆਪਣੀ ਕਲਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਧਾਤਾ ਨੇ ਆਪ ਬਣਾਇਆ ਹੋਵੇ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਸੋਹਣੇ-ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸੋਲਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਮਹਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਅੰਦਰ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸ਼ੌਰੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਦੀ ਇੱਕ ਪਤਨੀ ਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਮਹਲ ਮੂੰਗੇ ਦੇ ਸਤੰਭਾਂ, ਚੰਗੇ ਲਾਜਵਰਦ ਦੇ ਫਰਸ਼, ਨੀਲੇ ਨੀਲੇ ਨੀਲਮ ਦੇ ਕੰਧਾਂ, ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਅਤੁੱਲ ਚਮਕ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਵਿਧਾਤਾ ਬਣਾਈਆਂ ਛੱਤਾਂ, ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ, ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਦੰਦ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਆਸਨ ਤੇ ਸਿੰਘਾਸਨ। ਦਾਸੀਆਂ ਸੋਹਣੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੀਆਂ, ਪਰ ਕੰਠੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਪੁਰਸ਼ ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜੇ, ਪਟਕੇ, ਪੱਗ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਕੰਨ ਵਾਲੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ। ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਸੀ; ਵੱਖ-ਵੱਖ ਛਜਿਆਂ ਤੇ ਮੋਰ ਨੱਚ ਰਹੇ, ਜਿੱਥੇ ਧੂਪ ਤੇ ਆਹੁਤੀ ਲਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉੱਥੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਾਸੀਆਂ ਵਿਚ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਜਵਾਨੀ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਵਿਚ ਬਰਾਬਰ ਸਨ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਣੀ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹੱਥ ਵਾਲੀ ਚੰਵਰ ਨਾਲ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ) ਨੂੰ ਝਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹਨ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੀ ਆਪਣੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੋਂ ਉੱਠ ਕੇ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਧੋ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਜਦਕਿ ਆਪ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਚਾਰਯ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ 'ਬ੍ਰਾਹਮਣਯਦੇਵ' ਵਜੋਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਦੇਵ-ਰਿਸ਼ੀ, ਨਾਰਾਯਣ, ਜੋ ਨਰਾ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਹਨ, ਨੂੰ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਨਮ੍ਰ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?" ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ! ਤੁਹਾਡੀ ਇਹ ਸਭ ਉੱਤਮਤਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਨਾਲ ਮਿੱਤ੍ਰਤਾ, ਦੁਸਟਾਂ ਨਾਲ ਸੰਯਮ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਪਣੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਇਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ—ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਹਨ—ਮੈਂ ਇਹ ਚਰਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਸਦਾ ਤੁਹਾਡੀ ਯਾਦ ਬਣੀ ਰਹੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਕ ਹੋਰ ਦਿਨ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੀ ਦੂਜੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਘਰ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਯੋਗ-ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕਣ। ਉੱਥੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਿਯਾ ਤੇ ਉਦਧਵ ਨਾਲ ਮਿਲਕੇ ਚੌਪੜ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਦਾ ਉੱਚਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ—ਉੱਠ ਕੇ, ਆਸਨ ਦੇ ਕੇ, ਆਦਿ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅਗਿਆਨੀ ਹੋਵੇ, ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਦੋਂ ਆਏ ਹੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ? ਅਸੀਂ ਅਧੂਰੇ ਲੋਕ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੇ ਪੂਰਨ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਮਾਇਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਜੀਵਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇਖੀ।