ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਖ਼ਾਤਿਰ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਯਾਦਵਾਂ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੀ ਗਈ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਠੰਢਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਇਹ ਜੋ ਕੁਝ ਮੂੜ੍ਹ, ਝਗੜਾਲੂ ਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਲੋਕ ਹਨ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਮੇਰੀ ਬੇਇੱਤੀ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਮੈਨੂੰ ਅਪਮਾਨਤ ਸ਼ਬਦ ਕਹਿੰਦੇ ਰਹੇ। ਕੀ ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਜੋ ਭੋਜ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਅਤੇ ਅੰਧਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਰਾਜਾ ਹਨ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਪਾਲ ਵੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ? ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਸੁਧਰਮਾ ਸਭਾ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਦਾ ਹੱਕ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰਿਜਾਤ ਵൃਖ ਲਿਆਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ, ਉਹ ਰਾਜਸਿੰਘਾਸਨ ਲਈ ਅਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਜਿਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਵੈੰ ਸ਼੍ਰੀ-ਦੇਵੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜ-ਮਾਨ ਅਤੇ ਵਿਧਾਨ ਲਈ ਕਿਵੇਂ ਅਯੋਗ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਿਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁਕੁਟਾਂ ਉੱਤੇ ਸਜਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਵੀ ਤੀਰਥ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਮੈਂ ਆਪ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀ-ਦੇਵੀ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ—ਉਸ ਲਈ ਰਾਜਸਿੰਘਾਸਨ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ? ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਉਹ ਧਰਤੀ ਭੋਗ ਰਹੇ ਹਨ ਜੋ ਕੁਰੂਆਂ ਨੇ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜੁੱਤੀ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ ਤੇ ਕੁਰੂ ਮੁਕੁਟ ਹਨ। ਦੌਲਤ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੌਣ ਸਹਿ ਸਕਦਾ ਜਾਂ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਉਸ ਸਮੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, "ਅੱਜ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕੌਰਵਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ!" ਆਪਣਾ ਹਲ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਲਈ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਹਲ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਵੱਲ ਘਸੀਟਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਸ਼ਹਿਰ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਿਆ ਤੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਕਿਸ਼ਤੀ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖਿਆ ਤੇ ਉਹ ਡਰ ਗਏ। ਜੀਉਂਦੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਕੌਰਵ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਉਸ ਕੋਲ ਆਏ, ਲਕਸ਼ਮਣਾ ਤੇ ਸੰਬਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਚ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਅਰਜ਼ ਕਰਨ ਲੱਗੇ: "ਹੇ ਰਾਮ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਸਾਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦਿਓ, ਅਸੀਂ ਮੂਰਖ ਤੇ ਭਟਕੇ ਹੋਏ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਿਰਜਣ, ਪਾਲਣ ਤੇ ਲੀਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਕੇਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਤੁਹਾਡਾ ਖੇਡ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਖੇਡਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਅੰਤਹੀਨ, ਆਪਣੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮੱਥਿਆਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੁੱਕਦੇ ਹੋ, ਮਸਤਕ ਉੱਤੇ ਖੇਡਦੇ ਹੋ; ਤੇ ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਤੁਹਾਡਾ ਗੁੱਸਾ ਸਿੱਖਿਆ ਲਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਵੈਰ ਜਾਂ ਡੁੱਲ ਨਹੀਂ; ਤੁਸੀਂ ਸਤ੍ਵ ਨੂੰ ਉਭਾਰਦੇ ਹੋ ਤੇ ਸਦਾ ਜੀਵਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਸਾਰੇ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇ ਧਾਰੀ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹਾਂ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਜਦੋਂ ਇਹ ਡਰੇ ਤੇ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸ਼ਰਨ ਲਈ, ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਬਖ਼ਸ਼ੀ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਡਰੋ ਨਾ।" ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਭੇਟ ਵਜੋਂ ਸੱਠ ਸਾਲ ਦੇ ਹਾਥੀ, ਤੇ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜੇ ਦਿੱਤੇ। ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਗੋਰੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਲ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਦਿੱਤੀਆਂ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਤ੍ਵਤਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੁੱਤਰੀ-ਵਧੂ ਨਾਲ, ਦੋਸਤਾਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ ਹੋ ਕੇ, ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਹਲਾਯੁਧ (ਬਲਰਾਮ) ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰੇ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਲ ਪਿਆਰ ਭਰਿਆ ਦਿਲ ਲੈ ਕੇ; ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੁਰੂਆਂ ਵਿਚ ਹੋਈਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੱਸੀਆਂ। ਅੱਜ ਵੀ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੈ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਉੱਚਾ ਖੜਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਮੇ ਸਕੰਧ ਦੇ ਉੱਤਰ ਭਾਗ ਦੇ ਅਠਾਹਠਵੇਂ ਅਧਿਆਇ—"ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਨੂੰ ਘਸੀਟਣ ਰੂਪ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੀ ਵਿਜੈ"—ਦਾ ਸਮਾਪਨ ਹੋਇਆ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਪਰਮਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਨਰਕਾਸੁਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਕਈਆਂ ਨਾਰੀਓਂ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇਛਾ ਜਾਗੀ।" ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਸੀ ਕਿ ਇਕ ਹੀ ਦੇਹ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਤੇ ਅੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਦੋ ਸੌ ਨਾਰੀਓਂ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਦੇਖਣ ਦੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੁਆਰਕਾ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਉਪਵਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਖੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਪੰਛੀਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਝੀਲਾਂ ਪੂਰਨ ਖਿੜੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲ, ਕੁਮੁਦ, ਦਿਨ-ਕਮਲ ਤੇ ਸਿੰਧੂਵਾਰ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉੱਚੀ-ਉੱਚੀ ਘਾਹਾਂ ਤੇ ਹੰਸ-ਬਗਲੇਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਨੌ ਲੱਖ ਮਹਿਲ ਸਨ, ਜੋ ਸਫੈਦ ਪੱਥਰ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਬਣੇ, ਵੱਡੇ ਪੰਨਾ ਜਿਹੇ ਲੱਗਦੇ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ। ਸੜਕਾਂ, ਚੌਕ, ਹਾਟ ਤੇ ਬਾਜ਼ਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੇ; ਸੁੰਦਰ ਹਾਲ, ਸਭਾ-ਮੰਡਪ ਤੇ ਇਸ਼ਵਰੀ ਮੰਦਰ, ਰਸਤੇ, ਅੰਗਣੇ, ਗਲੀਆਂ ਤੇ ਥੜੀਆਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਝੰਡੀਆਂ ਤੇ ਚੁੰਨੀਆਂ ਨਾਲ ਧੁੱਪ ਤੋਂ ਬਚਾਵ। ਅੰਦਰ, ਸੋਹਣੇ ਮਹਿਲ ਸਭ ਪਰਿਵਾਰਕ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ, ਜਿੱਥੇ ਹਰੀ ਦੀ ਆਪਣੀ ਨਿਪੁੰਣਤਾ ਪ੍ਰਗਟ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਟਵਸ਼ਟਰ (ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ) ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸੁੰਦਰ ਮਹਿਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਜੋ ਸ਼ੌਰੀ ਦੀ ਇੱਕ ਪਤਨੀ ਦਾ ਮਹਲ ਸੀ। ਉਹ ਮਹਲ ਮੂੰਗੇ ਦੇ ਸਤੰਭਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜਾ, ਨੀਲੇ ਪੱਥਰ ਦੀ ਫ਼ਰਸ਼, ਨੀਲੇ ਪੱਥਰ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਜ਼ਮੀਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਛੱਤਾਂ, ਜੋ ਟਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਬਣਾਈਆਂ, ਮੋਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਸੀਟਾਂ ਤੇ ਖੱਟਾਂ ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਦੰਦ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਤ। ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦਾਸੀਆਂ, ਪਰ ਗਲ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਪੁਰਸ਼, ਚੰਗੇ ਕਪੜੇ, ਪੱਟਕਾ, ਪੱਗ ਤੇ ਰਤਨ ਜੜੇ ਕੰਨ-ਬਾਲੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਮਹਿਲ ਵਿਚ ਸਨ। ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਸੀ, ਵਿਅਕੁਲ ਬਾਲਕਨੀਆਂ 'ਚ ਮੋਰ ਨੱਚ ਰਹੇ, ਧੂਪ ਤੇ ਨੈਵੇਦਯ ਰੱਖੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੀਤ ਗਾਏ। ਉੱਥੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਾਸੀਆਂ ਵਿਚ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਯੁਵਾਨੀ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿਚ ਬਰਾਬਰ, ਮਹਾਰਾਣੀ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹੱਥ ਵਾਲੀ ਚਾਮਰਾ ਨਾਲ ਸਾਤ੍ਵਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਝਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਮਹਾਨ ਧਰਮਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਸੋਫੇ ਤੋਂ ਉੱਠੇ, ਆਪਣੇ ਮੁਕੁਟਧਾਰੀ ਸਿਰ ਨੂੰ ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਚ ਨਿਵਾਇਆ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸੀਟ ਤੇ ਬੈਠਣ ਲਈ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੇ ਚਰਨ ਧੋਏ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਆਪ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਚਾਰਯ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਕਰਕੇ 'ਬ੍ਰਾਹਮਣਯਦੇਵ' ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੀਰਥ ਹੈ। ਫਿਰ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਪੁਰਾਤਨ ਨਾਰਾਇਣ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਨਰ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਵੀ ਹਨ, ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਪਰਮਾਣਿਕ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ: "ਹੇ ਭਗਵਨ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਹੜੀ ਸੇਵਾ ਕਰੀਏ?