ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕੁਝ ਦੁਸ਼ਟ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਾਣ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਕਦੇ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸੰਯਮ ਕਰਨਾ ਸਜ਼ਾ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਸ਼ੂਆਂ ਲਈ ਲਾਠੀ। ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਇਆ ਸੀ, ਯਾਦਵਾਂ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਇਹ ਮੰਦੇ, ਝਗੜਾਲੂ ਅਤੇ ਮੂੜ੍ਹ ਮਨੁੱਖ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮੇਰੀ ਉਪੇਖਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਅਪਮਾਨਜਨਕ ਬੋਲ ਬੋਲਦੇ ਰਹੇ। ਕੀ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਭੋਜਾਂ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਅਤੇ ਅੰਧਕਾਂ ਦਾ ਸ਼ਾਸਕ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਪਾਲ ਵੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ? ਜਿਸ ਨੇ ਸੁਧਰਮਾ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਅਮਰ ਲੋਕ ਤੋਂ ਪਾਰਿਜਾਤ ਵਰਖ ਲਿਆ ਕੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣਿਆ, ਉਹ ਰਾਜਸਿੰਹਾਸਨ ਲਈ ਅਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਜਿਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੀ ਦੇਵੀ ਸਿੱਧਾ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜ ਆਦਰ ਤੇ ਸਮਾਨ ਪਾਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ? ਜਿਸ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਦੇ ਮੁਕੁਟਾਂ ਉੱਤੇ ਸਜਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਭ ਤੋ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਮੈਂ ਆਪ ਬਣੇ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ੍ਰੀ ਦੇਵੀ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਹੈ—ਉਸਦੇ ਲਈ ਰਾਜਸਿੰਹਾਸਨ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ? ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਉਹ ਧਰਤੀ ਭੋਗ ਰਹੇ ਹਨ ਜੋ ਕੁਰੂਆਂ ਨੇ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜੁੱਤੀ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ ਤੇ ਕੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਮਸਤਕ ਦਾ ਮੁਕੁਟ। ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ, ਜੋ ਧਨ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ ਗੁੰਗ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਤਿੱਖੀ ਤੇ ਅਸਪਸ਼ਟ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੌਣ ਸਮਝਾ ਸਕਦਾ ਜਾਂ ਸਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, “ਅੱਜ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕੌਰਵਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ!” ਆਪਣੇ ਹਲ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਲਈ ਉਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਆਪਣੇ ਹਲ ਦੇ ਨੁਕ ਨਾਲ ਉਸਨੇ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਚੀਰਿਆ ਤੇ ਗੰਗਾ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ, ਮਾਰਨ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ। ਜਦੋਂ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਨਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ ਡਰ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਸ਼ਰਨ ਲਈ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਸੰਬ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਿਵੇਦਨ ਕੀਤਾ, “ਹੇ ਰਾਮ! ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਸਾਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ, ਅਸੀਂ ਮੂੜ੍ਹ ਤੇ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿਚ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਰਜਨ, ਪਾਲਨ ਤੇ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਨਿਰਭਰ ਹੋ ਕੇ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਰਚਦੇ ਹੋ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਤੁਹਾਡਾ ਖੇਡ ਹੈ। ਹੇ ਅਨੰਤ! ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥਾਮਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਅਦਵਿਤੀਅ ਬਚਦੇ ਹੋ। ਤੁਹਾਡਾ ਗੁੱਸਾ ਸਿੱਧਾ ਕਰਨ ਲਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਫ਼ਰਤ ਜਾਂ ਵੈਰ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਤੁਸੀਂ ਸਤੋਗੁਣ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ ਤੇ ਸਦਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਹੇ ਸਰਬਸ਼ਕਤੀਮਾਨ! ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹਾਂ।” ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਾਰੇ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ ਉਸਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਏ, ਤਾਂ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਕੇ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ, “ਡਰੋ ਨਹੀਂ।” ਫਿਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਠ ਸਾਲ ਦੇ ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਬਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜੇ ਦਿਤੇ। ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿਚ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਦਿੱਤੀਆਂ। ਇਹ ਸਭ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਵਹੁਟੀ ਸਮੇਤ, ਦੋਸਤਾਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ ਹੋ ਕੇ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਹਲਾਯੁਧਾ (ਬਲਰਾਮ) ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਪਹੁੰਚੇ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਲਈ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਕੁਰੂਆਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕਾਰਜ ਦੱਸੇ। ਅੱਜ ਵੀ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਲ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਉੱਚਾ ਖੜਾ ਹੈ, ਸਭ ਨੂੰ ਦਿਸਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਭਾਗ ਦੀ ਅਠਾਹਠਵੀਂ ਅਧਿਆਇ, “ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੀ ਜਿੱਤ,” ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਅਗਲੀ ਕਥਾ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਆਪਣੇ ਘਰੇਲੂ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਜੋ-ਜੋ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਵੇਖਣ ਲਈ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਜੀ ਉਤਸੁਕ ਹੋਏ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਨਰਕਾਸੁਰ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੇ ਅਨੇਕ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਇਹ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਈ। ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੀ ਕਿ ਇਕ ਹੀ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਇਕੋ ਸਮੇਂ ਅੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਦੋ ਸੋ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ, ਹਰ ਇਕ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖਣ ਲਈ ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੁਆਰਕਾ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਬਾਗ-ਬਗੀਚੇ ਪੂਰੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਪੰਛੀਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਝੀਲਾਂ, ਨੀਲੇ ਕਮਲ, ਕੁਮੁਦ, ਉਤਕਰਸ਼ੀਤ ਸੂਰਜਮੁਖੀ ਕਮਲ ਅਤੇ ਲੰਮੇ ਘਾਹ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਹੰਸਾਂ ਤੇ ਬਗਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਨੌ ਲੱਖ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਮਹਲ ਸਨ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪੰਨਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ। ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ, ਚੌਕ, ਮੰਡੀ, ਸਭ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਸਨ। ਮਹਲ, ਸਭਾ ਮੰਡਪ, ਅਤੇ ਦੇਵ ਮੰਦਰ, ਸੜਕਾਂ, ਅੰਗਣੇ, ਗੁਲੀਆਂ, ਥੜੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਝੰਡੇ ਤੇ ਬੈਨਰ ਧੁੱਪ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਅੰਦਰਲੇ ਭਾਗ, ਘਰ-ਘਰ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੇ, ਜਿੱਥੇ ਹਰਿ ਦੀ ਆਪਣੀ ਕਲਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਖ਼ੁਦ ਬਣਾਇਆ ਹੋਵੇ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸੁੰਦਰ ਮਹਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਜੋ ਸ਼ੌਰੀ ਦੀ ਇਕ ਪਤਨੀ ਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਮਹਲ ਮੂੰਗੇ ਦੇ ਖੰਭਿਆਂ ਤੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਨੀਲੇ ਪੱਥਰ ਦੀਆਂ ਫ਼ਰਸ਼ਾਂ, ਨੀਲੇ ਨੀਲਮ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ, ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਅਦੁੱਤੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਤਵਸ਼ਟਰ ਵਲੋਂ ਬਣੀਆਂ ਛੱਤਾਂ, ਮੋਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਆਸਨ, ਖੱਟਾਂ ਉੱਤੇ ਰਤਨ ਤੇ ਦਾਢੀ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਸੀ। ਉਸ ਮਹਲ ਵਿਚ ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿਚ ਪਰ ਅੰਗੂਠੀਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅਤੇ ਨੌਕਰ ਚੰਗੇ ਕਪੜੇ, ਪਟਕਿਆਂ, ਪੱਗਾਂ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਲੀਆਂ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ; ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬਾਲਕਨੀਆਂ ਤੇ ਮੋਰ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਧੂਪ ਤੇ ਹਵਨ ਸਮੱਗਰੀ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ ਵਿਚੋਂ, ਜੋ ਸੋਭਾ, ਜਵਾਨੀ ਤੇ ਪਹਿਰਾਵੇ ਵਿਚ ਬਰਾਬਰ ਸਨ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਣੀ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਥੇ ਵਾਲੀ ਚੰਵਰ ਨਾਲ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪੰਖਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਿਆਂ, ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਰਮਧਾਰੀ ਸਨ, ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਆਸਨ ਤੋਂ ਉਠੇ, ਆਪਣੇ ਮਸਤਕ ਉੱਤੇ ਤਾਜ ਵਾਲਾ ਸਿਰ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਵਾਇਆ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਸਨ ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਚਰਨ ਧੋਏ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਜਦਕਿ ਉਹ ਆਪ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਚਾਰਯ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਕਰਕੇ ਹੀ ਉਹ 'ਬ੍ਰਹਮਣਯਦੇਵ' ਕਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਤੀਰਥ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਲੀਲਾ ਸੰਤ ਨਾਰਦ ਅਤੇ ਦੁਆਰਕਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਕਥਾ, ਭਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।