ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਅਧਰਮਿਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਹਰਾਇਆ ਤੇ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ, ਤਦ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਖ ਕੇ ਵੀ, ਸਾਕਾਂ ਵਿਚ ਇਕਤਾ ਬਣੀ ਰਹੇ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਬੁਰਾਈ ਸਹਿ ਲਈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਵਚਨ ਕਹੇ, ਕੁਰੁ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਹ ਸੁਣ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ੌਰਯ ਅਤੇ ਬਲ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਚਲਣ ਨਾਲ, ਜੋ ਚੋਟੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਨੇ, ਉਹ ਪੈਰਾਂ ਵਿਚ ਜੁੱਤੀ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਤਾਜ ਸਜਾਉਂਦੇ ਹਨ।" ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ, "ਇਹ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਜੋ ਅਸੀਂ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਿਚ ਸੰਗਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਸੰਗਤ ਵਿਚ ਸੌਂਦੇ, ਬੈਠਦੇ ਤੇ ਖਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨ ਲਿਆ ਹੈ ਤੇ ਰਾਜਸੀ ਆਸਨ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।" ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਉਹ ਪੰਖਾ, ਚਾਮਰ, ਸ਼ੰਖ, ਚਿੱਟਾ ਛਤਰੀ, ਤਾਜ, ਸਿੰਹਾਸਨ ਤੇ ਵਿਛੌਣਾ, ਸਾਡੀ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਕਰਕੇ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ। ਹੁਣ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਰਾਜਸੀ ਸਨਮਾਨ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮਿਲ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਯਾਦਵ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਵਧੇਰੇ ਹੋਏ, ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਹੀ ਹੁਕਮ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ, ਬਿਲਕੁਲ ਲਾਜ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।" ਉਹ ਆਖਦੇ ਨੇ, "ਭਾਵੇਂ ਇੰਦਰ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਅਰਜੁਨ ਆਦਿਕ ਕੁਰੁ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਣ, ਉਹ ਵੀ ਜੰਗਲ ਦੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਛੀਨ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।" ਬਾਦਰਾਯਣ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜਾਤ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ ਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਆਈ ਮਾਣ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਹੰਕਾਰੀ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਤਿੱਖੇ ਬੋਲ ਕਹੇ ਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਨਾਗਰ ਵਿਚ ਪਰਵેશ ਕਰ ਗਏ।" ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਦੁਸ਼ਟਤਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਪਮਾਨਜਨਕ ਬਚਨ ਸੁਣਕੇ, ਅਚੁਤ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ) ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਲਾਲੀ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਵਾਰ ਵਾਰ ਬੋਲਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਇਹ ਮੰਦੇ ਲੋਕ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਾਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸੰਯਮ ਸਜ਼ਾ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਸ਼ੂਆਂ ਲਈ ਡੰਡਾ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਇਥੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਯਾਦਵ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਵੀ ਮੰਨ ਲਿਆ ਸੀ। ਪਰ ਇਹ ਮੰਦੇ, ਝਗੜਾਲੂ, ਮੂਰਖ ਲੋਕ ਵਾਰ ਵਾਰ ਮੈਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਅਪਮਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਕੀ ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਜੋ ਭੋਜ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਤੇ ਅੰਧਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਪਾਲ ਵੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰਾਜਸੀ ਆਸਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ? ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੁਧਰਮਾ ਸਭਾ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਪਾਰਿਜਾਤ ਵృਖ ਅਮਰ ਲੋਕ ਤੋਂ ਲਿਆ ਕੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣਿਆ, ਉਹ ਰਾਜਸੀ ਆਸਨ ਦੇ ਅਯੋਗ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਸਿੱਧਾ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਰਾਜਸੀ ਸਨਮਾਨਾਂ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ?" "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਸਾਰੇ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਦੇ ਤਾਜਾਂ ਉੱਤੇ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਮੈਂ (ਬਲਰਾਮ) ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਹਾਂ, ਤੇ ਸ੍ਰੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੰਮੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਰਾਜਸੀ ਆਸਨ ਕੀ ਹੋਇਆ?" "ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਉਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਰਹੇ ਹਨ ਜੋ ਕੁਰੁਆਂ ਨੇ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜੁੱਤੀ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ ਤੇ ਕੁਰੁਆਂ ਨੂੰ ਤਾਜ।" "ਧਨ ਨਾਲ ਮਸਤ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਤੇ ਕਰਕਸ਼ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਦੀ ਸੁਣਦੇ ਨਹੀਂ।" ਇਸ ਉੱਤੇ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ, "ਅੱਜ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕੌਰਵਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ!" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹਲ ਫੜਿਆ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁਆਹ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਜਿਹਾ ਉਠ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਹਲ ਦੇ ਨੁੱਕ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਸਨੂੰ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਘਸੀਟਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਸ਼ਹਿਰ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ ਡਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਬਚਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਸੰਬਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਰਾਮ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਸਾਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ, ਅਸੀਂ ਮੂਰਖ ਤੇ ਭਟਕੇ ਹੋਏ ਹਾਂ।" "ਸਿਰਫ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹੋ, ਜੋ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਰਹੇ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਪਾਲਨਾ ਤੇ ਲਯਾ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਜਗਤ ਤੁਹਾਡਾ ਖੇਡ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹੋ।" "ਹੇ ਅਨੰਤ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ੀਸ਼ ਉੱਤੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਜਦ ਸੰਸਾਰ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਅਦਵਿਤੀਯ ਬਚਦੇ ਹੋ।" "ਤੁਹਾਡਾ ਗੁੱਸਾ ਜਗਤ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਲਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਫ਼ਰਤ ਜਾਂ ਵੈਰ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਸਤ੍ਵ ਗੁਣ ਨੂੰ ਥਾਮਦੇ ਹੋ ਤੇ ਸਦਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ।" "ਸਾਨੂੰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਸਾਰੇ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇ ਧਾਰਕ, ਅਵਿਨਾਸੀ, ਜਗਤ ਦੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟਾ ਹੋ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹਾਂ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਜਦ ਉਹ ਸਾਰੇ ਡਰੇ ਤੇ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਏ, ਤਾਂ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਭੈਤਾ ਦਿੰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, 'ਡਰੋ ਨਹੀਂ।'" ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਉਪਹਾਰ ਵਜੋਂ ਸੱਠ ਸਾਲ ਦੇ ਹਾਥੀ ਤੇ ਬਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜੇ ਦਿੱਤੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ (ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗਲ ਵਿਚ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਸਨ) ਵੀ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਇਹ ਸਭ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਾਤ੍ਵਤਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਪ੍ਰਭੂ (ਬਲਰਾਮ ਜੀ) ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਵਹੁਟੀ ਨਾਲ, ਮਿਤ੍ਰਾਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਪਰਤ ਗਏ। ਫਿਰ ਹਲਾਯੁਧ (ਬਲਰਾਮ ਜੀ) ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਸਾਕਿਆਂ ਲਈ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਬ ਕੁਰੁਆਂ ਵਿਚ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਅੱਜ ਵੀ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਦੱਖਣ ਵਿਚ ਉੱਚਾ ਖੜਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਵਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਉੱਤਰ ਭਾਗ ਦੇ ਅਠਾਹਠਵੇਂ ਅਧਿਆਇ 'ਹਲ ਦੁਆਰਾ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਦੀ ਜਿੱਤ' ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਜਦ ਨਾਰਦ ਮੁਨੀ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਨਰਕਾਸੁਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਅਨੇਕ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਹ ਵਿਲੱਖਣ ਘਟਨਾ ਦੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋਏ। ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੀ ਕਿ ਇਕ ਹੀ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਇਕ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਅੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਦੋ ਸੌ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਦਵਾਰਕਾ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਬਾਗ-ਬਗੀਚੇ ਪੂਰਨ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਪੰਛੀਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਸਰੋਵਰ ਨੀਲੇ ਕਮਲ, ਕੁਮੁਦ, ਦਿਨ-ਉੱਗਣ ਵਾਲੇ ਕਮਲ ਤੇ ਪਦਮਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉੱਚੇ ਘਾਹ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਹੰਸਾਂ ਤੇ ਸਾਰਸਾਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਨੌ ਲੱਖ ਮਹਲ ਸੀਸਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਵੱਡੇ ਪੰਨਿਆਂ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ। ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਰਸਤੇ, ਗਲੀਆਂ, ਚੌਕ, ਬਾਜ਼ਾਰ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਨ। ਸੁੰਦਰ ਹਾਲ, ਸਭਾ-ਭਵਨ, ਤੇ ਦੇਵ-ਮੰਦਰ ਸਨ। ਰਸਤੇ, ਅੰਗਣੇ, ਗਲੀਆਂ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਝੰਡੇ ਤੇ ਬੈਨਰ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਾਪ ਤੋਂ ਬਚਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਮਹਿਮਾ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਘਰੇਲੂ ਲੀਲਾ ਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਨਾਰਦ ਜੀ ਦਵਾਰਕਾ ਆਏ।