ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਰਾਮ ਜੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਵਿਵਾਦਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਨੇਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਚਾਹਿਆ ਕਿ ਕੁਰੂਆਂ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਟਕਰਾਅ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਜੀ ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ 'ਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਚਾਨਣ ਵਿਚ ਚੰਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵੱਲ ਚਲੇ। ਜਦ ਉਹ ਗਜਹਵਯਾ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਬਾਹਰੀ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਠਹਿਰੇ ਅਤੇ ਉਧਵ ਨੂੰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਖੇਰੀਅਤ ਪੁੱਛਣ ਲਈ ਭੇਜਿਆ। ਉਧਵ ਨੇ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਬਾਹਲਿਕ ਅਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਪਹੁੰਚਣ ਦੀ ਸੁਚਨਾ ਦਿੱਤੀ। ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਾਮ ਜੀ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਤਿ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ ਹਨ, ਆਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੁਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਮਿਲਣ ਸਮੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗਊ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਆਦਿ ਪੂਜਾ ਲਈ ਦਿੱਤੇ। ਜੋ ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਖੇਰੀਅਤ ਮਿਲੀ ਅਤੇ ਆਪ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੇਰੀਅਤ ਪੁੱਛੀ, ਫਿਰ ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਨਿਸ਼ੰਕ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਸੁਣੋ ਅਤੇ ਬਿਨਾ ਦੇਰੀ ਪੂਰਾ ਕਰੋ। ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਧਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਅਧਰਮੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ, ਜਦ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਮੈਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਏਕਤਾ ਲਈ ਇਹ ਸਭ ਸਹਿ ਲਿਆ।" ਕੁਰੂਆਂ ਨੇ ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਬਹਾਦਰ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰੇ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਰਗੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਹੰਕਾਰ ਭਰੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ, "ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ! ਕਾਲ ਦੇ ਅਟੱਲ ਵਹਾਅ ਨਾਲ, ਜੋ ਚੋਟੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੁੱਤੀਆਂ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸਿਰ 'ਤੇ ਤਾਜ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਜੋ ਨੌਜਵਾਨੀ, ਸਾਂਝੇ ਪਲੰਗ, ਸੀਟਾਂ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜਸੀ ਸੀਟਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਹ ਚੰਵਰ, ਪੱਖਾ, ਸ਼ੰਖ, ਚਿੱਟਾ ਛਤਰ, ਤਾਜ, ਸਿੰਘਾਸਨ, ਪਲੰਗ—ਸਭ ਕੁਝ ਸਾਡੇ ਅਣਦੇਖੇ ਕਰਨ ਕਰਕੇ ਮਾਣ ਰਹੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜਸੀ ਆਦਰ ਮਿਲਣੇ ਬਸ ਕਰੋ; ਇਹ ਉਹੀ ਯਾਦਵ ਹਨ ਜੋ ਸਾਡੇ ਉਪਕਾਰ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਹੋਏ, ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਹੀ ਅਣਡਿੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਹੁਕਮ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਵੀ ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਅਰਜੁਨ ਆਦਿਕ ਕੁਰੂਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ ਉਹ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦੇ ਜੋ ਦਿੱਤਾ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਸ਼ਿਕਾਰ ਖਿੱਚ ਲੈ ਜਾਵੇ।" ਬਾਦਰਾਯਣ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ, ਜੋ ਜਨਮ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ ਅਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਰਵੀਲਾ ਕਰ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਕੜਵੇ ਬਚਨ ਕਹੇ ਅਤੇ ਉਹ ਅਸਭਿਆ ਲੋਕ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ।" ਕੁਰੂਆਂ ਦੀ ਬੁਰਾਈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਿੰਦਿਆਸਪਦ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਚੁਤ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਕ੍ਰੋਧਤ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਤਕਣਾ ਔਖਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਵਾਰ ਵਾਰ ਬੋਲਣ ਲੱਗ ਪਏ, "ਇਹ ਮੰਦਬੁੱਧੀ, ਅਹੰਕਾਰੀ, ਵਿਵਾਦੀ ਲੋਕ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਸਜ਼ਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਸ਼ੂਆਂ ਲਈ ਛੜੀ। ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਯਾਦਵਾਂ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੀ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਇਹ ਮੂਰਖ, ਵਿਵਾਦੀ, ਬੁਰੇ ਲੋਕ ਵਾਰ ਵਾਰ ਮੇਰੀ ਉਪੇਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਅਪਮਾਨਜਨਕ ਬਚਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਕੀ ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਜੋ ਭੋਜ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਅਤੇ ਅੰਧਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਪਾਲ ਵੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਰਾਜਸੀ ਆਦਰ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ? ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੁਧਰਮਾ ਸਭਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਪਾਰਿਜਾਤ ਵ੍ਰਿਖ ਅਮਰ ਲੋਕ ਤੋਂ ਲਿਆ, ਉਹ ਰਾਜਸੀ ਸੀਟ ਦੇ ਅਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਖੁਦ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਰਾਜਸੀ ਆਦਰ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ? ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚਰਨ-ਧੂੜ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਦੇ ਤਾਜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ 'ਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਸਦੀਓਂ ਤੱਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਰਾਜਸੀ ਸੀਟ ਕਿੱਥੇ?" "ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਉਹ ਧਰਤੀ ਮਾਣ ਰਹੇ ਹਨ ਜੋ ਕੁਰੂਆਂ ਨੇ ਦਿੱਤੀ, ਅਸੀਂ ਜੁੱਤੀ ਵਰਗੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਕੁਰੂ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਤਾਜ ਹਨ। ਪਰ ਜੋ ਲੋਕ ਧਨ ਦੇ ਨਸ਼ੇ 'ਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਗਲਤ ਅਤੇ ਰੁੱਖੇ ਬਚਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੌਣ ਸਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਸਮਝਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਮ ਜੀ ਕ੍ਰੋਧਤ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ, "ਅੱਜ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕੌਰਵਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ!" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹਲ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਲਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਲ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਗੰਗਾ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਸ਼ਹਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਜਹਾਜ਼ ਭਵੰਡਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚਿਆ ਗਿਆ, ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਡਰ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਜੀਵਨ ਦੀ ਆਸ ਨਾਲ, ਕੌਰਵਾਂ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਲਕਸ਼ਮਣਾ ਅਤੇ ਸੰਬਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਰਾਮ ਜੀ ਕੋਲ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਏ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਰਾਮ, ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਸਾਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ, ਅਸੀਂ ਮੂਰਖ ਅਤੇ ਗੁਮਰਾਹ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਆਸਰੇ ਦੇ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਪਾਲਣਾ ਅਤੇ ਸੰਹਾਰ ਦੇ ਕਾਰਣ ਹੋ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਗਿਆਨੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਤੁਹਾਡਾ ਖੇਡਣ ਦਾ ਖੇਡ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਥਾਮਦੇ ਹੋ; ਜਦ ਸੰਸਾਰ ਲੀਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹੋ।" "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡਾ ਕ੍ਰੋਧ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਾਉਣ ਲਈ ਹੈ, ਨਫ਼ਰਤ ਜਾਂ ਇਰਖਾ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਸਤੋਗੁਣ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਸਦਾ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਉਤਸ਼ੁਕ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ। ਹੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇ ਧਾਰੀ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਿਯਤਾ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹਾਂ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਡਰੇ, ਕੰਬਦੇ ਅਤੇ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੱਤੀ, ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, 'ਡਰੋ ਨਾ।'" ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਸ਼ਰਧਾ-ਸਮਰਪਣ ਵਜੋਂ ਸੱਠ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਬਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜੇ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਰਥ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਗਲਿਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਦਾਸੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੁੱਤਰੀ-ਵਹੂ ਸਮੇਤ, ਦੋਸਤਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਹਲਾਯੁਧ (ਬਲਰਾਮ) ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰੇ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਲਈ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਦਿਲੀ ਨਾਲ। ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੁਰੂਆਂ ਵਿਚ ਹੋਈਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਇਆ।