ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਕੁਰੁਆਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਸੰਬਾ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਰਥ ਖੋਹ ਲਿਆ। ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵਾਨੇ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨਾਲ ਪਰਵਿਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਤੋਂ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨੂੰ ਕਾਫੀ ਗੁੱਸਾ ਆਇਆ। ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਕੁਰੁਆਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾਉਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਪਰ ਰਾਮਾ ਜੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਵਿਵਾਦਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਨੇਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਕੇ, ਕੁਰੁਆਂ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀ। ਰਾਮਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ 'ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕੁਲ ਦੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਨਾਲ, ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿਚ, ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ। ਗਜਹਵਯਾ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਰਾਮਾ ਬਾਹਰੀ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਠਹਿਰੇ ਅਤੇ ਉਧਵ ਨੂੰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨਾਲ ਹਾਲ-ਚਾਲ ਪੁੱਛਣ ਲਈ ਭੇਜਿਆ। ਉਧਵ ਨੇ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਬਾਹਲਿਕ ਅਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਰਵਾਇਤੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਰਾਮਾ ਦੀ ਆਮਦ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਦਿੱਤੀ। ਰਾਮਾ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਮਿੱਤਰ ਸੀ, ਆਇਆ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੁਰੁਆਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਮਾ ਦੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਮਾ ਨੂੰ ਗਾਂ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਪੂਜਾ ਲਈ। ਜੋ ਰਾਮਾ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਲਰਾਮਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਨਵਾਇਆ। ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਖ਼ੈਰ-ਮੰਗੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਤੇ ਹਾਲ-ਚਾਲ ਪੁੱਛ ਕੇ, ਰਾਮਾ ਨੇ ਨਿੱਘੜਕ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ: "ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜੋ ਹੁਕਮ ਦੇਣ, ਉਹ ਤੁਸੀਂ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਸੁਣੋ ਅਤੇ ਤੁਰੰਤ ਪੂਰਾ ਕਰੋ। ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਹੋ ਕੇ, ਧਾਰਮਿਕ ਨੂੰ ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ, ਜਿੱਤ ਕੇ; ਮੈਂ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਏਕਤਾ ਲਈ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਕੁਰੁਆਂ ਨੇ ਬਲਰਾਮਾ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀ, ਵੀਰਤਾ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣੇ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਨ। "ਵਾਹ! ਕਿੰਨਾ ਅਜੀਬ ਹੈ! ਸਮੇਂ ਦੀ ਰੋਕ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਚੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਜੁੱਤੀ ਪਹਿਨਦਾ, ਤੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਤਾਜ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।" "ਇਹ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਜੋ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਹੀ ਖੱਟ, ਬੈਠ, ਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਸਾਂਝਾ ਕਰਦੇ, ਹੁਣ ਸਾਡੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜਸੀ ਆਸਨ ਦਿੱਤੇ।" "ਉਹ ਪੰਖਾ, ਚਵਰ, ਸ਼ੰਖ, ਚਿੱਟਾ ਛਤਰੀ, ਤਾਜ, ਰਾਜ-ਆਸਨ ਤੇ ਸੇਜ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਸਾਡੀ ਅਣਦੇਖੀ ਕਰਕੇ।" "ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜਸੀ ਸਨਮਾਨ ਮਿਲਣ ਬਹੁਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦਾਨੀ ਦੁਆਰਾ ਦਿੱਤਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸੱਪਾਂ ਲਈ; ਇਹ ਯਾਦਵ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਨਾਲ ਵਧੇ, ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਨਿਰਲੱਜ ਹੋ ਕੇ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।" "ਇੰਦਰ ਵੀ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਰੁਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਨਾ ਦਿੱਤੀ ਵਸਤੂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਲੈ ਸਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਸ਼ਿਕਾਰ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ?" ਸ਼੍ਰੀ ਬਾਦਰਾਯਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਜਨਮ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਹੰਕਾਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਹੰਕਾਰੀ ਹੋ ਗਏ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ; ਰਾਮਾ ਨੂੰ ਕਰੜੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਅਸਭਿਆ ਲੋਕ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।" ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਬੁਰਾਈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਿੰਦਕ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਚੂਤ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਦਿਖਣ ਲਈ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਹੱਸ-ਹੱਸ ਕੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਬੋਲਿਆ: "ਇਹ ਦੁਸ਼ਟ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸਹਿਣ ਸ਼ਕਤੀ ਸਜ਼ਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਸ਼ੂ ਲਈ ਲਾਠੀ।" "ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਆਇਆ, ਯਾਦਵਾਂ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਕੇ।" "ਇਹ ਮੂੜ, ਝਗੜਾਲੂ, ਦੁਸ਼ਟ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮੇਰੀ ਅਣਦੇਖੀ ਕਰਦੇ ਤੇ ਨਿੰਦਕ ਬੋਲਦੇ, ਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।" "ਕੀ ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਜੋ ਭੋਜ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਤੇ ਅੰਧਕਾਂ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਵਾਮੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ-ਪਾਲ ਵੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਰਾਜ-ਆਸਨ ਲਈ ਅਯੋਗ ਹੈ?" "ਜਿਸ ਨੇ ਸੁਧਰਮਾ ਸੱਭਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਰੁੱਖ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਲਿਆ, ਉਹ ਰਾਜ-ਆਸਨ ਲਈ ਅਯੋਗ ਨਹੀਂ।" "ਜਿਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਖੁਦ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜ-ਸਨਮਾਨ ਤੇ ਰਾਜ-ਸਾਮਗਰੀ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ।" "ਜਿਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਸਭ ਲੋਕ-ਪਾਲਾਂ ਦੇ ਤਾਜ 'ਤੇ ਆਉਂਦੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਜੋਂ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ; ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਮੈਂ, ਉਸ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ—ਰਾਜ-ਆਸਨ ਕਿੱਥੇ?" "ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਕੁਰੁਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਜੁੱਤੀ ਵਾਂਗ, ਕੁਰੁ ਤਾਜ ਵਾਂਗ ਸਿਰ 'ਤੇ।" "ਕੌਣ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਜਾਂ ਸਿੱਖਾ ਸਕਦਾ, ਜੋ ਧਨ ਨਾਲ ਮਸਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਗਲਤ ਤੇ ਕਰੜੇ, ਹੰਕਾਰ ਤੇ ਨਸ਼ੇ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ?" ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਰਾਮਾ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ, "ਅੱਜ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕੌਰਵਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ!" ਆਪਣਾ ਹਲ ਫੜ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਵਾਂਗ ਉਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਹਲ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ, ਰਾਮਾ ਨੇ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਗੰਗਾ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ, ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ। ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਘੁਮਣ ਵਾਲੀ ਕਿਸ਼ਤੀ ਵਾਂਗ ਚੱਕਰ ਲਾ ਰਹੀ ਸੀ; ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ, ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਡਰ-ਡਰ ਕੇ ਥਰ-ਥਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗੇ। ਜੀਵਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਕੌਰਵਾਂ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ, ਰਾਮਾ ਦੇ ਅੱਗੇ ਆਏ, ਲਕਸ਼ਮਣਾ ਤੇ ਸੰਬਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। "ਹੇ ਰਾਮਾ, ਸਭ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਅਸੀਂ ਮੂਰਖ ਤੇ ਭਟਕੇ ਹੋਏ, ਸਾਡੀ ਭੂਲ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ।" "ਤੁਸੀਂ ਹੀ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਆਸਰੇ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਪਾਲਣ ਤੇ ਲੀਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸੰਸਾਰ ਤੁਹਾਡਾ ਖੇਡ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਖੇਡਦੇ ਹੋ।" "ਤੁਸੀਂ ਹੀ, ਹੇ ਅੰਤਹੀਨ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤਾਜ 'ਤੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਕੇ ਥੰਭਦੇ ਹੋ; ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਸੰਸਾਰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰ ਲੈਂਦੇ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਬਚਦੇ ਹੋ, ਅਦਵਿਤੀਯ ਤੇ ਅਤੁਲ।" "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡਾ ਗੁੱਸਾ ਵਿਸ਼ਵ-ਸਿੱਖਿਆ ਲਈ ਹੈ, ਨਫ਼ਰਤ ਜਾਂ ਈਰਖਾ ਲਈ ਨਹੀਂ; ਤੁਸੀਂ ਸਤਵ ਗੁਣ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੀਵਨ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਤਤਪਰ ਹੋ।" "ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇ ਧਾਰਕ, ਅਵਿਨਾਸੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਤਾ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਆਏ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਸ਼ਰਨ ਆਏ, ਡਰੇ ਹੋਏ, ਕੰਬਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਲਰਾਮਾ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਚਿੰਤਤਾ ਦਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਡਰੋ ਨਾ!'" ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਟੋਹਣ ਵਜੋਂ ਸੱਠ ਸਾਲ ਦੇ ਹਾਥੀ, ਅਤੇ ਬਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜੇ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਕੁੜੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਲ 'ਚ ਹਾਰ ਨਹੀਂ, ਦਿਤੀਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਸੀ।