ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਦੁਵਿਵਿਦ ਬਨਰ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਤੋਹੀਨ ਦਿਖਾਈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਅੰਗ ਨਾਲ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਸਭ ਵੇਖ ਕੇ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਕ੍ਰੋਧ ਆ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਗਦਾ ਤੇ ਹਲ ਉਠਾ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਦੁਵਿਵਿਦ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਾਲ ਦਰਖਤ ਜਮੀਨ ਤੋਂ ਉਖਾੜ ਲਿਆ। ਉਹ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਵੱਲ ਵਧਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਦਰਖਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮਾਰਿਆ, ਪਰ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਜੀ ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਖੜੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਉੱਤੇ ਤੋਂ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਵੀ ਕੋਈ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾ ਪਵੇ। ਫਿਰ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਉਹ ਦਰਖਤ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਗਦੇ ਨਾਲ ਦੁਵਿਵਿਦ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਵੱਜ ਮਾਰੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਖੋਪੜੀ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਤੇ ਲਹੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਪਰ ਦੁਵਿਵਿਦ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਲਾਲ ਗੇਰੂ ਲੱਗਣ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਚੋਟ ਦੀ ਕੋਈ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਹੋਰ ਇੱਕ ਦਰਖਤ ਉਖਾੜਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਤੇ ਫਿਰ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਉਹ ਦਰਖਤ ਵੀ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ’ਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਦੁਵਿਵਿਦ ਨੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਹੋਰ ਦਰਖਤ ਉਖਾੜ ਕੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਹਰ ਵਾਰੀ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੌ-ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ’ਚ ਵੰਡ ਦਿਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਤੱਕ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦਰਖਤ ਖਤਮ ਨਾ ਹੋ ਗਏ, ਇਹ ਲੜਾਈ ਚੱਲਦੀ ਰਹੀ। ਫਿਰ ਦੁਵਿਵਿਦ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵੜ੍ਹਾ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੀ, ਪਰ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਦੇ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪੱਥਰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਚੱਕਣ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿਤੇ। ਫਿਰ ਉਸ ਬਨਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਤਣੀਆਂ ਵਾਂਗ ਮੋੜ ਕੇ ਮੁੱਕੇ ਬਣਾਏ ਤੇ ਰੋਹਣੀਪੁਤਰ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਚੋਟ ਮਾਰੀ। ਪਰ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹਲ ਤੇ ਗਦਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਹੱਡੀ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਪਾਇਆ। ਦੁਵਿਵਿਦ ਲਹੂ ਉਗਲਦਾ ਹੋਇਆ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਡਿੱਗਿਆ, ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਗਈ, ਦਰਖਤ ਵੀ ਹਿੱਲ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਹਾੜ ਹਵਾ ਨਾਲ ਕੰਬ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਨੌਕਾ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ "ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ!", "ਨਮੋ", "ਸ਼ਾਬਾਸ਼!" ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੁਵਿਵਿਦ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਲਾਹੀ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, "ਦੁਵਿਵਿਦ ਵਧ" ਨਾਮਕ ਸਤਸਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਅਗਲੀ ਘਟਨਾ ਵਿੱਚ, ਸਾਂਭਾ ਦੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਗੱਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਵਲੋਂ ਹਸਤੀਨਾਪੁਰ ਨੂੰ ਖਿੱਚਣ ਦੀ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਕੌਰਵ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਇਹ ਮੁੰਡਾ ਬਹੁਤ ਬਦਤਮੀਜ਼ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਅਣਮਨਜ਼ੂਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਇਸ ਨੇ ਸਾਡੀ ਧੀ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਗਿਆ।" ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਆਓ, ਇਸ ਗੁਸਤਾਖ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹੀਏ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਕੀ ਕਰ ਲੈਣਗੇ? ਉਹ ਤਾਂ ਉਹੀ ਧਰਤੀ ਭੋਗ ਰਹੇ ਹਨ ਜੋ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਸਾਡੀ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਨਾਲ। ਜੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾਣ ਸੁਣ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆਉਣਗੇ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇਗਾ ਤੇ ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਬੂ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਵਾਂਗ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਰਨ, ਸ਼ਲ, ਭੂਰੀ, ਯਜ੍ਨਕੇਤੁ ਅਤੇ ਸੁਯੋਧਨ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਸਾਂਭਾ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉਸਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਾਂਭਾ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਰਥੀ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਇਕੱਲਾ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, "ਰੁਕੋ! ਰੁਕੋ!" ਚੀਕਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨ ਆਦਿਕ ਉਸ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਇਸ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਥੀ ਸੀ, ਇਹ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਛੋਟੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ, ਛੇਵਾਂ ਰਥੀਆਂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਰਨ ਵੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਇਕ-ਇਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਰਥੀਆਂ ਦੇ ਸਾਰਥੀਆਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਥ ਰਹਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ: ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰ ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ, ਇਕ ਨਾਲ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਹੋਰ ਇਕ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਅਤੇ ਸਾਂਭਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜੇਤੂ ਕੌਰਵ ਹਸਤੀਨਾਪੁਰ ਵਲ ਪਰਤ ਆਏ। ਜਦ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ ਅਤੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਕੌਰਵਾਂ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲੇ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਪਰ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ, ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸਬੰਧੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਬਜ਼ੁਰਗ ਲੈ ਕੇ, ਚੰਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਾਰੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਹਸਤੀਨਾਪੁਰ ਵੱਲ ਚਲੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗਜਾਵਯਾ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਬਾਹਰੀ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਵਿਹਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਧਵ ਨੂੰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਕੋਲ ਸੁਨੇਹਾ ਲੈ ਕੇ ਭੇਜਿਆ। ਉਧਵ ਨੇ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਅੰਬਿਕਾ ਨੰਦਨ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਬਾਹਲਿਕ ਅਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਸੂਚਨਾ ਦਿੱਤੀ। ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿਤਰ ਬਲਰਾਮ ਆਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ੁਭ ਉਪਹਾਰ ਲੈ ਕੇ ਮਿਲਣ ਆਏ। ਮੁਲਾਕਾਤ ਦੌਰਾਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧੋਣ ਲਈ ਗਾਉ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਭੇਟ ਕੀਤਾ। ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਅੱਗੇ ਮਸਤਕ ਝੁਕਾ ਗਏ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਬੰਧੀਆਂ ਦੀ ਖੈਰ-ਅਫ਼ੀਅਤ ਪੁੱਛੀ। ਇਸ ਉਪਰੰਤ, ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਬਾਤ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਭੂਪਤੀ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਜੋ ਆਦੇਸ਼ ਦੇਣ, ਉਹ ਤੁਸੀਂ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਸੁਣੋ ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਦੇਰੀ ਦੇ ਪੂਰਾ ਕਰੋ। ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਹੋ, ਫਿਰ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਧਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਅਧਰਮੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਜਿੱਤ ਕੇ, ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਮੈਂ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਸਬੰਧਾਂ ਦੀ ਏਕਤਾ ਲਈ ਸਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਕੌਰਵ, ਜਦ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਪਰਾਕ੍ਰਮੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਰਗੇ ਬਚਨ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਚਰਚਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ: "ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ! ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਟਲ ਚੱਕਰ ਨਾਲ, ਜੋ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੁੱਤੀ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮੋਰ ਮੁਕੁਟ ਸਜਾਉਂਦਾ ਹੈ।" ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਇਹ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਾਡੀ ਉਮਰ ਦੀ ਗੱਲਾਂ, ਸਾਡਾ ਸੰਗ, ਸਾਡੀਆਂ ਖੱਟਾਂ, ਬੈਠਕਾਂ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਸਾਂਝਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜਸੀ ਆਸਨ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਚਮਚਮਾਉਂਦੇ ਪੱਖੇ, ਚੰਵਰ, ਸ਼ੰਖ, ਚਿੱਟਾ ਛਤਰ, ਮੁਕੁਟ, ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਖੱਟ—all ਸਾਡੀ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਨਾਲ ਭੋਗ ਰਹੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਘਟਨਾਵਾਂ ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਪੰਨਿਆਂ ’ਤੇ ਲਿਖੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਮ, ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਟਕਰਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅਖੀਰਕਾਰ, ਵੱਡੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਲੀਲਾ ਅਤੇ ਨਿਆਂ ਹੀ ਸਤ੍ਯ ਦੀ ਜਿੱਤ ਕਰਾਉਂਦੇ ਹਨ।