ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਬੁਰਾ ਬਾਂਦਰ ਇੱਕ ਦਰੱਖਤ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਉਹ ਦਰੱਖਤ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਹਿਲਾਉਂਦਾ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਆਪਣੀ ਵੱਲ ਖਿੱਚਦਾ। ਉਸ ਬਾਂਦਰ ਦੀ ਇਹ ਬੇਅਦਬੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਬਾਲਰਾਮ ਜੀ ਦੀਆਂ ਸਾਥਣੀਆਂ, ਖੇਡਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਹੱਸਣ-ਮਸਤੀਆਂ ਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਹੱਸ ਪਈਆਂ। ਬਾਂਦਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੰਸੀ ਦਾ ਮਖੌਲ ਉਡਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਡਲੇ ਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸੁੱਟੀਆਂ, ਆਪਣੀ ਪਿੱਠ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚਿੜਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਰਾਮਾ ਜੀ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਬਾਲਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਵਜਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹਨ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਪੱਥਰ ਚੱਕ ਕੇ ਬਾਂਦਰ ਵੱਲ ਸੁੱਟਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਚਤਰ ਬਾਂਦਰ ਨੇ ਉਹ ਪੱਥਰ ਚਕਮਾ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਮਦਿਰਾ ਦਾ ਘੜਾ ਫੜ ਲਿਆ। ਬਾਂਦਰ ਨੇ ਉਹ ਘੜਾ ਫੜ ਕੇ ਬਾਲਰਾਮ ਜੀ ਦਾ ਮਖੌਲ ਉਡਾਇਆ, ਹੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟਤਾ ਨਾਲ ਉਹ ਘੜਾ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਨਾਲ ਹੀ, ਬਾਲਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਵੀ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਬਾਂਦਰ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਬਾਲਰਾਮ ਜੀ ਉੱਤੇ ਹਾਵੀ ਹੋਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਬੇਅਦਬੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਆਸ-ਪਾਸ ਦੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਈ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਬਾਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਗਦਾ ਤੇ ਹਲ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਪਰ ਦ੍ਵਿਵਿਦਾ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਬਾਂਦਰ ਸੀ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਦਰੱਖਤ ਉਖਾੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਦਰੱਖਤ ਬਾਲਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮਾਰਿਆ। ਪਰ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਜੀ, ਉਚੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਅਡੋਲ ਖੜੇ ਰਹੇ। ਬਾਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਉਹ ਦਰੱਖਤ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਗਦੇ ਨਾਲ ਦ੍ਵਿਵਿਦਾ ਉੱਤੇ ਵੱਜਾ ਮਾਰਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਖੋਪੜੀ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਤੇ ਲਹੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਪਰ ਦ੍ਵਿਵਿਦਾ, ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਲਾਲ ਮਿੱਟੀ ਲੱਗਣ ਵਰਗਾ, ਉਸ ਵੱਜ ਨੂੰ ਪਰवाह ਨਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਫੇਰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਦਰੱਖਤ ਉਖਾੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਦਰੱਖਤ ਫੇਰ ਬਾਲਰਾਮ ਜੀ ਉੱਤੇ ਵੱਜਿਆ, ਪਰ ਬਾਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਫੇਰ ਦ੍ਵਿਵਿਦਾ ਨੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਦਰੱਖਤ ਚੱਕ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੱਜਿਆ, ਉਹ ਵੀ ਬਾਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਸੈਂਕੜੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦ੍ਵਿਵਿਦਾ ਬਾਲਰਾਮ ਜੀ ਨਾਲ ਲੜਦਾ ਗਿਆ ਤੇ ਹਰ ਵਾਰੀ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਦਰੱਖਤ ਤਬਾਹ ਹੁੰਦਾ ਗਿਆ। ਆਖ਼ਰ, ਉਸ ਨੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦਰੱਖਤ ਉਖਾੜ ਲਏ ਅਤੇ ਉਹ ਜੰਗਲ ਦਰੱਖਤ ਰਹਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਬਾਲਰਾਮ ਜੀ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਕਰਕੇ, ਦ੍ਵਿਵਿਦਾ ਨੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਪਰ ਬਾਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪੱਥਰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਖਜੂਰ ਦੇ ਤਣਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲੰਬਾ ਕਰਕੇ ਮੁੱਕੇ ਬਣਾਏ ਅਤੇ ਰੋਹਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਬਾਲਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਜਾ ਮਾਰਿਆ। ਪਰ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਬਾਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹਲ ਤੇ ਗਦਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਕਲ੍ਹੀ ਉੱਤੇ ਦਬਾਉ ਕੀਤਾ। ਦ੍ਵਿਵਿਦਾ ਮੂੰਹੋਂ ਲਹੂ ਉਗਲਦਾ ਹੋਇਆ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਡਿੱਗਿਆ, ਧਰਤੀ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਦਰੱਖਤ ਵੀ ਕੰਬੇ। ਹੇ ਕੁਰੂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਇਹ ਐਸਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਨੌਕਾ ਥਰਥਰਾ ਜਾਂਦੀ ਹੋਵੇ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ 'ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ!', 'ਨਮੋ!', 'ਸ਼ਾਬਾਸ਼! ਸ਼ਾਬਾਸ਼!' ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਆਉਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਪੀੜ੍ਹਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦ੍ਵਿਵਿਦਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਬਾਲਰਾਮ ਜੀ, ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ। ਇਥੇ, ਦ੍ਵਿਵਿਦਾ ਵਧ ਦੇ ਸਤੱਠਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ, ਜੋ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ 'ਦ੍ਵਿਵਿਦਾ ਵਧ' ਨਾਮਕ ਹੈ, ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ। ਅਗਲੇ ਚਰਿਤਰ ਵਿੱਚ, ਸੰਬਾ ਦਾ ਵਿਆਹ ਅਤੇ ਬਾਲਰਾਮ ਜੀ ਵਲੋਂ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਨੂੰ ਘਸੀਟਣ ਦੀ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਸਬੰਧ ਵਿੱਚ, ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਮੁੰਡਾ ਬਦਤਮੀਜ਼ ਹੈ; ਸਾਡੀ ਮਨ-ਨਾਮੰਜ਼ੂਰ ਧੀ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਚੱਕ ਲੈ ਗਿਆ।" ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਆਓ ਇਸ ਬੇਅਦਬ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਈਏ; ਵ੍ਰਿਸ਼ਣਿ ਕੀ ਕਰਨਗੇ? ਉਹ ਤਾਂ ਉਹੀ ਧਰਤੀ ਭੋਗ ਰਹੇ ਹਨ ਜੋ ਅਸੀਂ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਹੈ।" "ਜੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣਿ ਸੁਣ ਲੈਂ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਉਹ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਵਾਂਗ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਰਣ, ਸ਼ਲ, ਭੂਰੀ, ਯਜ੍ਨਕੇਤੁ ਅਤੇ ਸੁਯੋਧਨ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ, ਸੰਬਾ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੰਬਾ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਇਕੱਲਾ ਖੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਹੋਏ ਕੌਰਵਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਇਛਾ ਨਾਲ, "ਰੁੱਕੋ! ਰੁੱਕੋ!" ਚੀਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬਾ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਯਾਦਵਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰਾ, ਜੋ ਕੁਰੂਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਜਦ ਕਿ ਕੌਰਵਾਂ ਵਲੋਂ ਘਾਇਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਛੋਟੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਪਰवाह ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ, ਕਰਣ ਸਮੇਤ ਛੇ ਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਕੀਤਾ। ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ, ਇਕ-ਇਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਰਥੀਆਂ ਦੇ ਸਾਰਥੀਆਂ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਉਹ ਤੀਰ ਮਾਰੇ। ਇਸ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਫਿਰ ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਥਹੀਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ: ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰ ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ, ਇਕ ਨਾਲ ਸਾਰਥੀ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਸੰਬਾ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਰਥਹੀਨ ਕਰਕੇ, ਜਿੱਤੂ ਕੌਰਵਾਂ ਆਪਣੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਤੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਇਹ ਗੱਲ ਨਾਰਦ ਜੀ ਕੋਲੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣਿ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਜੀ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਕੌਰਵਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਪਰ ਬਾਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਸੈਨਾਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਕੇ, ਕੌਰਵਾਂ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣਿ ਵਿਚਕਾਰ ਸੰਘਰਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਣ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵਿਵਾਦ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕੁਲ ਦੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਪਹੁੰਚੇ। ਗਜਾਹਵਯਾ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਬਾਲਰਾਮ ਜੀ ਬਾਹਰੀ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਠਹਿਰ ਗਏ ਅਤੇ ਉਧਵ ਨੂੰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਕੋਲ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜਣ ਲਈ ਭੇਜਿਆ। ਉਧਵ ਨੇ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਬਾਹਲਿਕ ਅਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਬਾਲਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਆਮਦ ਦੀ ਸੂਚਨਾ ਦਿੱਤੀ। ਜਦ ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ ਬਾਲਰਾਮ ਜੀ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸਭ ਨੇ ਸ਼ੁਭ ਦ੍ਰਵ੍ਯ ਲੈ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਾਲਰਾਮ ਜੀ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਾਂ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਪੂਜਾ ਵਾਸਤੇ ਦਿੱਤਾ। ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਬਾਲਰਾਮ ਜੀ ਅੱਗੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਗਏ। ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਖੈਰੀਅਤ ਪੁੱਛ ਕੇ, ਬਾਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਨਿਰਭੀਕ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਬਾਤ ਆਖੀ: "ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਉਹ ਜੋ ਹੁਕਮ ਦੇਣ, ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਸੁਣੋ ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਵਿਲੰਬ ਦੇ ਪੂਰਾ ਕਰੋ।