ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਦੋਂ ਯਜਨ ਵਿਚੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਪ੍ਰਾਣੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੇ ਮਾਤ ਦਿੱਤੀ, ਉਹ ਹਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਚਿਹਰਾ ਲੈ ਕੇ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਥੇ ਸੁਦਕਸ਼ਿਣ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁਜਾਰੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਅਭਿਚਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ ਭਸਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕੀਤੀ ਤੰਤ੍ਰ-ਕ੍ਰਿਆ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹੀ ਵਾਪਸ ਆ ਪਈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਮਹੱਲਾਂ, ਸਭਾ ਮੰਡਪਾਂ, ਮਾਰਕੀਟਾਂ, ਦਰਵਾਜਿਆਂ, ਮਿਨਾਰਾਂ, ਅਨਾਜ ਘਰਾਂ, ਖਜਾਨਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਅਨਾਜ ਦੇ ਭੰਡਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਚੱਕਰ ਨੇ ਪੂਰੀ ਵਾਰਾਣਸੀ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਮੁੜ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਕੋਲ, ਜੋ ਨਿਰਵਿਕਾਰ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਆ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਇਆ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਇਸ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਕਰਤਬਾਂ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਂ ਫਿਰ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਰਾਮ ਦੇ ਉਹ ਅਚੰਭੇਕਾਰੀ ਕਰਤਬ, ਜੋ ਅਥਾਹ ਅਤੇ ਅਨੰਤ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕੀਤੇ—ਉਹ ਮਹਾਰਥੀ ਹੋਰ ਕੀ ਕੀ ਕਰ ਗਿਆ?" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇੱਕ ਵਾਨਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦ੍ਵਿਵਿਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਨਰਕਾਸੁਰ ਦਾ ਮਿੱਤਰ, ਸੁਗਰੀਵ ਦਾ ਮੰਤਰੀ ਅਤੇ ਮੈੰਦ ਦਾ ਭਰਾ ਸੀ। ਦ੍ਵਿਵਿਦਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਲਈ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤਬਾਹੀ ਲਿਆਈ—ਉਹ ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਪਿੰਡਾਂ, ਬਸਤੀਆਂ ਅਤੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਟੋਲੇਆਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੰਦਾ। ਕਈ ਵਾਰੀ ਪਹਾੜ ਉਖਾੜ ਕੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦਾ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਅਨਾਰਤਾ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਦੇ ਮਿੱਤਰ ਦਾ ਵਧੀਆ ਹਰੀ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਕਈ ਵਾਰੀ ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਅਤੇ ਕਿਨਾਰੇ ਦੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁਬੋ ਦਿੰਦਾ, ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਜਿੰਨੀ ਤਾਕਤ ਸੀ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੰਦਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖ ਤੋੜ ਦਿੰਦਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਿਸ਼ਾਬ ਅਤੇ ਗੰਦਗੀ ਪਾ ਕੇ ਨਾਸਤੀ ਕਰਦਾ। ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਦਮੀਆਂ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਅਤੇ ਘਾਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦਾ, ਫਿਰ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਦਿੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਕਰਿਗਰ ਕੀੜਿਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਪਦ੍ਰਵ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਅਪਮਾਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਮਿੱਠੇ ਗੀਤ ਸੁਣੇ ਅਤੇ ਰੈਵਤਕ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਸਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਮ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੇ, ਹਰ ਅੰਗ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਗਰੁੱਪਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਰਾਮ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਵਾਰੁਣੀ ਮਦਿਰਾ ਪੀਣ ਕਾਰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਲਰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਾਂਤੀ ਮਸਤੀ ਵਿਚ ਗੁਜ਼ਾਰਨ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਰੌਣਕਦਾਰ ਸੀ। ਉਹ ਦੁਸਟ ਵਾਨਰ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਹਿਲਾਉਂਦਾ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਆਪਣੀ ਵੱਲ ਖਿੱਚਦਾ। ਉਸਦੇ ਇਹ ਅਹੰਕਾਰ ਭਰੇ ਵਿਹਾਰ ਦੇਖ ਕੇ, ਬਲਰਾਮ ਦੀਆਂ ਸੰਗਤਣੀਆਂ, ਜੋ ਜਵਾਨੀਆਂ, ਖੇਡਣ ਦੀ ਸ਼ੌਕੀਨ ਅਤੇ ਹੱਸਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ, ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਹੱਸਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਵਾਨਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਢੇਲੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸੁੱਟ ਕੇ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਇਆ, ਆਪਣੀ ਪਿੱਠ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਕਰਕੇ ਵਿਅੰਗ ਕਰਦਾ ਗਿਆ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਰਾਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਏ—ਉਹ ਮਾਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਿਰਮੌਰ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੱਡਾ ਪੱਥਰ ਸੁੱਟਿਆ, ਪਰ ਵਾਨਰ ਨੇ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਮਦਿਰਾ ਦਾ ਘੜਾ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸ ਘੜੇ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਚਲਾਕ ਵਾਨਰ ਨੇ ਬਲਰਾਮ ਦਾ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਇਆ, ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚਿੜਾਉਂਦਾ ਗਿਆ; ਦੁਸਟਤਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਘੜਾ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਕਪੜੇ ਵੀ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੇ। ਬਲਰਾਮ ਉੱਤੇ ਹਾਵੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ, ਉਹ ਵਧੇਰੇ ਗੁਸਤਾਖੀ ਕਰ ਗਿਆ; ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ ਅਤੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿਚ ਉਸ ਦੇ ਉਪਦ੍ਰਵ ਤੋਂ ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਗਹਿਰੀ ਰੁੱਸਾ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਗਦਾ ਤੇ ਹਲ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਦ੍ਵਿਵਿਦਾ ਨੇ ਵੱਡਾ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਪਰ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਗਦੇ ਨਾਲ ਵਾਨਰ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ; ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਚੋਟ ਲੱਗੀ, ਲਹੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਪਰ ਉਹ ਵਾਨਰ, ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਲਾਲ ਗੇਰੂ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਵਾਰ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦਾ, ਫਿਰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਤਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਦਾ। ਪਰ ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਵੀ ਸੌ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ-ਜਦੋਂ ਵਾਨਰ ਰੁੱਖ ਲੈ ਕੇ ਵਾਰ ਕਰਦਾ, ਬਲਰਾਮ ਹਰ ਵਾਰੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੇ। ਆਖ਼ਰ, ਉਸ ਨੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜ ਲਏ, ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਰੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਦ੍ਵਿਵਿਦਾ ਨੇ ਬਲਰਾਮ ਉੱਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਦੇ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਵਾਨਰ-ਰਾਜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਤਾੜ ਦੇ ਤਣਿਆਂ ਵਾਂਗ ਕਰਕੇ ਮੁੱਕੇ ਬਣਾਏ ਅਤੇ ਰੋਹਣੀਪੁੱਤਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਗਦਾ ਤੇ ਹਲ ਛੱਡ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕੰਨ-ਹੱਡੀ ਉੱਤੇ ਦਬਾਅ ਪਾਇਆ; ਵਾਨਰ ਮੂੰਹੋਂ ਖੂਨ ਉਗਲਦਾ ਹੋਇਆ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਸਦੇ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਗਈ, ਰੁੱਖ ਵੀ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਹੇ ਕੁਰੁ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲ ਜਾਂਦਾ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਜਹਾਜ਼ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਝਟਕਾ ਲੱਗਦਾ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ 'ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ!' 'ਨਮਨ ਹੋਵੇ!' 'ਸ਼ਾਬਾਸ਼! ਸ਼ਾਬਾਸ਼!' ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਗੁੰਜਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੁਨੀਆਂ ਉੱਤੇ ਸੰਕਟ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੇ ਦ੍ਵਿਵਿਦਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਦੀ ਸੜ੍ਹਸਠਵੀਂ ਅਧਿਆਇ 'ਦ੍ਵਿਵਿਦਾ ਦਾ ਵਧ' ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ, ਜੋ ਕਿ ਪਰਮਹੰਸਾਂ ਲਈ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਕਥਾ ਹੈ। ਅੱਗੇ, ਸੰਬਾ ਦਾ ਵਿਆਹ ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ ਦੁਆਰਾ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਨੂੰ ਘਸੀਟਣ ਦੀ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਕੌਰਵਾਂ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਇਹ ਮੁੰਡਾ ਬਦਤਮੀਜ਼ ਹੈ; ਸਾਡੇ ਅਣਮਨਿਆਂ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਇਹ ਸਾਡੀ ਧੀ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਗਿਆ ਹੈ। ਚਲੋ, ਇਸ ਗੁਸਤਾਖ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਈਏ; ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਕੀ ਕਰ ਲੈਣਗੇ? ਉਹ ਤਾਂ ਉਹੀ ਧਰਤੀ ਭੋਗ ਰਹੇ ਹਨ ਜੋ ਸਾਡੇ ਉਪਕਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਸੀ। ਜੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਜਾਣ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆਉਣਗੇ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਉਹ ਸੁਚੱਜੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਵਾਂਗ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।" ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਰਣ, ਸ਼ਲ, ਭੂਰੀ, ਯਜ੍ਞਕੇਤੁ ਅਤੇ ਸੁਯੋਧਨ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਸੰਬਾ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਸੰਬਾ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਇਕੱਲਾ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ, ਸੰਬਾ ਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, "ਰੁਕ, ਰੁਕ!" ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਕਰਣ ਆਦਿ ਉਸ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।