ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਡੰਡਾਂ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕੰਬਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਅਗਨੀ ਜਿਹਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਦੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਦੁਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਦੁਵਾਰਕਾ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਜਦੋਂ ਇਸ ਜਾਦੂਈ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਰਣ ਅਗਨੀ ਤੋਂ ਘਬਰਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਲੋਕ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਕੋਲ ਭੱਜਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਮਾਗਮ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਜੂਆ ਖੇਡ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਸਾਡੀ ਰਾਖੀ ਕਰੋ, ਇਹ ਅਗਨੀ ਸਾਡੀ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਹੀ ਹੈ!” ਭਗਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਧੁਰ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਡਰੋ ਨਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹਾਂ।” ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਅੰਦਰ-ਬਾਹਰ ਦੇ ਸाक्षੀ, ਵਿਆਪਕ ਪ੍ਰਭੂ ਸਮਝ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਜਾਦੂਈ ਕਰਤੂਤ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ, ਜੋ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਪ੍ਰਲੈ ਦੀ ਅਗਨੀ ਵਰਗਾ ਤੇਜ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਦੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਮੁਕੁੰਦ ਦਾ ਇਹ ਅਸਤਰ ਉਸ ਅਗਨੀ ਰੂਪ ਜਾਦੂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਨ! ਉਹ ਅਗਨੀ ਰੂਪ, ਜੋ ਜਾਦੂਈ ਕ੍ਰਿਆ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਚੱਕਰਧਾਰੀ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਕੇ ਵਾਪਸ ਵਰਨਾਸੀ ਵੱਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਸੁਦਕਸ਼ਿਨ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁਜਾਰੀ—ਜਿਹੜੇ ਇਹ ਜਾਦੂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਅਭਿਚਾਰ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਚੱਕਰ ਵਰਨਾਸੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਮਹਲ, ਵਿਧਾਨ ਸਭਾਵਾਂ, ਬਜ਼ਾਰ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਮੀਨਾਰਾਂ, ਅਨਾਜ ਦੇ ਗੋਦਾਮ, ਖਜ਼ਾਨੇ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਤੇ ਭੰਡਾਰ ਸਨ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਪੂਰੀ ਵਰਨਾਸੀ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ ਮੁੜ ਕਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਕੋਲ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਕਰਤਾਰ ਦੇ ਪਾਸ, ਆ ਖੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਾਲ ਚਮਤਕਾਰਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, “ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਚਮਤਕਾਰ ਸੁਣਾਉ, ਉਸ ਅਪਾਰ ਤੇ ਅਤੁੱਲ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਹੋਰ ਕੀ ਕੀਤਾ?” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: “ਇੱਕ ਵਾਰ ਇੱਕ ਬਾਂਦਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦੁਵਿਵਿਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਨਰਕਾਸੁਰ ਦਾ ਮਿਤਰ, ਸੁਗਰੀਵ ਦਾ ਮੰਤਰੀ, ਤੇ ਮੈੰਦਾ ਦਾ ਭਰਾ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤਬਾਹੀ ਲਿਆਉਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਪਿੰਡਾਂ, ਬਸਤੀਆਂ ਅਤੇ ਗਵਾਲਾਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੰਦਾ। ਕਈ ਵਾਰੀ, ਪਹਾੜ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਖੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੰਦਾ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਅਨਰਤਾ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਹਰਿ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਕਈ ਵਾਰੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਉਠਾ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਤਟਾਂ ਵਾਲੇ ਖੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਹੇਠਾਂ ਕਰ ਦਿੰਦਾ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਜਿੰਨਾ ਬਲ ਸੀ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖ ਤੋੜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮੰਦਾ ਮੱਤ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਯਜਨਾ-ਅਗਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮੂਤ ਅਤੇ ਗੰਦਾ ਕਰਮ ਕਰਦਾ। ਆਪਣੀ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ, ਉਹ ਪੁਰਸ਼ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਤੇ ਖੱਡਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦਾ, ਫਿਰ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਕਾਰੀਗਰ ਕੀੜਿਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਪਦ੍ਰਵ ਕਰਦਾ, ਮਹਾਨ ਨਾਰੀਵਾਂ ਦੀ ਵੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਕਰਦਾ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਮਿੱਠੀ ਗਾਇਕੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਰੈਵਤਕ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਉਹ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰਾਮਾ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ, ਹਰ ਅੰਗ ਵਿਚ ਸੋਹਣੇ, ਅਤੇ ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਗਰੁੱਪ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਰਾਮਾ ਗਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਰੁਨੀ ਮਦਿਰਾ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਨਾਲ ਡੋਲ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਜਿਉਂਦੇ ਜੰਗਲੀ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਹ ਮੰਦਾ ਬਾਂਦਰ ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਹਿਲਾਉਂਦਾ, ਜ਼ੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰੌਲਾ ਪਾਉਂਦਾ, ਤੇ ਸਭ ਦਾ ਧਿਆਨ ਆਪਣੀ ਵੱਲ ਖਿੱਚਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਲਰਾਮ ਦੀਆਂ ਸੰਗਤਣ, ਜੋ ਖੇਡਣੀਆਂ ਤੇ ਹੱਸਣੀਆਂ ਸ਼ੌਕੀਂ ਸਨ, ਹੱਸ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਦੁਵਿਵਿਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਢੇਲੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸੁੱਟ ਕੇ ਮਖੌਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅੱਗੇ ਆਪਣੀ ਪਿੱਠ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਰਾਮਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਬਲਰਾਮ, ਗੁੱਸੇ ਚ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਪੱਥਰ ਸੁੱਟਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਬਾਂਦਰ ਚਾਲਾਕੀ ਕਰਕੇ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਟਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਦਿਰਾ ਦਾ ਘੜਾ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚਾਲਾਕ ਬਾਂਦਰ, ਘੜਾ ਫੜ ਕੇ, ਰਾਮਾ ਨੂੰ ਚਿੜਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਹੱਸਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੰਦਾ ਮਨ ਕਰ ਕੇ ਮਦਿਰਾ ਦਾ ਘੜਾ ਤੋੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਵੀ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਬਲਰਾਮ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਭ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਦੇਸ਼ ਉਪਦ੍ਰਵ ਹੁੰਦੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਬਲਰਾਮ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਹਲ ਤੇ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦੁਵਿਵਿਦਾ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਕੇ ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਸੀਸ ਉੱਤੇ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਹਿਲਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਉਪਰੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਨਾਲ ਵੀ ਨਾ ਹਿਲੇ। ਬਲਰਾਮ ਉਹ ਰੁੱਖ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਦੁਵਿਵਿਦਾ ਉੱਤੇ ਮਾਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦਾ ਕਪਾਲ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਲਹੂ ਵਗਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਰੰਗ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਵਾਰ ਨੂੰ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ; ਮੁੜ ਇੱਕ ਹੋਰ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਉਖਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨਾਲ ਫਿਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਬਲਰਾਮ ਉਸ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਵੀ ਸੌ ਵਾਰੀ ਕੱਟ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਰੁੱਖ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਬਲਰਾਮ ਵੱਲੋਂ ਸੌ ਵਾਰੀ ਕੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ-ਜਦੋਂ ਉਹ ਰੁੱਖ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਇੰਨਾ ਕਿ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਸਾਰੇ ਰੁੱਖ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ, ਜੰਗਲ ਸੂਨਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਬਲਰਾਮ ਉੱਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਬਲਰਾਮ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਟੋੜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਬਾਂਦਰ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਤਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਕਰਕੇ, ਮੁੱਕੇ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਰੋਹਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਮਾਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਤੇ ਹਲ ਛੱਡ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਹੱਡੀ ਉੱਤੇ ਦਬਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਦੁਵਿਵਿਦਾ ਮੂੰਹੋਂ ਲਹੂ ਉਗਲਦਾ ਹੋਇਆ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ, ਰੁੱਖ ਤੇ ਸਾਰੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਕੰਬ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਕੁਰੁ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ! ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਾਵ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਹਿਲਦੀ ਹੈ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ 'ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ! ਨਮੋ! ਵਧਾਈ ਹੋਵੇ!' ਆਦਿਕ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੁਵਿਵਿਦਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਦੀ ਸਤਾਹਠਵੀਂ ਅਧਿਆਇ, “ਦੁਵਿਵਿਦਾ ਦਾ ਵਧ”, ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਸੰਬਾ ਦੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਕਥਾ ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ ਵਲੋਂ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਨੂੰ ਖਿੱਚਣ ਦੀ ਲੀਲਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।