ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਸਿਰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਨਗਰ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, “ਹਾਏ! ਸਾਡਾ ਰਾਜਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ! ਸਾਡਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਚਲਿਆ ਗਿਆ!” ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੁਦਕਸ਼ਿਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਪੱਕਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰ ਲਿਆ, “ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਾਤਕ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਾਂਗਾ।” ਇਸ ਨਿਸ਼ਚੈ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪੁਜਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸੁਦਕਸ਼ਿਣ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਉੱਚੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਅਵਿਮੁਕਤ ਧਾਮ ਵਿਚ ਪਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿਤਾ। ਸੁਦਕਸ਼ਿਣ ਨੇ ਜੋ ਵਰ ਮੰਗਿਆ, ਉਹ ਸੀ—ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਾਤਕ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਉਪਾਅ। ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, “ਤੂੰ ਦੱਖਣੀ ਅੱਗ ਦੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਯਜਮਾਨ ਪੁਜਾਰੀ ਸਮੇਤ ਪੂਜਾ ਕਰ, ਅਤੇ ਅਭਿਚਾਰ ਯਜਨਾ ਕਰ। ਇਹ ਅੱਗ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ—ਜੇਕਰ ਅਧਰਮੀ ਉੱਤੇ ਵਰਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇਗੀ।” ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਸੁਦਕਸ਼ਿਣ ਨੇ ਉਕਤ ਯਜਨਾ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉੱਤੇ ਅਭਿਚਾਰ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਹਵਨ ਕੁੰਡ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਅੱਗ ਦਾ ਜੀਵ ਰੂਪ ਉਠਿਆ, ਜਿਸਦੇ ਵਾਲ ਅਤੇ ਦਾਢੀ ਤਾਮੇ ਵਰਗੇ ਲਾਲ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਦੰਦ, ਭਿਆਨਕ ਭੌਹਾਂ, ਰੁੱਖੀ ਜ਼ੁਬਾਨ, ਨੰਗਾ ਸਰੀਰ, ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਪ੍ਰਾਣੀ ਵੱਡੇ ਤਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਰਗੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕਪਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦਾ ਹੋਇਆ ਦਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਦਵਾਰਕਾ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਲੌਕਿਕ ਅੱਗ ਦੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਰੇਕ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਆਗ ਲੱਗਣ ਤੇ ਡਰਦੇ ਹਿਰਣਾਂ ਵਾਂਗ ਘਬਰਾ ਗਏ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਪਾਸ ਆਏ, ਜੋ ਉਸ ਸਮੇਂ ਸਭਾ ਵਿਚ ਜੂਆ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, “ਹੇ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਥ! ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਇਹ ਅੱਗ ਸਾਡੀ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਹੀ ਹੈ!” ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਡਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਦੇ ਆਸਰੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਆਖਿਆ, “ਡਰੋ ਨਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹਾਂ।” ਸਭ ਵਿਚ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਵਿਆਪਕ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਇਹ ਅਭਿਚਾਰਕ ਕਲਾ ਤੁਰੰਤ ਪਛਾਣ ਲਈ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ, ਜੋ ਦਸ ਕਰੋੜ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਤੇਜਧਾਰੀ ਸੀ, ਪ੍ਰਲਯਕਾਲ ਦੀ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਅਸਤਰ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਅੱਗ ਦੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ। ਹੇ ਰਾਜਨ! ਜੋ ਅਭਿਚਾਰਕ ਅੱਗ ਦਾ ਜੀਵ ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਦੇ ਪ੍ਰਹਾਰ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਮੂੰਹ ਲਜਜਤ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਕੇ ਕਾਸ਼ੀ ਵਿਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਹੋਇਆ। ਉਥੇ, ਉਸਨੇ ਸੁਦਕਸ਼ਿਣ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ—ਜੋ ਅਭਿਚਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹੀ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਕਾਸ਼ੀ ਵਿਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਹੋਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਮਹਲ, ਸਭਾ-ਮੰਡਪ, ਬਾਜ਼ਾਰ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਗੁੰਬਦ, ਅੰਨਾਗਾਰ, ਖਜਾਨੇ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਅਤੇ ਅਨਾਜ ਦੇ ਭੰਡਾਰ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਸਾਰੀ ਕਾਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਮੁੜ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਇਸ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਯੋਗ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਚਮਤਕਾਰੀ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮੈਂ ਮੁੜ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਰਾਮਾ—ਜੋ ਅਪਾਰ ਤੇ ਅਨੰਤ ਹੈ—ਉਸ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਅਚਰਜ-ਭਰੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੇ ਹੋਰ ਕੀ ਕੀਤਾ?” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਇੱਕ ਵਾਂਦਰ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਦੁਵੀਵਿਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਨਰਕਾਸੁਰ ਦਾ ਮਿੱਤਰ, ਸੁਗਰੀਵ ਦਾ ਮੰਤਰੀ ਅਤੇ ਮੈੰਡਾ ਦਾ ਵੀਰ ਭਰਾ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਪਦ੍ਰਵ ਮਚਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਪਿੰਡਾਂ, ਬਸਤੀ ਅਤੇ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਵਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਦੇਂਦਾ। ਕਈ ਵਾਰੀ, ਪਹਾੜ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖੇਤਰਾਂ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਦਾ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਅਨਰਤਾ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਹਰੀ—ਉਸਦੇ ਮਿੱਤਰ ਦਾ ਘਾਤਕ—ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਕਈ ਵਾਰ ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਕੰਢਿਆਂ ਦੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਨੂੰ ਡੁੱਬੋ ਦੇਂਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸੀ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਤਪੋਭੂਮੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਰਖ ਪਾੜਦਾ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟਤਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਉੱਤੇ ਮੂਤ ਅਤੇ ਮਲ ਕਰਦਾ। ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ, ਉਹ ਮਰਦਾਂ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਅਤੇ ਘਾਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਦਿੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਕਾਰੀਗਰ ਨੇ ਕੀੜਿਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਿਆ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਪਦ੍ਰਵ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿਚ ਮਿੱਠੀ ਗਾਇਕੀ ਦੀ ਧੁਨ ਪਈ। ਉਹ ਰੈਵਤਕ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਸਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਰਾਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ, ਹਰ ਅੰਗ ਵਿਚ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਸਤੀਆਂ ਦੇ ਗੋਲੇ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਰਾਮਾ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਰੁਣੀ ਪੀਣ ਕਾਰਨ ਅਸਥਿਰ ਸਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਾਂਤੀ ਗਜ ਮੱਤ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ ਵਾਂਦਰ ਇੱਕ ਦਰੱਖਤ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਹਿਲਾ ਕੇ, ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਦਾ ਧਿਆਨ ਆਪਣੀ ਵੱਲ ਖਿੱਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਮਸਖਰੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਾਲਰਾਮ ਜੀ ਦੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ, ਜੋ ਮੁਲਾਂਵੀਆਂ, ਹੱਸਣ ਵਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਖੇਡਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਹੱਸਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਦੁਵੀਵਿਦਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਢੇਲੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸੁੱਟ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੰਸੀ ਉਡਾਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਿੱਠਾ ਵਿਖਾ ਕੇ ਰਸ ਭਰੀ ਮਸਖਰੀ ਕੀਤੀ, ਇਹ ਸਭ ਰਾਮਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਬਾਲਰਾਮ ਜੀ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਹੋਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਪੱਥਰ ਸੁੱਟਿਆ, ਪਰ ਦੁਵੀਵਿਦਾ ਨੇ ਚਤੁਰਾਈ ਨਾਲ ਉਸ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਬ ਦਾ ਘੜਾ ਜ਼ਬਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਉਹ ਘੜਾ ਫੜ ਕੇ, ਬਾਲਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਹੱਸ ਕੇ ਚਿੜ੍ਹਾਇਆ, ਅਤੇ ਕੁਟਿਲਤਾ ਨਾਲ ਘੜਾ ਤੋੜ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਬਾਲਰਾਮ ਜੀ ਉੱਤੇ ਬੇਅਦਬੀ ਕੀਤੀ; ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਅਤੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿਚ ਉਸਦੇ ਉਪਦ੍ਰਵ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਾਲਰਾਮ ਜੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਗਦਾ ਅਤੇ ਹਲ ਉਠਾ ਲਿਆ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਦੁਵੀਵਿਦਾ ਨੇ ਵੱਡਾ ਦਰੱਖਤ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਬਾਲਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਜੀ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹੇ। ਬਾਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਦਰੱਖਤ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਗਦੇ ਨਾਲ ਦੁਵੀਵਿਦਾ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਖੋਪੜੀ ਚਿਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਲਹੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਪਰ ਉਹ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਲਾਲ ਮਿੱਟੀ ਲੱਗਣ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਵਾਰ ਨੂੰ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਦੂਜਾ ਦਰੱਖਤ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਬਾਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਸੌ-ਸੌ ਟੁਕੜੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਹਰ ਵਾਰ ਨਵਾਂ ਦਰੱਖਤ ਲੈ ਕੇ ਵਾਰ ਕਰਦਾ, ਬਾਲਰਾਮ ਜੀ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦੇਂਦੇ। ਆਖਰ, ਦੁਵੀਵਿਦਾ ਨੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦਰੱਖਤ ਉਖਾੜ ਲਏ ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਜੰਗਲ ਸੁੰਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।