ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸਿਮਰਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰੀ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਰਾਜਮਹਿਲ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਕਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀਸ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਹਰ ਕੋਈ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ—ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਇਹ ਕਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਸੀਸ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ, ਪੁੱਤਰ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਅਤੇ ਨਾਗਰਿਕ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਚੀਕ ਪਏ—ਹਾਏ! ਰਾਜਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ! ਸਾਡਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਚਲਾ ਗਿਆ! ਸੁਦਕਸ਼ਿਣਾ, ਜੋ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਇਹ ਪ੍ਰਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ: “ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੱਤਿਆਰੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ, ਇਉਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਇੱਜਤ ਰੱਖਾਂਗਾ।” ਇਹ ਨਿਸ਼ਚੇ ਕਰਕੇ, ਸੁਦਕਸ਼ਿਣਾ ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਸਮਰਪਿਤ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਅਵਿਮੁਕਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਸੁਦਕਸ਼ਿਣਾ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਸੁਦਕਸ਼ਿਣਾ ਮੰਗਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੱਤਿਆਰੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਸਾਧਨ ਮਿਲੇ। ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ: “ਤੂੰ ਦੱਖਣੀ ਅੱਗ ਦੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਯਾਜਕ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਅਭਿਚਾਰ ਦੀ ਵਿਧੀ ਕਰ; ਉਹ ਅੱਗ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ— —ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਅਧਰਮੀ ਉੱਤੇ ਵਰਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।” ਇਹ ਹੁਕਮ ਮਿਲਣ ਉਪਰੰਤ, ਸੁਦਕਸ਼ਿਣਾ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਅਭਿਚਾਰ ਕਰਮ ਕੀਤਾ, ਸਖ਼ਤ ਵਰਤ ਰੱਖ ਕੇ। ਫਿਰ, ਹੋਮ-ਕੁੰਡ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਅਗਨਿ-ਪੁਰੁਸ਼ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ—ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਅਤੇ ਦਾਢ਼ ਲਾਲ-ਤਾਂਬੇ ਵਰਗੇ ਸੜਕਦੇ, ਅੱਖਾਂ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਅੱਗ ਉਗਲਦੀਆਂ। ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਦੰਦ, ਡਰਾਉਣੀ ਭੌਹਾਂ, ਕਰੜਾ ਮੂੰਹ, ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਹੋਠ ਚੱਟਦਾ, ਨੰਗਾ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਲਹਿਰਾਉਂਦਾ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਖਜੂਰ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ, ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਹ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਦਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਵਧਣ ਲੱਗਾ। ਜਦੋਂ ਦਵਾਰਕਾ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਤਾਂਤ੍ਰਿਕ ਅੱਗ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਹਰੇਕ ਵਾਂਗ ਕੰਬਣ ਲੱਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਰਣ ਅੱਗ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ। ਭੈਬੀਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਭਗਵਾਨ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਜੋ ਸਭਾ-ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਪਾਸਾ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, “ਹੇ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ! ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚਾਓ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਹੀ ਹੈ!” ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਬੇਬਸੀ ਸੁਣ ਕੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ ਭਗਵਾਨ ਮੁਸਕੁਰਾਏ ਤੇ ਕਿਹਾ, “ਡਰੋ ਨਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਰਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ।” ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ, ਅੰਦਰ-ਬਾਹਰ ਦੇ ਸਾਕਸ਼ੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਤਾਂਤ੍ਰਿਕ ਉਪਦ੍ਰਵ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਖੜੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ, ਜੋ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਤਪਕਦਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪ੍ਰਲਯ-ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ, ਆਪਣੀ ਜੋਤਿ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰਦਾ, ਮੁਕੁੰਦ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਬਣ ਕੇ, ਉਸ ਅਗਨਿ-ਪੁਰੁਸ਼ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲੈਂਦਾ। ਹੇ ਰਾਜਨ! ਜੋ ਅਗਨਿ-ਪੁਰੁਸ਼ ਤਾਂਤ੍ਰਿਕ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਚੱਕਰਧਾਰੀ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਉਹ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਸੁਦਕਸ਼ਿਣਾ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ—ਉਹੀ ਅਭਿਚਾਰ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹੀ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਹਲ, ਸਭਾ-ਮੰਡਪ, ਬਾਜ਼ਾਰ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਮੀਣਾਰਾਂ, ਅੰਨ-ਭੰਡਾਰ, ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਅਤੇ ਅਨਾਜ ਦੇ ਭੰਡਾਰ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਵਾਰਾਣਸੀ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾੜ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਦੁਬਾਰਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪਾਸ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇਕਾਗਰ ਚਿੱਤ ਨਾਲ, ਇਸ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਉਪਰੰਤ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: “ਮੈਂ ਫਿਰ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਰਾਮ ਦੇ ਅਚੰਭੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਬਾਰੇ—ਉਸ ਅਨੰਤ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਹੋਰ ਕੀ ਕੀਤਿਆ?” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: “ਇੱਕ ਬਾਂਦਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦ੍ਵਿਵਿਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਨਰਕਾਸੁਰ ਦਾ ਦੋਸਤ, ਸੁਗਰੀਵ ਦਾ ਮੰਤਰੀ ਅਤੇ ਮੈਦਾ ਦਾ ਭਰਾ ਸੀ। ਉਹ ਬਾਂਦਰ, ਆਪਣੇ ਦੋਸਤ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਲਈ, ਵੱਡੀ ਤਬਾਹੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਸੀ—ਉਹ ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਪਿੰਡਾਂ, ਬਸੀਆਂ ਅਤੇ ਗਵਾਂ ਦੇ ਢੇਰਿਆਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੰਦਾ। ਕਈ ਵਾਰੀ, ਪਹਾੜ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਖੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੰਦਾ—ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਅਨਾਰਤਾ ਵਿੱਚ, ਜਿਥੇ ਉਸ ਦੇ ਦੋਸਤ ਦੇ ਹੱਤਿਆਰੇ ਹਰੀ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਕਦੇ ਕਦੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਉਚਕ ਲੈਂਦਾ ਅਤੇ ਕਿਨਾਰੇ ਦੇ ਖੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਡੁਬੋ ਦਿੰਦਾ; ਉਸ ਵਿੱਚ ਦੱਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਜਿੰਨੀ ਤਾਕਤ ਸੀ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੰਦਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਤੋੜਦਾ ਅਤੇ, ਬੜੀ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਮੂਤਰ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਠਾ ਪਾ ਦਿੰਦਾ। ਘਮੰਡ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਆਦਮੀ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਖੱਡਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦਾ, ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਦਿੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਕਾਰੀਗਰ ਕੀੜਿਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਬਦਸਲੂਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਗੀਤ ਸੁਣੇ ਅਤੇ ਰੈਵਤਕ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਰਾਮਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ—ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜੋ ਕਮਲ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਅੰਗ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ, ਸਤੀਆਂ ਦੇ ਗੋਚਰ ਵਿੱਚ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਮਾ ਨੂੰ ਗਾਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਰੁਣੀ ਪੀਣ ਕਰਕੇ ਲਰਜ਼ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਗੁੱਸੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਦੁਸਟ ਬਾਂਦਰ ਇਕ ਦਰੱਖਤ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਹਿਲਾਉਂਦਾ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਦਾ। ਜਦੋ ਬਾਂਦਰ ਦੀ ਇਹ ਬੇਅਦਬੀ ਦੇਖੀ, ਤਾਂ ਰਾਮਾ ਦੀਆਂ ਸੰਗਤੀਆਂ, ਜੋ ਖੇਡਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਹੱਸਣ ਦੀ ਸ਼ੌਕੀਨ ਸਨ, ਹੱਸ ਪਈਆਂ। ਬਾਂਦਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਅੱਗੇ ਤੋਂ ਮਿੱਟੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਖੌਲ ਉਡਾਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਿੱਠ ਵਿਖਾਇਆ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਰਾਮਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਬਲਰਾਮ—ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ—ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਪੱਥਰ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਬਾਂਦਰ, ਚਤੁਰਾਈ ਨਾਲ, ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਬਚਾ ਕੇ, ਸ਼ਰਾਬ ਦੇ ਘੜੇ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਘੜੇ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਚਲਾਕ ਬਾਂਦਰ ਰਾਮਾ ਦਾ ਮਖੌਲ ਉਡਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਹੱਸਦਾ ਹੈ; ਦੁਸਟਤਾ ਨਾਲ ਘੜਾ ਤੋੜ ਕੇ, ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਵੀ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਬਲਰਾਮ ਉੱਤੇ ਹਾਵੀ ਹੋ ਕੇ, ਘਮੰਡ ਵਿੱਚ ਮਸਤ, ਉਹ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਬੇਅਦਬੀ ਅਤੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਉਪਦ੍ਰਵ ਦੇਖ ਕੇ— —ਬਲਰਾਮ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਗਦਾ ਤੇ ਹਲ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਆਪਣਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਦ੍ਵਿਵਿਦਾ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਇਕ ਵੱਡਾ ਦਰੱਖਤ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਦੌੜ ਕੇ, ਉਹ ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਦਰੱਖਤ ਮਾਰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉੱਤੇੋਂ ਵੱਡਾ ਪੱਥਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਤਾਕਤਵਰ ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਦਰੱਖਤ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਦ੍ਵਿਵਿਦਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਲਹੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਪਰ ਉਹ, ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਲੱਗਣ ਵਾਂਗ, ਮਾਰ ਪੈਣ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦਾ; ਫਿਰ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਦਰੱਖਤ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਖਾੜ ਦਿੰਦਾ।