ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਪੌਂਡ੍ਰਕਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਹਰੀ ਦ੍ਵਾਰਕਾ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ। ਉੱਥੇ ਪੂਰਨ ਜੀਵਾਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਪੌਂਡ੍ਰਕਾ, ਜੋ ਸਦਾ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਹਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਕਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸਿਰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਕੁੰਦਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਸਾਰੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ—ਇਹ ਕਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੈ? ਜਦੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਇਹ ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਸਿਰ ਹੈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ, ਪੁੱਤਰ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਅਤੇ ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕ ਰੋ ਪਏ: "ਹੈ, ਰਾਜਾ ਮਰ ਗਿਆ! ਸਾਡਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੁਣ ਨਹੀਂ!" ਸੁਦਕਸ਼ਿਨਾ, ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ: "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੱਤਿਆਰੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਹੀ ਪਿਤਾ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਹੋਵੇਗੀ।" ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੁਦਕਸ਼ਿਨਾ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਉੱਚੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਅਵਿਮੁਕਤ ਵਿੱਚ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਸੁਦਕਸ਼ਿਨਾ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ। ਸੁਦਕਸ਼ਿਨਾ ਨੇ ਉਹੀ ਵਰ ਚੁਣਿਆ—ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੱਤਿਆਰੇ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਉਪਾਅ। ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: "ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦੱਖਣੀ ਅੱਗ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ, ਜਾਦੂ-ਟੋਨਾ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ। ਇਹ ਅੱਗ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਜੇ ਅਧਰਮੀ ਉੱਤੇ ਵਰਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੇਗੀ।" ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਸੁਦਕਸ਼ਿਨਾ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਉੱਤੇ ਜਾਦੂ-ਟੋਨਾ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਅੱਗ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਅੱਗ ਦੇ ਹਵਨ ਕੁੰਡ 'ਚੋਂ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣਾ, ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਅੱਗ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ—ਉਸ ਦੇ ਕੇਸ ਤੇ ਦਾਢੀ ਤਾਂਬੇ ਵਰਗੇ ਲਾਲ, ਅੱਖਾਂ 'ਚੋਂ ਅੱਗ ਦੇ ਫਵਾਰੇ ਨਿਕਲ ਰਹੇ, ਮੂੰਹ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਦੰਦ, ਭੌਂਹ ਡਰਾਉਣੀ, ਜੀਭ ਨਾਲ ਹੋਠ ਚੱਟਦਾ, ਨੰਗਾ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਹਿਲਾਉਂਦਾ, ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ। ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਖਜੂਰ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ, ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦਾ ਹੋਇਆ ਦ੍ਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਦ੍ਵਾਰਕਾ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਅੱਗ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ 'ਚ ਘਿਰੇ ਹਿਰਨ ਵਾਂਗ, ਡਰ ਲਿਆ। ਡਰ ਕੇ, ਲੋਕ ਭਗਵਾਨ ਕੋਲ ਗਏ, ਜੋ ਸਭਾ 'ਚ ਜੂਆ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ: "ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ! ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸਾੜਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚਾਓ!" ਭਗਵਾਨ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਘਬਰਾਹਟ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ: "ਘਬਰਾਓ ਨਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹਾਂ।" ਸਭ ਵਿਆਪਕ ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਦੇ ਸਾਕਸ਼ੀ ਹਨ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਜਾਦੂ-ਟੋਨਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਗਏ। ਇਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਾਸ ਖੜ੍ਹੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ, ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਪ੍ਰਲਯਕਾਲ ਦੀ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ, ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉਜਾਗਰ ਕਰਦਾ, ਮੁਕੁੰਦ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਬਣ ਕੇ, ਉਸ ਅੱਗ ਨੂੰ ਥੱਪ ਦਿੱਤਾ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਾਦੂ-ਟੋਨਾ ਨਾਲ ਬਣੀ ਅੱਗ, ਚਕਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਮਾਰੀ ਗਈ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ ਵਾਪਸ ਗਈ। ਫਿਰ, ਵਾਰਾਣਸੀ 'ਚ ਜਾ ਕੇ, ਸੁਦਕਸ਼ਿਨਾ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ—ਜੋ ਜਾਦੂ-ਟੋਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਚਕਰ ਵਾਰਾਣਸੀ 'ਚ ਗਿਆ—ਉਸ ਦੇ ਮਹਲ, ਸਭਾ-ਮੰਡਪ, ਬਾਜ਼ਾਰ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਮੀਨਾਰਾਂ, ਅਨਾਜ ਦੇ ਭੰਡਾਰ, ਖਜਾਨੇ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ, ਸਾਰੇ ਸਾੜ ਦਿੱਤੇ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ, ਪੂਰੀ ਵਾਰਾਣਸੀ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਮੁੜ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਪਾਸ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪਾਸ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਰਮ ਨਿਰਮਲ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ-ਯੋਗ ਕਰਤਬਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਮੈਂ ਰਾਮਾ ਦੇ ਅਸਾਧਾਰਣ ਕਰਤਬਾਂ ਬਾਰੇ ਫਿਰ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ—ਉਸ ਅਨੰਤ ਰਾਮਾ ਨੇ ਹੋਰ ਕੀ ਕੀਤਾ?" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਨਰਕਾ ਦਾ ਦੋਸਤ, ਸੁਗਰੀਵ ਦਾ ਮੰਤਰੀ, ਤੇ ਮਇੰਦਾ ਦਾ ਭਰਾ—ਇੱਕ ਬਾਂਦਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦ੍ਵਿਵਿਦਾ ਸੀ।" ਉਹ ਬਾਂਦਰ, ਆਪਣੇ ਦੋਸਤ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਲਈ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਦਾ ਫਿਰਿਆ—ਸ਼ਹਿਰ, ਪਿੰਡ, ਬਸੀਆਂ, ਤੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਥਾਂ ਸਾੜ ਦਿੱਤੇ। ਕਈ ਵਾਰ, ਪਹਾੜ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੇਤਰਾਂ 'ਤੇ ਸੁੱਟਦਾ—ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਅਨਾਰਤਾ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਹਰੀ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਦੋਸਤ ਦਾ ਹੱਤਿਆਰਾ ਸੀ। ਕਈ ਵਾਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਉਠਾ ਕੇ, ਤਟ ਦੇ ਖੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਡੁੱਬਾ ਦਿੰਦਾ—ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਤੋੜਦਾ, ਤੇ ਅਗਨੀ-ਕੁੰਡਾਂ 'ਚ ਪੇਸ਼ਾਬ ਤੇ ਗੰਦ ਕਰ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਪਵਿੱਤ੍ਰ ਕਰਦਾ। ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਦਮੀ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਖੱਡਾਂ 'ਚ ਸੁੱਟਦਾ, ਫਿਰ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁੱਟਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਰੀਗਰ ਕੀੜੇ ਕੁੱਟਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਦਾ ਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਅਪਮਾਨਿਤ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਨੇ ਮਿੱਠੀ ਗਾਇਕੀ ਸੁਣੀ ਤੇ ਰੈਵਤਕ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲਿਆ। ਉੱਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਰਾਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਹਰ ਅੰਗ 'ਚ ਸੋਭਾਵਾਨ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਗਰੁੱਪ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਸੀ। ਰਾਮਾ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਰੁਨੀ ਮਦਿਰਾ ਪੀਣ ਕਾਰਨ ਅਸਥਿਰ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ। ਉਹ ਬੁਰਾ ਬਾਂਦਰ ਇਕ ਦਰੱਖਤ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਡਾਢਾ-ਡਾਢੀ ਕਰਦਾ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਸਭ ਦਾ ਧਿਆਨ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਦਾ। ਉਸ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਬਾਲਰਾਮਾ ਦੀਆਂ ਸੰਗਤਣ, ਜੋ ਖੇਡਣ ਤੇ ਹੱਸਣ ਦੀਆਂ ਆਦੀ ਸਨ, ਹੱਸ ਪਈਆਂ। ਬਾਂਦਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਡੱਲੇ ਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਾਕ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣਾ ਪਿਛਲਾ ਹਿੱਸਾ ਦਿਖਾਇਆ—ਇਹ ਸਭ ਰਾਮਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਆ ਕੇ, ਬਲਰਾਮਾ—ਮਾਰਨ ਵਾਲਿਆਂ 'ਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ—ਇੱਕ ਪੱਥਰ ਸੁੱਟਿਆ; ਪਰ ਬਾਂਦਰ ਨੇ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਵੰਝਾ ਕਰਕੇ, ਮਦਿਰਾ ਦਾ ਘੜਾ ਫੜ ਲਿਆ। ਘੜਾ ਫੜ ਕੇ, ਚਲਾਕ ਬਾਂਦਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਾਕ ਬਣਾਇਆ, ਹੱਸ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੜਕਾਇਆ; ਤੇ ਘੜਾ ਤੋੜ ਕੇ, ਬਲਰਾਮਾ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਖੇਰ ਦਿੱਤਾ। ਬਲਰਾਮਾ 'ਤੇ ਹਾਵੀ ਹੋ ਕੇ, ਅਹੰਕਾਰ 'ਚ ਮਸਤ, ਬਾਂਦਰ ਨੇ ਬੇਅਦਬੀ ਕੀਤੀ; ਉਸ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤਬਾਹੀ ਦੇਖ ਕੇ— ਬਲਰਾਮਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਆਪਣਾ ਗਦਾ ਤੇ ਹਲ ਉਠਾਇਆ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ; ਪਰ ਦ੍ਵਿਵਿਦਾ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਦਰੱਖਤ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਦਰੱਖਤ ਨਾਲ ਬਲਰਾਮਾ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ; ਪਰ ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਉਪਰੋਂ ਵਾਰ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੀ ਅਡੋਲ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹੇ। ਬਲਰਾਮਾ ਨੇ ਦਰੱਖਤ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਦ੍ਵਿਵਿਦਾ ਨੂੰ ਵਾਰਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ 'ਚੋਂ ਲਹੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਗਦੇ ਦੇ ਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਚਕਨਾ-ਚੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ, ਦ੍ਵਾਰਕਾ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਤੇ ਰੈਵਤਕ ਪਹਾੜ ਤੇ ਹੋਏ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਅਸਾਧਾਰਣ ਕਰਤਬਾਂ ਦੀ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸੰਪੂਰਨ ਹੋਈ।