ਪੌਂਡਰਕ ਨੇ ਝੂਠੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਮੂਰਖ! ਤੂੰ ਜੋ ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਧਾਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਹੀ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਲੜਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਆਸ਼੍ਰਯ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੌਂਡਰਕ ਦਾ ਰਥ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਵਾਂਗ ਵਜਰ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਵਿਗਾੜਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਕਰ ਨਾਲ ਪੌਂਡਰਕ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕਾਸ਼ੀ ਨਰੇਸ਼ ਦਾ ਵੀ ਸਿਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਹ ਸਿਰ ਕਾਸ਼ੀ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਕੌਲ ਦੇ ਕੋਸ ਨੂੰ ਢੁੱਕ ਦੇਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੁ-ਰੂਪ ਹਰੀ ਨੇ ਪੌਂਡਰਕ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਦੁਆਰਕਾ ਵਲ ਪਰਤ ਆਏ, ਜਿੱਥੇ ਸਿੱਧ ਲੋਕ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਜੋ ਪੌਂਡਰਕ ਸਦਾ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਰਾਜਦੁਆਰ 'ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਕੱਟਿਆ ਸਿਰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗ ਪਏ, "ਇਹ ਕਿਹੜਾ ਸਿਰ ਹੈ? ਕਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਪਰ ਜਦੋਂ ਪਛਾਣ ਆਈ ਕਿ ਇਹ ਕਾਸ਼ੀ ਨਰੇਸ਼ ਦਾ ਸਿਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ, ਪੁੱਤਰ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇ ਨਾਗਰਿਕ ਚੀਕ ਮਾਰ ਕੇ ਰੋ ਪਏ, "ਹਾਏ! ਸਾਡਾ ਰਾਜਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ! ਸਾਡਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ!" ਸੁਦਕਸ਼ਿਨ, ਜੋ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਕ੍ਰਿਆ ਕਰਕੇ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੱਤਿਆਰੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਹ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੁਦਕਸ਼ਿਨ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਉੱਤਮ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਅਵਿਮੁਕਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਮੰਗਣ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਸੁਦਕਸ਼ਿਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੱਤਿਆਰੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਉਪਾਏ ਮੰਗਿਆ। ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ ਦੱਖਣੀ ਅੱਗ ਦੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਯਾਜਕ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ, ਅਭਿਚਾਰ ਰੂਪ ਯਜਨਾ ਕਰ। ਉਹ ਅੱਗ, ਜਦੋਂ ਅਧਰਮੀ ਉੱਤੇ ਵਰਤੀ ਜਾਵੇ, ਤੇਰਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰੇਗੀ।" ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਸੁਦਕਸ਼ਿਨ ਨੇ, ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਅਭਿਚਾਰ ਕ੍ਰਿਆ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਹਵਨ ਕੁੰਡ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਅਗਨੀ-ਪੁਤਲਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ—ਉਸ ਦੇ ਕੇਸ ਤੇ ਦਾਢੀ ਤੰਬੇ ਵਰਗੇ ਲਾਲ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਿਕਲਦੀਆਂ, ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਦਾਂਤ, ਭਿਆਨਕ ਭੌਹਾਂ, ਰੁੱਖੀ ਜੁੱਬਾਨ, ਨੰਗਾ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਹਿਲਾਉਂਦਾ, ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ। ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਤਾਲੀਆਂ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ, ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਚਾਰੋ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦਾ ਹੋਇਆ ਦੁਆਰਕਾ ਵਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਦੁਆਰਕਾ ਦੇ ਵਾਸੀ ਜਦੋਂ ਇਹ ਅਭਿਚਾਰ ਅੱਗ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਡਰ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਿਰਣ ਅੱਗ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਭੱਜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੋਲ ਪੁੱਜ ਕੇ ਪੁਕਾਰਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਥ! ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਇਹ ਅੱਗ ਸਾਡਾ ਸ਼ਹਿਰ ਸਾੜ ਰਹੀ ਹੈ!" ਭਗਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਅਤੇ ਡਰ ਦੇਖ ਕੇ, ਹੱਸ ਕੇ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, "ਡਰੋ ਨਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ।" ਸਭ ਦੇ ਅੰਦਰ-ਬਾਹਰ ਵਿਆਪਕ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਇਹ ਮਾਇਆ ਪਛਾਣ ਲੀ, ਆਪਣੇ ਪਾਸ ਖੜ੍ਹੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਚਕਰ, ਦਸ ਲੱਖ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਤੇਜ਼, ਪ੍ਰਲਯਕਾਲ ਦੀ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ, ਆਪਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੁਕੁੰਦ ਦਾ ਅਸਤਰ ਬਣ ਕੇ, ਉਸ ਅਗਨੀ-ਪੁਤਲੇ ਨੂੰ ਦਬੋਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਨ! ਉਹ ਅਭਿਚਾਰ ਰੂਪ ਅਗਨੀ, ਚਕਰ ਦੇ ਪ੍ਰਹਾਰ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਲਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਕੇ, ਸੁਦਕਸ਼ਿਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਯਾਜਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਅਭਿਚਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ ਚਕਰ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਮਹਲ, ਸਭਾ-ਮੰਡਪ, ਬਾਜ਼ਾਰ, ਦਰਵਾਜੇ, ਮੀਣਾਰਾਂ, ਅੰਨ-ਭੰਡਾਰ, ਖਜ਼ਾਨੇ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ, ਅਤੇ ਅਨਾਜ ਦੇ ਭੰਡਾਰ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਚਕਰ ਸਾਰਾ ਵਾਰਾਣਸੀ ਸਾੜ ਕੇ, ਮੁੜ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪਾਸ ਆ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਭੀ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਇਸ ਮਹਾਨ ਭਗਵਾਨ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦਾ ਪਾਠ ਜਾਂ ਸ੍ਰਵਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ 'ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਂ ਫਿਰ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਰਾਮ (ਬਲਰਾਮ) ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਕਰਤਬਾਂ ਬਾਰੇ, ਜੋ ਅਪਰਿਮੇਯ ਤੇ ਅਨੰਤ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹੋਰ ਕੀ ਕੀਤਾ?" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਇੱਕ ਵਾਂਦਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਦ੍ਵਿਵਿਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਨਰਕਾਸੁਰ ਦਾ ਮਿੱਤਰ, ਸੁਗਰੀਵ ਦਾ ਮੰਤਰੀ ਅਤੇ ਮૈਂਡਾ ਦਾ ਭਰਾ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਲਈ, ਦ੍ਵਿਵਿਦਾ ਨੇ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਉਜਾੜਿਆ—ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਪਿੰਡਾਂ, ਵਸੀਆਂ ਤੇ ਗੋਪਾਲਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਕਈ ਵਾਰੀ ਉਹ ਪਹਾੜ ਉਖਾੜ ਕੇ ਖੇਤਰਾਂ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਦਾ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਅਨਾਰਤਾ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਹਰੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਕਈ ਵਾਰੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਕੰਢਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਨੂੰ ਡੁੱਬੋ ਦਿੰਦਾ—ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਤਾਕਤ ਸੀ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖ ਤੋੜਦਾ ਅਤੇ ਮੰਦਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯਜਨ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਿਸ਼ਾਬ ਤੇ ਗੰਦ ਪਾ ਦਿੰਦਾ। ਮਾਣੀ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਮਰਦਾਂ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਅਤੇ ਖੱਡਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦਾ, ਫਿਰ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਕਾਰੀਗਰ ਕੀੜਿਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਦੇਸ਼ ਉਜਾੜ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਮਿੱਠੀ ਗਾਇਕੀ ਸੁਣੀ ਅਤੇ ਰੈਵਤਕ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਮ (ਬਲਰਾਮ), ਜੋ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਨਾਥ ਹਨ, ਕੌਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਹਰ ਅੰਗ ਨਾਲ ਸੋਹਣੇ, ਸਤੀਆਂ ਦੇ ਗੀਰਦੇ ਹੋਏ, ਬੈਠੇ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਗਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਵਾਰੁਣੀ ਪੀਣ ਕਰਕੇ ਅੱਖਾਂ ਡੋਲ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਹ ਮੰਦ ਬੁੱਧੀ ਵਾਂਦਰ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਡਾਲੀਆਂ ਹਿਲਾਉਂਦਾ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਸਭ ਦਾ ਧਿਆਨ ਆਪਣੀ ਵੱਲ ਖਿੱਚਦਾ। ਉਸ ਵਾਂਦਰ ਦੀ ਮੂਰਖਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਲਰਾਮ ਦੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ, ਜੋ ਖੇਡਣ-ਹੱਸਣ ਦੀ ਸ਼ੌਕੀਨ ਸਨ, ਖਿੜ ਖਿੜ ਹੱਸ ਪਈਆਂ। ਵਾਂਦਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦੀਆਂ ਡੱਲੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸੁੱਟ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਦਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਿੱਠ ਵੇਖਾਉਂਦਾ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਰਾਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਰਦਾ। ਫਿਰ, ਰੋਸ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਬਲਰਾਮ ਜੀ, ਜੋ ਸਿੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਗਵਾ ਹਨ, ਇੱਕ ਪੱਥਰ ਸੁੱਟਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਵਾਂਦਰ ਚਾਲਾਕੀ ਨਾਲ ਪੱਥਰ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਅਤੇ ਮਦਿਰਾ ਦਾ ਘੜਾ ਫੜ ਲੈਂਦਾ। ਉਹ ਨਟਖਟ ਵਾਂਦਰ ਘੜਾ ਫੜ ਕੇ ਰਾਮ ਦੀ ਹੰਸੀ ਉਡਾਉਂਦਾ, ਮਦਿਰਾ ਦਾ ਘੜਾ ਤੋੜ ਦਿੰਦਾ ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਵਿਖੇਰ ਦਿੰਦਾ। ਘਮੰਡ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਬਲਰਾਮ ਉੱਤੇ ਹਾਵੀ ਹੋਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ, ਅਸਭਿਆਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਨਿਰਾਦਰਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਵਲੋਂ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਚਾਈ ਗਈ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਵੇਖ ਕੇ...