ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਪੌਂਡਰਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੂਤ ਰਾਹੀਂ ਸ਼ੌਰੀ—ਯਾਨੀ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ—ਨੂੰ ਚੁਨੌਤੀ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਹੈ ਪੌਂਡਰਕ! ਤੂੰ ਜਿਹੜੀ ਗੱਲ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਦੂਤ ਰਾਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਈ ਹੈ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਤੈਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦੇਂਦਾ ਹਾਂ।" ਫਿਰ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਮੂਰਖ! ਤੂੰ ਜੋ ਮੇਰਾ ਨਕਲੀ ਨਾਮ ਰੱਖ ਲਿਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ। ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਯੁੱਧ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਧਨੁਸ਼-ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਪੌਂਡਰਕ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਰਥ ਦੀ ਚੱਕੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਵਜ੍ਰ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਵੀ ਸਿਰ ਧੜ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਹ ਸਿਰ ਕਾਸ਼ੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਕਮਲ ਦੀ ਕਲੀ ਨੂੰ ਗਿਰਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੈਰੀ ਪੌਂਡਰਕ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਹਰਿ—ਭਗਵਾਨ—ਦੁਆਰਕਾ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਸਿੱਧ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀ ਕਥਾਵਾਂ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਪੌਂਡਰਕ, ਜੋ ਸਦਾ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿਚ ਰਿਹਾ, ਸਭ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਸਰੂਪ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਰਾਜ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਣਾਂ ਵਾਲਾ, ਕੰਨ-ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸਿਰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ: "ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਇਹਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕਿਸ ਦਾ ਹੈ?" ਪਰ ਜਦੋਂ ਪਛਾਣਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਸਿਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਮਹਾਰਾਣੀਆਂ, ਪੁੱਤਰ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਅਤੇ ਨਗਰ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਵਿਲਾਪ ਕੀਤਾ: "ਹਾਏ! ਰਾਜਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ! ਸਾਡਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ!" ਫਿਰ ਸੁਦਕਸ਼ਿਣਾ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਨੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤੇ ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਢੱਢੀ ਲਿਆ: "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੱਤਿਆਰੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ, ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਪ੍ਰਤੀ ਸਤਕਾਰ ਹੋਵੇਗਾ।" ਇਹ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸੁਦਕਸ਼ਿਣਾ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ—ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ—ਦੀ ਉੱਚੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਅਵਿਮੁਕਤ (ਕਾਸ਼ੀ) ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ। ਸੁਦਕਸ਼ਿਣਾ ਨੇ ਮੰਗਿਆ: "ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਸਾਧਨ ਮਿਲਣ ਜੋ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੱਤਿਆਰੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਣ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਯਾਜਕ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦੱਖਣੀ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ, ਅਭਿਚਾਰ (ਟੋਟਕਾ) ਦੀ ਵਿਧੀ ਨਾਲ। ਇਹ ਅੱਗ, ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਅਧਰਮੀ ਉੱਤੇ ਚਲਾਈ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੇਗੀ।" ਇਸ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੁਦਕਸ਼ਿਣਾ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਅਭਿਚਾਰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਟੋਟਕਾ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਹਵਨ ਕੁੰਡ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ, ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਨਿਕਲੀ, ਜਿਸਦੇ ਕੇਸ ਤੇ ਦਾਢੀ ਤਾਮਬੇ ਵਰਗੇ ਲਾਲ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਅੱਗ ਦੇ ਚਿੰਗਾਰੇ ਨਿਕਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸਦੇ ਦੰਦ ਤੇ ਭੰਵ ਭਿਆਨਕ, ਮੂੰਹ ਰੁੱਖਾ, ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਚੱਟ ਰਿਹਾ, ਨੰਗਾ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਹਿਲਾ ਰਿਹਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਖਜੂਰ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ, ਧਰਤੀ ਹਿਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਾਰੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਦੁਆਰਕਾ ਵੱਲ ਵਧਣ ਲੱਗਾ। ਦੁਆਰਕਾ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਜਦੋਂ ਇਸ ਅਲੌਕਿਕ ਅੱਗ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਡਰ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਹਿਰਣ ਅੱਗ ਤੋਂ ਕੰਬਦੇ ਹਨ। ਡਰ ਕੇ ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਜੋ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪਾਸਿਆਂ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ: "ਹੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਥ! ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚਾਓ, ਜੋ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਹੀ ਹੈ!" ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ ਭਗਵਾਨ ਮੁਸਕਰਾਏ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਡਰੋ ਨਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹਾਂ।" ਸਭ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ, ਅੰਦਰ-ਬਾਹਰ ਦੇ ਸਾਕਸ਼ੀ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਇਸ ਟੋਟਕੇ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣੇ ਪਾਸ ਖੜੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ, ਜੋ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪ੍ਰਲਯ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਤੀਬਰ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਇਸ ਹਥਿਆਰ ਨੇ ਉਸ ਅਗਨਿ-ਰੂਪ ਭੂਤ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ। ਹੇ ਰਾਜਨ! ਉਹ ਅਭਿਚਾਰ ਦੀ ਅੱਗ, ਜਿਹੜੀ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਗਈ ਸੀ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਾਰੀ ਗਈ, ਹਾਰ ਮੰਨ ਕੇ ਵਾਪਸ ਮੁੜੀ ਤੇ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਨੇ ਸੁਦਕਸ਼ਿਣਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ—ਉਹੀ ਟੋਟਕਾ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹੀ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਮਹਲ, ਸਭਾ-ਗ੍ਰਹ, ਬਾਜ਼ਾਰ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਮੀਣਾਰਾਂ, ਅੰਨ-ਭੰਡਾਰ, ਖਜ਼ਾਨੇ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਤੇ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਵਾਰਾਣਸੀ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਮੁੜ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪਾਸ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਯੋਗ ਕਰਤਬਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਮੈਂ ਰਾਮ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਕਰਤਬਾਂ ਬਾਰੇ ਫਿਰ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ—ਉਹ ਅਪਾਰ ਤੇ ਅਨੰਤ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋਰ ਕੀ ਕੀਤਿਆ?" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਇੱਕ ਵਾਨਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਦ੍ਵਿਵਿਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਨਰਕਾਸੁਰ ਦਾ ਮਿੱਤਰ, ਸੁਗਰੀਵ ਦਾ ਮੰਤਰੀ ਤੇ ਮੈੰਦ ਦਾ ਵੀਰ ਭਰਾ ਸੀ।" ਆਪਣਾ ਮਿੱਤਰ ਮਰਣ ਦਾ ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਲਈ, ਦ੍ਵਿਵਿਦਾ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਪਦ੍ਰਵ ਕੀਤਾ—ਉਹ ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਪਿੰਡਾਂ, ਬਸਤੀ ਅਤੇ ਗਵਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਢਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਦੇਂਦਾ ਸੀ। ਕਈ ਵਾਰੀ ਉਹ ਪਹਾੜ ਉਖਾੜ ਕੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦਾ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਅਨਾਰਤਾ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਦੇ ਮਿੱਤਰ ਦਾ ਸਤਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹਰੀ ਵਸਦਾ ਸੀ। ਕਈ ਵਾਰੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਪਾਣੀ ਉਠਾ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਕੰਢਿਆਂ ਵਾਲੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਨੂੰ ਡੁਬੋ ਦਿੰਦਾ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਜਿੰਨੀ ਤਾਕਤ ਸੀ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਦੀਆਂ ਲੱਕੜਾਂ ਤੋੜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯਜਨ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਿਸਾਬ ਤੇ ਗੋਬਰ ਪਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ। ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮਰਦਾਂ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਅਤੇ ਘਾਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦਾ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਕੁੱਟ ਕੇ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਕਾਰੀਗਰ ਕੀੜਿਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਦ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਪਦ੍ਰਵ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਉੱਚ-ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਬੇਇੱਜਤੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਮਿੱਠੇ ਗੀਤ ਸੁਣੇ ਤੇ ਰੈਵਤਕ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਸਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਮ—ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਨਾਥ—ਕੰਨਾਂ ਵਿਚ ਕਮਲ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਹਰ ਅੰਗ ਵਿਚ ਸੋਭਾਵਾਨ, ਸਤੀਆਂ ਦੇ ਗੇਰੇ ਵਿਚ ਖਿੜਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਮ ਗਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਵਾਰੁਣੀ (ਸ਼ਰਾਬ) ਪੀਣ ਕਰਕੇ ਅੱਖਾਂ ਲਰਜ਼ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਜੋਸ਼ ਵਿਚ ਆਇਆ ਹਾਥੀ। ਉਹ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਵਾਨਰ ਇੱਕ ਦਰਖ਼ਤ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗਾ, ਜ਼ੋਰ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕੱਢਣ ਲੱਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਧਿਆਨ ਆਪਣੀ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਸਕੇ। ਜਦੋ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਦੀਆਂ ਸੰਗਤੀਆਂ, ਜੋ ਖੇਡਣ-ਹੱਸਣ ਵਾਲੀਆਂ ਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਸਨ, ਨੇ ਉਸ ਵਾਨਰ ਦੀ ਮਸਖਰੀ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੱਸਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਵਾਨਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਅੱਗੇ ਤੋਂ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਢੇਲੇ ਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸੁੱਟੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਖੌਲ ਬਣਾਇਆ, ਆਪਣੀ ਪਿੱਠ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਕਰਕੇ ਮਸਖਰੀ ਕੀਤੀ, ਇਹ ਸਭ ਰਾਮ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਬਲਰਾਮ ਜੀ—ਜੋ ਵਧੀਆ ਵਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ—ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਵਾਨਰ ਉੱਤੇ ਪੱਥਰ ਸੁੱਟਿਆ; ਪਰ ਚਲਾਕ ਵਾਨਰ ਨੇ ਪੱਥਰ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ, ਸ਼ਰਾਬ ਦਾ ਘੜਾ ਫੜ ਲਿਆ। ਘੜਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਨਰ ਬਲਰਾਮ ਨੂੰ ਹੱਸ-ਹੱਸ ਕੇ ਮਖੌਲ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਦੁਸ਼ਟਤਾ ਨਾਲ ਘੜਾ ਤੋੜ ਕੇ, ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਕਪੜੇ ਵੀ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ।