ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਕਈ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਹਰਿ, ਯਾਨੀ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਉੱਤੇ ਭਾਲੇ, ਗਦਾ, ਲਾਠੀਆਂ, ਭਾਲਾ, ਬਰਛੀ, ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਕਟਾਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਪੌਂਡਰਕ ਅਤੇ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਫੌਜ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਹਾਥੀ, ਰਥ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਾ ਸੀ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ, ਤਲਵਾਰ, ਚਕ੍ਰ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਾਰੀ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਵਧਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਅੱਗ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ, ਜਿੱਥੇ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਊਠ, ਗਧੇ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਲਾਸ਼ਾਂ ਪਈਆਂ ਸਨ, ਵਿਰੋਧੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁੱਟ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਮੈਦਾਨ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਘਾਟ, ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਦੀ ਖੇਡ ਦੀ ਥਾਂ, ਅਤੇ ਭੈੜਾ, ਜਿਵੇਂ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਖੇਡ। ਫਿਰ, ਸ਼ੌਰੀ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ—ਪੌਂਡਰਕ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਪੌਂਡਰਕ! ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਦੂਤ ਰਾਹੀਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਹ ਹਥਿਆਰ ਤੈਨੂੰ ਸੌਂਪ ਰਹਾਂ।" "ਮੈਂ ਉਹ ਨਾਮ, ਜੋ ਤੂੰ ਝੂਠੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰਾ ਰੱਖਿਆ ਹੈ, ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ, ਹੇ ਮੂਰਖ। ਜੇ ਮੈਂ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਸ਼ਰਨ ਲਵਾਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੌਂਡਰਕ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਸਿਰ ਵੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਕੇ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਕਮਲ ਦੀ ਕਲੀ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਅੰਗੀ ਪੌਂਡਰਕ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਹਰਿ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ—ਦਵਾਰਕਾ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਸਿਧ ਲੋਕ ਅਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ, ਜੋ ਸਦਾ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਹਰਿ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਕੱਟਿਆ ਸਿਰ, ਜੋ ਕੁੰਦਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਰਾਜ ਮਹਲ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ ਪਿਆ ਦੇਖ ਕੇ ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ—ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਇਹ ਕਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਿਰ ਪਛਾਣਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਕਾਸ਼ੀ ਦੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ, ਪੁੱਤਰ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਅਤੇ ਨਾਗਰਿਕ ਰੋ ਪਏ—"ਹਾਏ! ਰਾਜਾ ਮਰ ਗਿਆ। ਸਾਡਾ ਰਖਵਾਲਾ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ!" ਸੁਦਕਸ਼ਿਨ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਕ੍ਰਿਆ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕੀਤਾ, "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹਤਿਆਰੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਹੀ ਪਿਤਾ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਹੋਵੇਗੀ।" ਇਸ ਨਿਸ਼ਚੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੁਦਕਸ਼ਿਨ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਉੱਚੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਅਵਿਮੁਕਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦਾ; ਸੁਦਕਸ਼ਿਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰ ਮੰਗਿਆ—ਪਿਤਾ ਦੇ ਹਤਿਆਰੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦਾ ਸਾਧਨ। "ਤੂੰ ਦੱਖਣੀ ਅੱਗ ਦੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਾਦੂ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ। ਉਹ ਅੱਗ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ— —ਜੇ ਉਹ ਕਿਸੇ ਅਧਰਮੀ ਉੱਤੇ ਵਰਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇਗੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੁਦਕਸ਼ਿਨ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਜਾਦੂ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਅਭਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਵ੍ਰਤ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਅੱਗ ਦੇ ਹਵਣ ਕੁੰਡ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣਾ ਅੱਗ ਦਾ ਜੀਵ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ—ਜਿਸ ਦੇ ਕੇਸ ਅਤੇ ਦਾਡ਼ ਤਾਮਰ ਰੰਗ ਦੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ। ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਦੰਦ, ਡਰਾਉਣੀ ਭੌਂ, ਕਰੜਾ ਮੂੰਹ, ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਹੋਠ ਚਾਟਦਾ, ਨੰਗਾ, ਤਪਤ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਹਿਲਾ ਰਿਹਾ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਤਾਲ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਰਹੇ, ਉਹ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਦਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਦਵਾਰਕਾ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਜਾਦੂਈ ਅੱਗ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਡਰ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਿਰਣ ਅੱਗ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭੱਜਦੇ ਹਨ। ਡਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ, ਜੋ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਜੂਆ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਰਜ ਕੀਤੀ, "ਸਾਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਹੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚਾਓ, ਹੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ!" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਸੁਣੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਡਰੋ ਨਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹਾਂ।" ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ, ਅੰਦਰੋਂ-ਬਾਹਰੋਂ ਸਭ ਦਾ ਸਾਕਸ਼ੀ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਜਾਦੂ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਚਕ੍ਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਪਾਸ ਖੜਾ ਸੀ, ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕ੍ਰ, ਜੋ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਜਲਦਾ, ਪ੍ਰਲੈ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰਦਾ, ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ, ਉਸ ਅੱਗ ਦੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਜਾਦੂਈ ਅੱਗ, ਜੋ ਜਾਦੂ ਰੀਤ ਨਾਲ ਬਣੀ ਸੀ, ਚਕ੍ਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਹਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮੁੜ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਵਾਰਾਨਸੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਸੁਦਕਸ਼ਿਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਗਿਆ—ਜੋ ਅਭਿਚਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ ਚਕ੍ਰ ਵਾਰਾਨਸੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ—ਜਿੱਥੇ ਮਹਲ, ਸਭਾ ਭਵਨ, ਮੰਡੀਆਂ, ਦਰਵਾਜੇ, ਮੀਨਾਰਾਂ, ਅਨਾਜ ਦੇ ਭੰਡਾਰ, ਖਜਾਨੇ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਅਤੇ ਅਨਾਜ ਦੇ ਭੰਡਾਰ ਸਨ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕ੍ਰ ਨੇ ਵਾਰਾਨਸੀ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਮੁੜ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪਾਸ, ਜੋ ਨਿਰਵਿਗਨ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਰਾਮਾ—ਅਨੰਤ ਅਤੇ ਅਮੂਲ ਸੁਆਮੀ—ਦੇ ਅਜਬ ਕਰਤੱਬਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਫਿਰ ਦੱਸੋ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੇ ਹੋਰ ਕੀ ਕੀਤਾ?" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇੱਕ ਬਾਂਦਰ ਸੀ, ਦ੍ਵਿਵਿਦਾ। ਉਹ ਨਰਕਾਸੁਰ ਦਾ ਦੋਸਤ, ਸੁਗਰੀਵ ਦਾ ਮੰਤਰੀ ਅਤੇ ਮਾਇਂਦਾ ਦਾ ਭਰਾ ਸੀ।" ਉਹ ਬਾਂਦਰ, ਆਪਣੇ ਦੋਸਤ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਲਈ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਉਪਦ੍ਰਵ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ—ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਪਿੰਡ, ਵਸੇਬੇ ਅਤੇ ਗਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਢਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੰਦਾ। ਕਈ ਵਾਰੀ, ਪਹਾੜ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਖੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕੁੱਟ ਦਿੰਦਾ—ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਅਨарта ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਹਰਿ, ਉਸ ਦੇ ਦੋਸਤ ਦਾ ਹਤਿਆਰਾ, ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਉੱਥੇ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਅਤੇ ਤਟ ਦੇ ਖੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਡੁਬੋ ਦਿੰਦਾ; ਉਸ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸੀ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਤੋੜ ਦਿੰਦਾ, ਅਤੇ ਬੁਰਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪਿਸ਼ਾਬ ਅਤੇ ਗੰਦ ਨਾਲ ਭੰਗ ਕਰ ਦਿੰਦਾ। ਅਹੰਕਾਰੀ, ਉਹ ਮਰਦਾਂ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ ਘਾਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦਾ, ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਕੁੱਟ ਦਿੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਰੀਗਰ ਕੀੜਿਆਂ ਨੂੰ ਕੁੱਟਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉਜਾੜ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਲੁੱਟ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਿ ਉਹ ਮਿੱਠੀ ਗਾਇਕੀ ਸੁਣ ਕੇ ਰੈਵਤਕ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲਿਆ। ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਮਾ—ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ—ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਰ ਅੰਗ ਵਿਚ ਸੋਹਣਾ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਗਰੁੱਪ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਮਾ ਨੂੰ ਗਾਉਂਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਰੁਣੀ ਪੀਣ ਕਰਕੇ ਹਿਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਉੱਤਜੀਤ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਬੁਰਾ ਬਾਂਦਰ ਇੱਕ ਦਰਖ਼ਤ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਹਿਲਾ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ, ਆਪਣਾ ਧਿਆਨ ਖਿੱਚਦਾ। ਬਾਂਦਰ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਬਾਲਰਾਮਾ ਦੀਆਂ ਸਾਥਣ, ਜੋ ਖੇਡਣੀਆਂ ਅਤੇ ਹੱਸਣ ਦੀਆਂ ਸ਼ੌਕੀਨ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹੱਸ ਪਈ।