ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਪੌਂਡਰਕ, ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਗਰੁੜ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਾਉਂਦਾ, ਅਨਮੋਲ ਮੌਰ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਮਕਰਾਕਾਰ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਣਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹਰਿ—ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ—ਵਾਂਗ ਜਿਹਾ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਰੰਗਮੰਚ 'ਤੇ ਕੋਈ ਅਦਾਕਾਰ ਹੋਵੇ। ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਨਕਲ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੱਸ ਪਏ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਵੈਰੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਲਏ—ਭਾਲੇ, ਗਦਾ, ਮੁਗਦਰ, ਸ਼ੂਲ, ਭਾਲਾ, ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਖੜਗ ਅਤੇ ਬਾਣ ਲੈ ਕੇ ਹਰਿ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਪੌਂਡਰਕ ਅਤੇ ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਹਾਥੀਆਂ, ਰਥਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ ਆਈ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ, ਤਲਵਾਰ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਐਸਾ ਪ੍ਰਹਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਲੈ-ਕਾਲ ਦੀ ਅੱਗ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੋਵੇ। ਮੈਦਾਨ-ਏ-ਜੰਗ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਊਂਠਾਂ, ਗਧਿਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਅਟਾ ਪਿਆ ਸੀ, ਜੁਝਾਰੂ ਸੂਰਮਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਉਜਾੜਿਆ ਹੋਇਆ ਉਹ ਮੈਦਾਨ, ਮਸਾਣ-ਭੂਮੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਨਿਰਭੀਕਾਂ ਲਈ ਇਹ ਖੇਡ ਦਾ ਸਥਾਨ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਲੀਲਾ-ਭੂਮੀ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ ਸੌਰੀ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ—ਨੇ ਪੌਂਡਰਕ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਹੋ, ਪੌਂਡਰਕ! ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਦੂਤ ਰਾਹੀਂ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਹ ਹਥਿਆਰ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" "ਜੋ ਨਾਮ ਤੂੰ ਝੂਠੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੇਰਾ ਰੱਖ ਲਿਆ, ਉਹ ਵੀ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਮੂਰਖ! ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੌਂਡਰਕ ਦਾ ਰਥ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ—ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਵਜਰ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਰਥ ਦਾ ਪਹੀਆ ਚਲਾ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਧੜ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਸਿਰ ਵੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਹ ਸਿਰ ਕਾਸੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਵਨ ਕਮਲ ਦੀ ਕਲੀ ਨੂੰ ਓਲੇ ਪਾ ਦੇਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਸ਼ੀ ਪੌਂਡਰਕ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਹਰਿ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ—ਦਵਾਰਕਾ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਸਿੱਧ ਪੁਰਖਾਂ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਸਮਾਨ ਉਸ ਦੀਆਂ ਮਹਿਮਾਵਾਂ ਗਾਈਆਂ। ਪੌਂਡਰਕ, ਜੋ ਸਦਾ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਰਿ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਰਾਜ-ਦੁਆਰ ਉੱਤੇ ਉਹ ਕਟਿਆ ਸਿਰ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੇਖਿਆ ਤਾਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ—"ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਇਹਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕਿਸ ਦਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਛਾਣਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਸਿਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ, ਪੁੱਤਰ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਅਤੇ ਨਗਰ-ਵਾਸੀ ਰੋ ਪਏ—"ਹਾਏ! ਰਾਜਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ! ਸਾਡਾ ਰਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਾਹ ਰਿਹਾ!" ਸੁਦਕਸ਼ਿਨ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਨੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸਸਕਾਰ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰਣ ਲਿਆ—"ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਾਤਕ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਹੀ ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਹੋਵੇਗੀ।" ਇਹ ਨਿਸ਼ਚੇ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਸਮੇਤ, ਸੁਦਕਸ਼ਿਨ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਉੱਚਤ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਅਵਿਮੁਕਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਮੰਗਣ ਲਈ ਆਖਿਆ; ਸੁਦਕਸ਼ਿਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਵਰ—ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਾਤਕ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦਾ ਉਪਾਏ—ਮੰਗਿਆ। ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਯਾਜਕ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ ਦੱਖਣੀ ਅੱਗ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ, ਅਭਿਚਾਰ (ਤਾਂਤ੍ਰਿਕ) ਯਜ्ञ ਕਰ; ਉਹ ਅੱਗ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਜਦੋਂ ਅਧਰਮੀ ਉੱਤੇ ਵਰਤੀ ਜਾਵੇਗੀ, ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੇਗੀ।" ਇੰਝ ਆਦੇਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਸੁਦਕਸ਼ਿਨ ਨੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਅਭਿਚਾਰ ਕਰਵਾਇਆ। ਫਿਰ, ਹਵਨ-ਕੁੰਡ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ, ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਅੱਗ ਉੱਠੀ—ਤਮਕਦੇ ਤਾਮਰ-ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਵਾਲ ਅਤੇ ਦਾਡ਼ੀ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਅੱਗ ਦੇ ਲਹਿੰਦੇ ਨਿਕਲ ਰਹੇ, ਭਿਆਨਕ ਦੰਦ, ਡਰਾਉਣੀ ਭਾਂਵ, ਰੁਖੀ ਬੋਲੀ, ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਹੋਠ ਚੱਟਦਾ, ਨੰਗਾ, ਤਪਦਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਹਿਲਾਉਂਦਾ, ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਤਾਲੀਆਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ, ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਸਾਰੇ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦਾ, ਦਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਇਹ ਜਾਦੂਈ ਅੱਗ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ, ਦਵਾਰਕਾ ਦੇ ਨਿਵਾਸੀ ਡਰ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਹਿਰਣ ਅੱਗ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭੈਬੀਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ assembly ਹਾਲ ਵਿਚ ਜੂਆ ਖੇਡ ਰਹੇ ਭਗਵਾਨ ਕੋਲ ਆਏ ਅਤੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ—"ਹੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਥ! ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਨਗਰ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲੱਗ ਰਹੀ ਹੈ!" ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਸੁਣ ਕੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਰਣਾਗਤ-ਰਖਿਅਕ ਭਗਵਾਨ ਮੁਸਕੁਰਾਏ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਡਰੋ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਰਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ।" ਸਭ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ, ਅੰਦਰ-ਬਾਹਰ ਦੇ ਸਾਖੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਜਾਦੂਈ ਕਲਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ, ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਤਪਦਾ, ਪ੍ਰਲੈ-ਕਾਲ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ, ਦਿਸਾਵਾਂ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰਦਾ, ਮੁਕੁੰਦ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਬਣ ਕੇ, ਉਸ ਅੱਗੀ ਪ੍ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ। ਹੇ ਰਾਜਨ! ਉਹ ਅਭਿਚਾਰ ਰਾਹੀਂ ਉਤਪੰਨ ਅੱਗ, ਚੱਕਰਧਾਰੀ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਾਰੀ ਗਈ, ਹਾਰ ਕੇ, ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਈ। ਫਿਰ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ ਅਤੇ ਸੁਦਕਸ਼ਿਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ ਭਸਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ—ਜੋ ਅਭਿਚਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਮਹਲ, ਸਭਾ-ਮੰਡਪ, ਬਾਜ਼ਾਰ, ਗੇਟ, ਮੀਨਾਰਾਂ, ਅੰਨ-ਭੰਡਾਰ, ਖਜਾਨੇ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਅਤੇ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਪੂਰੀ ਵਾਰਾਣਸੀ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਮੁੜ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪਾਸ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਕਰਤਬੀ ਦੇ ਕੋਲ, ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਜੋ ਕੋਈ ਭੀ, ਏਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਮਤਕਾਰੀ ਕਰਤਬਾਂ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ 'ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਮੈਂ ਰਾਮ (ਬਲਰਾਮ) ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਕਰਤਬਾਂ ਬਾਰੇ ਫਿਰ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਅਪਾਰ ਅਤੇ ਅਨੰਤ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਹੋਰ ਕੀ ਕੀਤਿਆ?" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਇੱਕ ਵਾਂਦਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦ੍ਵਿਵਿਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਨਰਕਾਸੁਰ ਦਾ ਮਿੱਤਰ, ਸੁਗਰੀਵ ਦਾ ਮੰਤਰੀ ਅਤੇ ਮੈੰਦਾ ਦਾ ਵੱਡਾ ਵੀਰ ਭਰਾ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਦਾ ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਉਪਦ੍ਰਵ ਮਚਾ ਦਿੱਤਾ—ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਪਿੰਡਾਂ, ਵਸੀਆਂ ਅਤੇ ਗਵਾਲਾਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਕਈ ਵਾਰੀ ਉਹ ਪਹਾੜ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਖੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੰਦਾ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਅਨਾਰਤਾ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਦਾ ਘਾਤਕ, ਹਰਿ, ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਕਈ ਵਾਰੀ ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਕੰਢੇ ਦੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਡੁੱਬੋ ਦਿੰਦਾ—ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੱਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖ ਤੋੜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਅਤੇ, ਆਪਣੀ ਬੁਰਾਈ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਵਨ-ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਮੂਤ ਅਤੇ ਗੋਬਰ ਪਾ ਕੇ ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ। ਉਹ ਅਹੰਕਾਰੀ, ਮਰਦਾਂ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਅਤੇ ਘਾਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦਾ, ਫਿਰ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਕਾਰੀਗਰ ਕੀੜਿਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਝ, ਜਦ ਉਹ ਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਉਜਾੜ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਬੇਇੱਜਤੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਮਿੱਠਾ ਗੀਤ ਸੁਣਿਆ ਅਤੇ ਰੈਵਤਕ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ—ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ—ਨੂੰ ਲੋਟਸ-ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਹਰ ਅੰਗ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ, ਅਤੇ ਸਤੀਆਂ ਦੇ ਗੇੜ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ। ਰਾਮ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਵਾਰੁਣੀ ਮਦਿਰਾ ਪੀ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਹਿਲਾਉਂਦੇ, ਸੋਹਣੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਤਪਦੇ ਹੋਏ, ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ।